Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019

Ζείμπέκικος δηλ. ο ΖΕΥΒΑΚΧΙΚΟΣ=ΖΕΥ (Δίας) + ΒΑΚΧΟΣ (Διόνυσος)

Κατά τον Ηρόδοτο, η λέξη Ζεμπέκος παράγεται από την αρχαία Θρακική λέξη. Ο χορευτής με απλωμένα τα χέρια Και με βήματα κυκλικά μιμείται τον Αετό όταν πετά, γλιστρώντας στον ουρανό. Και φυσικά ο Αετός είναι το Σύμβολο του Δία!!! Καταγωγή: Ο χορός αντλεί την καταγωγή του από εξισλαμισμένους Ζεϊμπέκους. Οι Ζεϊμπέκοι ως ιδιαίτερη μειονότητα του πληθυσμού της Προύσας, του Αϊδινίου και της Ερυθραίας της Μικράς Ασίας, επονομαζόμενοι και «ιππότες των ορέων», ήσαν υπό διωγμό εξαιτίας της παραβατικής συμπεριφοράς τους. Κατά τον Ηρόδοτο, η λέξη Ζεμπέκος παράγεται από την αρχαία Θρακική λέξη "μπούκο" που προερχόμενη από την φρυγική λέξη βέκος σημαίνει βούκα=μπουκιά η οποία με πρώτο συνθετικό την κλητική του Ζεύς, Ζευ, παράγει τη λέξη Ζεϊμπέκηδες, επίσης θεωρεί ότι συμβολίζει κατά κάποιο τρόπο μια αναζήτηση για την ένωση του πνεύματος με το σώμα, του θεού με τον άνθρωπο και χορευόταν στην απώτερη αρχαιότητα προς τιμήν της Κυβέλης της μητέρας θεάς. 

Κατά τον λαογράφο και συγγραφέα Θάνο Βελλούδιο η λέξη Ζεϊμπέκικος προέρχεται κατά το πρώτο συνθετικό από την φρυγική λέξη Ζεϋ εκ του Ζευς που συμβολίζει το πνεύμα και κατά το δεύτερο από τη λέξη "μπέκος" ή "βέκος" που σημαίνει άρτος και συμβολίζει το σώμα. Ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης σε μια συνομιλία του με τον ρεμπέτη Τάκη Μπίνη, που έχει υποστηρίξει ότι «οι Ζεϊμπέκηδες ήταν Έλληνες κυρίως από την Μακεδονία και αλλού και Θρακιώτες, που ακολούθησαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στα βάθη της Ασίας. Τους ονόμαζαν Ζεϊμπέκια δηλαδή ζωέμπορους και Μακελάρηδες γιατί έσφαζαν ζώα και τα πουλούσαν. Στο πέρασμα των χρόνων θέλησαν να απαθανατίσουν τον ηρωισμό τους και να διατηρήσουν τις παραδόσεις κι έτσι δημιούργησαν αυτόν το χορό το ζεϊμπέκικο, που τον χόρευαν ένας ένας, με σπαθιά στα χέρια και πότε πότε και στο στόμα, βγάζοντας μουγκρητά ή αλαλαγμούς, σαν τα σημερινά όπα, άλα, γιάλα και διάφορα άλλα. 

Σύμφωνα με άλλες θεωρίες ο χορός πρόκειται για κατεξοχήν αρχαίο ελληνικό - θρακικό που τον μετέφεραν και τον διέδωσαν στην Ασία οι αρχαίοι Αργείοι-Θράκες, όταν ίδρυσαν αποικία στις Τράλλεις (Αϊδίνιο) της Μικράς Ασίας (σημερινό Αϊδίνιο). Ο Σίμων Καράς υποστήριζε πως ο χορός είχε κληρονομιά αρχαιοελληνική (ρυθμική - χορευτική) αφού το ρυθμικό τους σχήμα των 9 χρόνων διαφαίνεται στις ωδές της Λεσβίας Σαπφούς.
                  *ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ !!

Ολοκληρωμένος κατάλογος των τραπεζών που κατέχει ή ελέγχεται από την οικογένεια Rothschild "Δώσε μου τον έλεγχο σε ένα νόμισμα των Κρατών και δεν με νοιάζει ποιος κάνει τους νόμους του" - Baron MA Rothschild

                     ROTHSCHILD ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ:

Αφγανιστάν: Τράπεζα του Αφγανιστάν
Aλβανία: Τράπεζα της Αλβανίας
Αλγερία: Τράπεζα της Αλγερίας
Αργεντινή: Κεντρική Τράπεζα της Αργεντινής
Αρμενία: Κεντρική Τράπεζα της Αρμενίας
Αρούμπα: Κεντρική Τράπεζα της Αρούμπα
Αυστραλία: Τράπεζα της Αυστραλίας
Αυστρία: Αυστριακή Εθνική Τράπεζα
Αζερμπαϊτζάν: Κεντρική Τράπεζα του Αζερμπαϊτζάν Δημοκρατία
Μπαχάμες: Κεντρική Τράπεζα των Μπαχάμες
Μπαχρέιν: Κεντρική Τράπεζα του Μπαχρέιν
Μπανγκλαντές: Τράπεζα Μπανγκλαντές
Μπαρμπάντος: Κεντρική Τράπεζα των Μπαρμπάντος
Λευκορωσία: Εθνική Τράπεζα της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας
Βέλγιο: Εθνική Τράπεζα του Βελγίου
Μπελίζ: Κεντρική Τράπεζα του Μπελίζ
Μπενίν: Κεντρική Τράπεζα της Δυτικά αφρικανικά κράτη (BCEAO)
Βερμούδες: Νομισματική Αρχή Βερμούδων
Μπουτάν: Βασιλική Νομισματική Αρχή του Μπουτάν
Βολιβία: Κεντρική Τράπεζα της Βολιβίας
Βοσνία: Κεντρική Τράπεζα της Βοσνίας και Ερζεγοβίν
Μποτσουάνα: Τράπεζα της Μποτσουάνα
Βραζιλία: Κεντρική Τράπεζα της Βραζιλ
Βουλγαρία: Εθνική Τράπεζα της Βουλγαρίας
Μπουρκίνα Φάσο: Κεντρική Τράπεζα των χωρών της Δυτικής Αφρικής (BCEAO)
Μπουρούντι : Τράπεζα της Δημοκρατίας του Μπουρούντι
Καμπότζη: Εθνική Τράπεζα της Καμπότζης
Came Roon: Τράπεζα των Κρατών της Κεντρικής Αφρικής
Καναδάς: Τράπεζα του Καναδά - Banque du Canada
Καναδάς: Νήσοι Καϋμάν Νομισματική Αρχή
Κεντροαφρικανική Δημοκρατία: Τράπεζα των Κρατών της Κεντρικής Αφρικής
Τσαντ: Τράπεζα του Κεντροαφρικανικής κράτους
Χιλή: Κεντρική Τράπεζα της Χιλής
Κίνα: Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας
Κολομβία: Τράπεζα της Δημοκρατίας
Κομόρες: Κεντρική Τράπεζα των Κομορών
Κονγκό: Τράπεζα των Κρατών της Κεντρικής Αφρικής
Κόστα Ρίκα: Κεντρική Τράπεζα της Κόστα Ρίκα
Ακτή του Ελεφαντοστού: Κεντρική Τράπεζα των χωρών της Δυτικής Αφρικής (BCEAO)
Κροατία: Κροατική Εθνική Τράπεζα
Κούβα: Κεντρική Τράπεζα Κούβα
Κύπρος: Κεντρική Τράπεζα Κύπρου
Τσεχία: Εθνική Τράπεζα της Τσεχίας
Δανία: Εθνική Τράπεζα της Δανίας
Δομινικανή Δημοκρατία: Κεντρική Τράπεζα της Δομινικανής Δημοκρατίας
Χώρος Ανατολικής Καραϊβικής: Κεντρική Τράπεζα της Ανατολικής Καραϊβικής
Εκουαδόρ: Κεντρική Τράπεζα του Εκουαδόρ
Αίγυπτος: Κεντρική Τράπεζα της Αιγύπτου
Eλ Σαλβαδόρ: Κεντρική Τράπεζα του Ελ Σαλβαδόρ
Ισημερινή Γουινέα: Τράπεζα των Κρατών της Κεντρικής Αφρικής
Εσθονία: Τράπεζα της Εσθονίας
Αιθιοπία: Εθνική Τράπεζα της Αιθιοπίας
Ευρωπαϊκή Ένωση: Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα
Φίτζι: Τράπεζα Αποθεματικών Φίτζι
Φινλανδία: Τράπεζα της Φινλανδίας
Γαλλία: Τράπεζα της Γαλλίας
Γκαμπόν: Τράπεζα των Κρατών της Κεντρικής Αφρικής
Γκάμπια: Κεντρική Τράπεζα της Γκάμπια
Γεωργία: Εθνική Τράπεζα της Γεωργίας
Γερμανία: Deutsche Bundesbank
Γκάνα: Τράπεζα της Γκάνα
Ελλάδα: Τράπεζα της Ελλάδος
Γουατεμάλα: Τράπεζα της Γουατεμάλας
Γουινέα Μπισσάου: Κεντρική Τράπεζα των χωρών της Δυτικής Αφρικής (BCEAO)
Γουιάνα: Τράπεζα της Γουιάνας
Αϊτή: Κεντρική Τράπεζα της Αϊτής
Ονδούρα: Κεντρική Τράπεζα της Ονδούρας
Χονγκ Κονγκ: Νομισματική Αρχή του Χονγκ Κονγκ
Ουγγαρία: Magyar Nemzeti Bank
Ισλανδία: Κεντρική Τράπεζα της Ισλανδίας
Ινδία: Κεντρική Τράπεζα της Ινδίας
Ινδονησία: Τράπεζα Ινδονησία
Ιράν: Κεντρική Τράπεζα της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν
Ιράκ: Κεντρική Τράπεζα του Ιράκ
Ιρλανδία: Κεντρική Τράπεζα και Αρχή Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών της Ιρλανδίας
Ισραήλ: Τράπεζα του Ισραήλ
Ιταλία: Τράπεζα της Ιταλίας
Τζαμάικα: Τράπεζα της Τζαμάικα
Ιαπωνία: Τράπεζα της Ιαπωνίας
Ιορδανία: Κεντρική Τράπεζα της Ιορδανίας
Καζακστάν: Εθνική Τράπεζα του Καζακστάν
Κένυα: Κεντρική Τράπεζα της Κένυας
Κορέα: Τράπεζα της Κορέας
Κουβέιτ: Κεντρική Τράπεζα του Κουβέιτ
Κιργιστάν: Εθνική Τράπεζα της Δημοκρατίας του Κιργιζιστάν
Λετονία: Τράπεζα της Λετονίας
Λίβανος: Κεντρική Τράπεζα του Λιβάνου
Λεσόθο: Κεντρική Τράπεζα του Λεσόθο
Λιβύη: Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης (Η πιο πρόσφατη κατάκτηση)
Ουρουγουάη: Κεντρική Τράπεζα της Ουρουγουάης
Λιθουανία: Τράπεζα της Λιθουανίας
Λουξεμβούργο: Κεντρική Τράπεζα του Λουξεμβούργου
Μακάο: Νομισματική Αρχή Μακάο
Μακεδονία: Εθνική Τράπεζα της Β.Μακεδονίας
Μαδαγασκάρη: Κεντρική Τράπεζα της Μαδαγασκάρης
Μαλάουι: Reserve Bank of Μαλάουι
Μαλαισία: Κεντρική Τράπεζα της Μαλαισίας
Μαλί: Κεντρική Τράπεζα των κρατών της Δυτικής Αφρικής (BCEAO)
Μάλτα: Κεντρική Τράπεζα της Μάλτας
Μαυρίκιος: Bank of Μαυρίκιος
Μεξικό: Τράπεζα του Μεξικού
Μολδαβία: Εθνική Τράπεζα της Μολδαβίας
Μογγολία: Τράπεζα της Μογγολίας
Μαυροβούνιο: Κεντρική Τράπεζα Μαυροβουνίου
Μαρόκο: Τράπεζα του Μαρόκου
Μοζαμβίκη: Τράπεζα της Μοζαμβίκης
Ναμίμπια: Τράπεζα της Ναμίμπια
Νεπάλ: Κεντρική Τράπεζα του Νεπάλ
Κάτω Χώρες: Ολλανδία Τράπεζα
Ολλανδικές Αντίλλες: Τράπεζα των Ολλανδικών Αντιλλών
Νέα Ζηλανδία: Τράπεζα αποθεματικών της Νέας Ζηλανδίας
Νικαράγουα: Κεντρική Τράπεζα της Νικαράγουας
Νίγηρας: Κεντρική Τράπεζα των χωρών της Δυτικής Αφρικής (BCEAO)
Νιγηρία: Κεντρική Τράπεζα της Νιγηρίας
Νορβηγία: Κεντρική Τράπεζα της Νορβηγίας
Ομάν: Κεντρική Τράπεζα του Ομάν
Πακιστάν: Κρατική Τράπεζα Πακιστάν
Παπούα Νέα Γουινέα: Τράπεζα της Παπούα Νέας Γουινέας
Παραγουάη: Κεντρική Τράπεζα της Παραγουάης
Περού: Κεντρική Τράπεζα του Περού
Philip Pines: Bangko Sentral ng Pilipinas
Πολωνία: Εθνική Τράπεζα της Πολωνίας
Πορτογαλία: Τράπεζα της Πορτογαλίας
Κατάρ: Κεντρική Τράπεζα του Κατάρ
Ρουμανία: Εθνική Τράπεζα της Ρουμανίας
Ρωσία: Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας
Ρουάντα: Εθνική Τράπεζα της Ρουάντα
Σαν Μαρίνο: Κεντρική Τράπεζα της Δημοκρατίας του Αγίου Μαρίνου
Σαμόα: Κεντρική Τράπεζα της Σαμόα
Σαουδική Αραβία: Νομισματική Υπηρεσία Σαουδικής Αραβίας
Σενεγάλη: Κεντρική Τράπεζα των Δυτικών Αφρικανικών Κρατών (BCEAO)
Σερβία: Εθνική Τράπεζα της Σερβίας
Σεϋχέλλες: Κεντρική Τράπεζα των Σεϋχελλών
Σιέρα Λεόνε: Τράπεζα της Σιέρα Λεόνε
Σιγκαπούρη: Νομισματική Αρχή της Σιγκαπούρης
Σλοβακία: Εθνική Τράπεζα της Σλοβακίας
Σλοβενία: Τράπεζα της Σλοβενίας
Νήσοι Σολομώντος: Κεντρική Τράπεζα των Νήσων Σολομώντος
Νότια Αφρική: Νότια Αφρική Τράπεζα Reserve
Ισπανία: Τράπεζα της Ισπανίας
Σρι Λάνκα: Κεντρική Τράπεζα της Σρι Λάνκα
Σουδάν: Τράπεζα Σουδάν
Σουρινάμ: Κεντρική Τράπεζα Σουρινάμ
Σουαζιλάνδη: Κεντρική Τράπεζα της Σουαζιλάνδης
Σουηδία: Sveriges Riksbank
Ελβετία: Ελβετική Εθνική Τράπεζα
Τατζικιστάν: Εθνική Τράπεζα του Τατζικιστάν
Τανζανία: Τράπεζα της Τανζανίας
Ταϊλάνδη: Τράπεζα Ταϊλάνδης
Τόγκο: Κεντρική Τράπεζα Δυτικής Αφρικής μελών (BCEAO)
Τόνγκα: Εθνική Τράπεζα των Τόνγκα
Τρινιντάντ και Τομπάγκο: Κεντρική Τράπεζα της Τρινιντάντ και Τομπάγκο
Τυνησία: Κεντρική Τράπεζα της Τυνησίας
Τουρκία: Κεντρική Τράπεζα της Δημοκρατίας της Τουρκίας
Ουγκάντα: Τράπεζα της Ουγκάντα
Ουκρανία: Εθνική Τράπεζα της Ουκρανίας,
Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα : Κεντρική Τράπεζα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων
Ηνωμένο Βασίλειο: Τράπεζα της Αγγλίας
Ηνωμένες Πολιτείες: Federal Reserve, Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης
Βανουάτου: Reserve Bank of Βανουάτου
Βενεζουέλα: Κεντρική Τράπεζα της Βενεζουέλας
Βιετνάμ: Η κρατική τράπεζα του Βιετνάμ
Υεμένη: Κεντρική Τράπεζα της Υεμένης
Ζάμπια: Τράπεζα της Ζάμπια
Ζιμπάμπουε: Reserve Bank της Ζιμπάμπουε

Το FED και το IRS

Ουσιαστικά άγνωστο στο ευρύ κοινό είναι το γεγονός ότι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ είναι μια ιδιωτική εταιρεία, τοποθετώντας το δικό της κομμάτι εξουσίας, που είναι αντίθετη με τους Αμερικανικούς νόμους. Αυτή η ιδιόκτητη εταιρεία (ελεγχόμενη από τους Rothschilds, Rockefellers και Morgans) εκτυπώνει τα χρήματα ΓΙΑ την κυβέρνηση των ΗΠΑ, η οποία τους καταβάλλει τόκους για την "προσφορά". Αυτό σημαίνει ότι αν ξεκινήσει το χρέος του έθνους σήμερα και αρχίσουμε να εκτυπώνουμε χρήματα, θα είναι χρέος προς το FED από το πρώτο δολάριο που δανείστηκε στην κυβέρνησή μας.

Επίσης, οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν στις ΗΠΑ δεν έχουν καμιά ένδειξη ότι η υπηρεσία εσωτερικών εσόδων (IRS) είναι ξένη υπηρεσία. Για να είμαστε ακριβέστεροι, το IRS είναι ξένη ιδιωτική εταιρεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και είναι ο ιδιωτικός «στρατός» της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed). Ο κύριος στόχος του είναι να εξασφαλίσει ότι ο Αμερικανικός λαός θα πληρώσει τους φόρους και θα είναι καλοί σκλάβοι.

Το 1835, ο Αμερικανός πρόεδρος Andrew Jackson δήλωσε την περιφρόνησή του για τους διεθνείς τραπεζίτες: "Είστε μια κοτσίδα των δρυών. Σκοπεύω να σας απομακρύνω, και από τον Αιώνιο Θεό θα σας απομακρύνω. Αν οι άνθρωποι καταλάβαιναν μόνο την αδικία του τραπεζικού συστήματος μας, θα υπήρχε μια επανάσταση πριν την αυγή ».

Ακολούθησε μια (αποτυχημένη) απόπειρα δολοφονίας στη ζωή του Προέδρου Τζάκσον. Ο Τζάκσον είπε στον αντιπρόεδρο του Martin Van Buren: "Η τράπεζα, ο κ. Van Buren, προσπαθεί να με σκοτώσει." Αυτή ήταν η αρχή ενός μοντέλου ίντριγκας που έπληξε τον ίδιο τον Λευκό Οίκο τις επόμενες δεκαετίες. Τόσο ο Lincoln όσο και ο JFKennedy δολοφονήθηκαν για την προσπάθειά τους να απαλλαγούν από τους τραπεζίτες.

Τα Megabanks του κόσμου.

Υπάρχουν δύο Megabanks που προσφέρουν δάνεια σε όλες τις χώρες γύρω από τον πλανήτη, την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ. Η πρώτη κατέχει από κοινού τις κορυφαίες τραπεζικές οικογένειες στον κόσμο, ενώ οι Rothschilds βρίσκονται στην κορυφή και η δεύτερη είναι ιδιόκτητη μόνο από τους Rothschilds. Αυτά τα δύο Megabanks προσφέρουν δάνεια σε « αναπτυσσόμενες χώρες » και χρησιμοποιούν όλα τα μέσα για τα τεράστια συμφέροντά τους, να πάρουν στα χέρια τους τον πραγματικό πλούτο: γη και πολύτιμα μέταλλα .

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό! Ένα σημαντικό μέρος του σχεδίου τους είναι επίσης να εκμεταλλευτούν τους φυσικούς πόρους μιας χώρας (όπως πετρέλαιο ή φυσικό αέριο) μέσω των μυστικών εταιρειών τους, να τα επεξεργαστούν και να τα πουλήσουν ακόμη και στην ίδια τη χώρα, κάνοντας τεράστια κέρδη. Για να λειτουργήσουν οι εταιρείες αυτές σε άριστη κατάσταση, χρειάζονται μια σταθερή υποδομή, η οποία συνήθως δεν υπάρχει στις λεγόμενες "αναπτυσσόμενες χώρες". Έτσι, πριν οι τράπεζες προσφέρουν ακόμη και τα σχεδόν αδύνατα για επιστροφή δάνεια, εξασφαλίζουν ότι τα περισσότερα από τα χρήματα θα επενδυθούν - το έχετε μαντέψει - στην υποδομή.

Αυτές οι «διαπραγματεύσεις» διεξάγονται από τους λεγόμενους «Οικονομικούς Χίτνες», οι οποίοι επιτυγχάνουν με την αξιοπρεπή ανταμοιβή (δηλαδή δωροδοκία) ή απειλώντας με θάνατο όσους δεν είναι σε θέση να πουλήσουν τη χώρα τους. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το θέμα, σας προτείνω να διαβάσετε το βιβλίο: "τις εξομολογήσεις ενός οικονομικού χτυπήματος Hit man" .Η μία τράπεζα που τους κυβερνά όλους, η « Τράπεζα Διεθνούς Διακανονισμού », ελέγχεται - προφανώς - από τους Rothschilds και αποκαλείται «Πύργος της Βασιλείας».

Η πραγματική δύναμη των Rothschilds πηγαίνει FAR πέρα ​​από την Τραπεζική Αυτοκρατορία.

Εάν δεν εκπλαγείτε από τη δύναμη των Rothschilds, παρακαλούμε να ξέρετε ότι βρίσκονται πίσω από όλους τους πολέμους από την εποχή του Ναπολέοντα. Τότε ανακάλυψαν πόσο κερδοφόρο είναι να χρηματοδοτήσουν και τις δύο πλευρές ενός πολέμου και το επαναλαμβάνουν από τότε. Το 1849, ο Guttle Schnapper, η σύζυγος του Mayer Amschel δήλωσε: "Αν οι γιοι μου δεν ήθελαν πολέμους, δεν θα υπήρχαν."

Έτσι, ο κόσμος είναι ακόμα στον πόλεμο, επειδή είναι πολύ, πολύ κερδοφόρος για τους Rothschilds και τα παράσιτά τους bankster bloodlines. Και όσο θα συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε τα χρήματα, ο κόσμος δεν θα γνωρίσει ποτέ την ειρήνη . Είναι συγκλονιστικό για πολλούς να διαπιστώσουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι μια εταιρία που κυβερνάται από το εξωτερικό. Το αρχικό της όνομα ήταν η Virginia Company και ανήκε στο Βρετανικό Στέμμα (δεν πρέπει να συγχέεται με τη Βασίλισσα, η οποία λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό μόνο με τελετουργική ιδιότητα ).

Το Βρετανικό Στέμμα δώρισε την εταιρεία στο Βατικανό, το οποίο έδωσε τα δικαιώματα εκμετάλλευσης πίσω στην βρετανική Κορώνα. Οι Αμερικανοί Πρόεδροι διορίζονται ως Διευθύνοντες Σύμβουλοι και η επιχείρησή τους είναι να κερδίσουν χρήματα για το Βρετανικό Στέμμα και το Βατικανό , οι οποίοι λαμβάνουν το μερίδιό τους στα κέρδη κάθε χρόνο.

Η βρετανική κορώνα κυβερνάει κρυφά τον κόσμο από το ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος των 677 στρεμμάτων, γνωστό ως The City of London. Αυτό το άλλο "Κορώνα" αποτελείται από μια επιτροπή 12 τραπεζών με επικεφαλής την Τράπεζα της Αγγλίας. Μαντέψτε ποιος ελέγχει την Τράπεζα της Αγγλίας; Yup, οι Rothschilds! Το 1815, ο Nathan Mayer έκανε την ακόλουθη δήλωση:

"Δεν με νοιάζει τι μαριονέτα τοποθετείται πάνω στο θρόνο της Αγγλίας για να κυβερνήσει την αυτοκρατορία στην οποία ο ήλιος δεν βγαίνει ποτέ. Ο άνθρωπος που ελέγχει την προσφορά χρήματος της Βρετανίας ελέγχει τη βρετανική αυτοκρατορία και ελέγχει τη βρετανική προσφορά χρήματος. "

Ο οίκος του Rothschild είναι πραγματικά στην κορυφή της πυραμίδας της εξουσίας. Βρίσκονται πίσω από τη Νέα Παγκόσμια Τάξη και την πλήρη κυριαρχία της παγκόσμιας ατζέντας. Βρίσκονται πίσω από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ και βρίσκονται πίσω από την ιδέα μιας Βορειοαμερικανικής Ένωσης και της Amero. Ελέγχουν όλες τις μυστικές υπηρεσίες του κόσμου και ο ιδιωτικός στρατός τους είναι το ΝΑΤΟ .

Πολύ, πολύ εντυπωσιακό!

Τώρα, τι θα λέγατε αν σας πω ότι μπορούμε να καταστρέψουμε την αυτοκρατορία τους σε σκόνη όλη τη νύχτα, χωρίς καμία βία ; 


___________________________________________

Αυτές οι 13 οικογένειες κυβερνούν τον κόσμο: Οι δυνάμεις σκιάς πίσω από το NWO.

Οι δυνάμεις σκιάς πίσω από τη Νέα Παγκόσμια Τάξη (NWO) ακολουθούν μια αργή ατζέντα πλήρους ελέγχου της ανθρωπότητας και των πόρων του πλανήτη μας. Ο Ντέιβιντ Ίκκι δημιούργησε το " Totalitarian Tip-Toe ", επειδή " αυτοί " κάνουν πολύ αργά βήματα προς την πλήρη και οριστική μας υποδούλωση. Ως αποτέλεσμα, οι μάζες παραμένουν σχετικά απληροφόρητες από το γεγονός ότι οι ελευθερίες τους απομακρύνονται σταδιακά, ενώ η δύναμη του χταποδιού NWO αυξάνεται σταθερά.

Οι δυνάμεις σκιάς πίσω από το πρόγραμμα NWO. Κάπου κοντά στην κορυφή της πυραμίδας , μια εξαιρετικά ελιτική οργάνωση γνωστή ως το Συμβούλιο των 13 οικογενειών ενορχηστρώνει όλα τα μεγάλα παγκόσμια γεγονότα. Όπως υποδηλώνει το όνομα, το Συμβούλιο αποτελείται από τις 13 πιο σημαντικές οικογένειες στη Γη.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι το 99% του πληθυσμού της Γης ελέγχεται από μια «ελίτ» 1%, αλλά το Συμβούλιο των 13 οικογενειών αποτελείται λιγότερο από το 1% της «ελίτ». 1% και κανείς στη Γη δεν μπορεί να υποβάλει αίτηση για ένταξη. Κατά την άποψή τους, δικαιούνται να κυβερνούν τους υπόλοιπους, επειδή είναι οι άμεσοι απόγονοι των αρχαίων θεών και θεωρούν τον εαυτό τους βασιλικό. Αυτές οι οικογένειες είναι:

Rothschild (Bauer ή Bower)
Μπρους
Cavendish (Κένεντι)
De Medici
Ανόβερο
Hapsburg
Krupp
Plantagenet
Ροκφέλερ
Romanov
Sinclair (St. Clair)
Warburg (del Banco)
Ουίντσορ (Σαξ-Κόμπουργκ-Γκότε)

Προσωπικά, υποψιάζομαι ότι αυτό μπορεί να μην είναι ο πλήρης κατάλογος και κάποιες πολύ ισχυρές γενεές είναι ακόμα άγνωστες για εμάς. Η δυναστεία Rothschild είναι αναμφισβήτητα η πιο ισχυρή - ορατή - γραμμή αίματος στη Γη και ο εκτιμώμενος πλούτος τους είναι περίπου 500 τρισεκατομμύρια δολάρια ! Εξακολουθούν να ασκούν τη δύναμή τους μέσω της παγκόσμιας τραπεζικής αυτοκρατορίας , η οποία ανήκει σχεδόν εξ ολοκλήρου σε αυτές.

Τα σημαντικότερα ιδρύματα που δουλεύουν σκληρά για να ιδρύσουν το NWO και να σκλαβώσουν τον άνθρωπο είναι: Ο Δήμος του Λονδίνου (χρηματοδότηση, που ελέγχεται από τους Rothschilds) - ΔΕΝ είναι μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (χρηματοδότηση - ιδιωτική τράπεζα, ιδιοκτησία των Rothschilds) - ΔΕΝ είναι μέρος των ΗΠΑ

Η Πόλη του Βατικανού (τακτική καχυποψίας, εξαπάτησης και τρομοκρατίας) - ΟΧΙ μέρος της Ιταλίας. Ουάσιγκτον DC (στρατιωτικός έλεγχος, πλύση εγκεφάλου και ερήμωση) ΔΕΝ είναι μέρος των ΗΠΑ. Όλα τα παραπάνω θεσμικά όργανα λειτουργούν ως μεμονωμένα κράτη, λειτουργούν σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους, επομένως δεν υπάρχει κανένα δικαστήριο στη Γη που να μπορεί να τους διώξει. Το πλήθος των Μυστικών Εταιρειών που υπάρχουν σήμερα, λειτουργούν ως υποκαταστήματα μιας μεγάλης εταιρείας, η οποία ανήκει στο Συμβούλιο των 13 οικογενειών.

Παρόλο που έχουν ανταμειφθεί με πολύ μεγάλη χαρά για το έργο τους, τα μέλη αυτών των μυστικών κοινωνιών δεν είναι μέλη των "ελίτ" ανθρωποειδών, δεν γνωρίζουν ποιοι είναι οι κύριοι και δεν έχουν ιδέα ποια είναι η πραγματική ατζέντα.

Η πλύση εγκεφάλου.

Ένα άλλο εργαλείο μαζικής σκλαβιάς που χρησιμοποιούν εναντίον μας είναι το λεγόμενο εκπαιδευτικό σύστημα . Τα σχολεία δεν είναι πια αυτά που ήταν και τα παιδιά μαθαίνουν να απομνημονεύουν χωρίς να σκεφτούν και να υπακούουν χωρίς αμφισβήτηση .Στην πραγματικότητα, αυτό το καθιερωμένο εκπαιδευτικό σύστημα είναι εξαιρετικά δαπανηρό για να παραμείνει λειτουργικό και παρωχημένο στην εποχή του Διαδικτύου. "Γιατί ξεπερασμένα;" μπορείτε να ρωτήσετε. Επειδή το Διαδίκτυο μας δίνει ελεύθερη πρόσβαση σε σχεδόν άπειρες ποσότητες πληροφοριών. Γιατί λοιπόν πληρώνουμε ακόμα τεράστια χρηματικά ποσά για την κυβερνητική εκπαίδευση; Επειδή η «ελίτ» του κόσμου απαιτεί τα παιδιά μας να μαθαίνουν τη συμμόρφωση και τη σκέψη μέσα στο κουτί .

Τι μπορούμε να κάνουμε γι 'αυτό;

Η πίστη της ανθρωπότητας κρέμεται στην ισορροπία αυτή τη στιγμή, καθώς ο έλεγχος του χταποδιού του NWO εξαπλώνεται. Από τη μια πλευρά, είμαστε πολύ κοντά στην πλήρη υποδούλωσή μας, ενώ από την άλλη μπορούμε να καταρρεύσουμε εύκολα την πυραμίδα της εξουσίας, απλώς ενωμένοι ενάντια στην εγωπάθειά τους σε μια ειρηνική επανάσταση της νόησης, της καρδιάς και της ψυχής.

Έχω αναρωτηθεί για χρόνια ποιο είναι το μεγαλύτερο όπλο της υποδούλωσής μας. Είναι η κακή εκπαίδευση σε συνδυασμό με τη σταθερή κατήχηση; Είναι ο φόβος που δημιουργείται από τη θρησκεία; Είναι ο φόβος ότι θα τιμωρηθεί (φυλακιστεί ή θανατωθεί) από το σύστημα, ή μήπως είναι η αόρατη υποδούλωση του νομισματικού συστήματος; Κατά τη γνώμη μου, όλα τα παραπάνω συνδυάστηκαν με τεράστιες υποχρεώσεις στην κοινωνία μας και τον τρόπο που τα καθιερώνουμε, αλλά το μεγαλύτερο όπλο τους είναι το οικονομικό σύστημα!

Σκλάβοι νομισμάτων.

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει υποδουλώσει σθεναρά το είδος μας και τώρα μας χρησιμοποιούν ως σκλάβους νομίσματος . Δουλεύουμε από 8 ώρες κάθε μέρα, σε βαρετά και καταθλιπτικά περιβάλλοντα, που δεν διεγείρονται από κάτι δημιουργικό ή εποικοδομητικό. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το μόνο κίνητρο για δουλειά είναι το επόμενο paycheck - και ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά εργαζόμαστε, ποτέ δεν φαίνεται να έχουμε αρκετά χρήματα.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι μεγάλες εταιρείες (που αποκομίζουν δισεκατομμύρια δολάρια / έτος στα κέρδη) πληρώνουν δεκάδες εκατομμύρια στους διευθύνοντες συμβούλους τους και όσο το δυνατόν πιο κοντά στον ελάχιστο μισθό προς τους υπόλοιπους υπαλλήλους; Αυτό έχει σχεδιαστεί προσεκτικά, επειδή ένα άτομο που είναι συνεχώς "στην άκρη", δεν θα έχει ποτέ χρόνο για αυτοδιδασκαλία, ενδοσκόπηση και - τελικά - πνευματική αφύπνιση.

Δεν είναι αυτός ο κύριος σκοπός μας στη Γη; Για να γίνω πνευματικό ον ( πνευματικό, δεν εννοώ θρησκευτικό) και να ολοκληρώσω τον κύκλο ενσάρκωσης ; "Δεν χρειάζονται εκπαιδευμένους ανθρώπους, οι οποίοι είναι ικανοί να σκέπτονται κριτικά και να έχουν πνευματικούς στόχους. Όχι, αυτό το είδος ανθρώπων είναι επικίνδυνο για εγκατάσταση! "Θέλουν υπάκουα" ρομπότ ", που είναι αρκετά έξυπνα για να λειτουργούν τα μηχανήματα και να κρατούν το σύστημα σε λειτουργία, αλλά αρκετά ηλίθιο να μην κάνει ποτέ ερωτήσεις.

Τα χρήματα είναι το μάτι του "διαβόλου"

Όλα τα μεγάλα προβλήματα του κόσμου έχουν τις ρίζες τους βαθιά ενσωματωμένες στην οικονομική πληγή: οι πόλεμοι είναι κερδοφόροι, οι ασθένειες είναι επικερδείς, η λεηλασία της γης είναι κερδοφόρα, η ανθρώπινη δουλεία και οι απάνθρωπες συνθήκες εργασίας είναι κερδοφόρες. Οι ηγέτες μας έχουν καταστραφεί από τα χρήματα και η συλλογική αποστολή της ανθρωπότητας στη Γη έχει λησμονηθεί από χρήματα.

Γιατί λοιπόν χρειαζόμαστε το χρηματοπιστωτικό σύστημα; Στην πραγματικότητα, δεν το χρειαζόμαστε (τουλάχιστον, όχι πια). Ο πλανήτης δεν μας χρεώνει ένα λεπτό για να χρησιμοποιήσουμε τους φυσικούς του πόρους και έχουμε την τεχνολογία να τα εξαγάγουμε χωρίς σωματική εργασία την ημέρα. Πρέπει να διαβάσετε σχετικό άρθρο: Η κορυφή της πυραμίδας: Οι Ρότσιλντ, το βρετανικό στέμμα και το Βατικανό τον κόσμο

Η λύση.

Υπάρχουν λαμπρά μυαλά "έξω εκεί" συζητώντας την έννοια μιας οικονομίας που βασίζεται σε πόρους για δεκαετίες . Ένα παράδειγμα είναι ο κύριος Jacque Fresco , ένας λαμπρός βιομηχανικός σχεδιαστής και κοινωνικός μηχανικός, που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σχεδιάζοντας το μέλλον. Οι πόλεις που προτείνει ο κ. Jacque Fresco θα κατασκευαστούν από αυτόνομα κατασκευαστικά ρομπότ και θα είναι φιλικά προς το περιβάλλον και αυτοσυντηρούμενα, σεισμικά και πυροπροστατευτικά. Άλλοι άνθρωποι συζητούν ήδη το σχέδιο μετάβασης προς την οικονομία του μέλλοντος, όπου δεν χρειάζονται πλέον τα χρήματα και όλα τα άτομα θα προσφέρονται στις καλύτερες συνθήκες για να φθάσουν στις υψηλότερες δυνατότητές τους - όλα προς όφελος του είδους μας, στο σύνολό του.

Επομένως, η ερώτησή μου είναι: είμαστε έτοιμοι να αγκαλιάσουμε το μέλλον και να ξεφύγουμε από τον έλεγχο της "ελίτ" σε έναν κόσμο χωρίς χρήματα, ή θα επιτρέψουμε να συμβεί η Νέα Παγκόσμια Τάξη ;

__________________________________________________

27-6-2017
ΒΑΣΙΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ:ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ,Η ΥΠΕΡΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΑΣ !!!!!!!

Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΔΡΥΘΗΚΕ ΜΕ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ ΓΕΝΕΥΗΣ ΤΟ 1927 (ΦΕΚ Α’298/1927) ΠΟΥ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΙΔΡΥΣΗΣ ΤΗΣ ΤΤΕ.

ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ ΓΕΝΕΥΗΣ ΠΡΟΕΒΛΕΠΕ ΟΤΙ Η ΤΤΕ ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΟ ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΕΩΣ ΤΟ 1960 ΚΑΙ Η ΑΔΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΘΑ ΕΛΗΓΕ ΤΟ 1970. ΤΟ 1960 Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΔΕΝ ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΕ ΤΟ ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΤΗΣ ΤΤΕ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΥΤΟ ΝΑ ΑΝΑΝΕΩΘΕΙ ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΩΣ. ΤΟ 1970 Ο ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΑΝΕΩΣΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΤΤΕ ΓΙΑ ΑΛΛΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΕΩΣ ΤΟ 2000 (ΝΔ 413/22.01.1970).

ΤΟ 1992 ΕΠΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Η ΑΔΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΠΑΡΑΤΑΘΗΚΕ ΕΩΣ ΤΟ 2020 (ΝΟΜΟΣ 2010/14.02.1992). ΤΟ 2012 Η ΑΔΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΤΤΕ ΕΠΕΚΤΑΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΣΑΜΑΡΑ - ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ - ΚΟΥΒΕΛΗ ΓΙΑ ΑΛΛΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΕΩΣ ΤΟ 2050.

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΚΥΡΩΣΗ::::

«ΚΥΡΩΝΕΤΑΙ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 7 ΤΟΥ ΚΥΡΩΜΕΝΟΥ ΜΕ ΤΟ Ν.3424/1927 (Α’ 298) ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Η ΑΠΟ 24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2012 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 79ΗΣ ΕΤΗΣΙΑΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΤΟΧΩΝ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΠΕΡΙ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗΣ ΑΡΘΡΩΝ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ, ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:

Α) ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ 1 ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ «31 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2020» ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑΝΤΑΙ ΩΣ ΕΞΗΣ: «31 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2050 [ΤΟ ΑΡΘΡΟ 7 ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΤΤΕ ΑΝΑΦΕΡΕΙ: «ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗ ΔΙ’ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΣ ΤΩΝ ΜΕΤΟΧΩΝ, ΚΥΡΟΥΜΕΝΗΣ ΔΙΑ ΝΟΜΟΝ»

ΤΟ ΑΡΘΡΟ 72 ΑΝΑΦΕΡΕΙ: «ΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΝΩΝΥΜΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΝΟΜΩΝ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΣΙΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΕΦ’ ΟΣΟΝ ΑΝΤΙΒΑΙΝΟΥΣΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΝ.

ΔΗΛΑΔΗ, Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΜΙΑΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΠΟΡΕΙ KΑΙ ΝΑ ΝΟΜΟΘΕΤΕΙ KΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΚΕΙΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΙΣΧΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ!!!!».

( ΟΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ - ΤΤΕ - ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ ΤΗΣ ΚΥΡΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΑΣ).
==============================================
Γιάννης Καλογερόπουλος

EΠANEΡXOMAI ..... ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!

ΓΙΑ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΛΥΤΕΣ :

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕ ΟΠΛΟ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥΣ! ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΥΠΕΡ-ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ THΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (και ποιάς Ελλάδος?) ΠΟΥ ΕΙΣΠΡΑΤΕΙ ΤΑ ... 1. 149. 000, 000 ΔΙΣ ΚΕΡΔΗ ΤΟ 2016 ???

< < ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ > > ισολογισμός :1. 149. 500.000 ΔΙΣ ΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ< ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ > ΛΕΕΙ Ο ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΟΥ 2016 .......ΠΟΥ ΤΑ ΒΡΗΚΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ???

... ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΛΕΦΤΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕ ??

ΚΑΙ ΩΣ ΤΙ ΤΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕ ???..... ΩΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ??? ..... ΩΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ??? ΩΣ ΝΠΔΔ ???...... ΜΕ ΤΙ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ?? ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΩΣ < < ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ >> ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ < < ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ > > ???

ΕΠΙΣΗΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΛΕΕΙ ΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙ < < ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ > > ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΣΧΕΘΕΙ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ...... ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΟΣΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ !!!

ΑΡΑ ΑΝ ΗΤΑΝ Ο ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ Η < ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ >

1ον ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΗΔΗ ΚΑΤΑΣΧΕΘΕΙ ΤΑ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ 2010 ! και 2ον ΤΑ ΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΚΕΡΔΗ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΚΑΤΑΣΧΕΘΕΙ !!

ΑΛΛΑ Ο ΝΟΜΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ .... Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ << ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ πρώην ... βασίλειο >> ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΜΕΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ !!! ΑΡΑ : ΠΟΙΑ < < ΚΡΥΦΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ > > .....ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ< < ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ > > ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ ......ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΕΤΟΧΟΣ- ΜΕΓΑΛΟΕΠΕΝΔΥΤΗΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ....

ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΟ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ - ΣΥΜΦΩΝΙΑ ??? ΚΑΙ ΜΕ ΤΙ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ???ΑΠΟ ΠΟΙΟ ΚΑΤΑΠΙΣΤΕΥΜΑ ?? ΚΑΙ ΤΙΝΟΣ ΤΟ ΚΑΤΑΠΙΣΤΕΥΜΑ ????ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑΠΙΣΤΕΥΜΑΤΟΣ ????ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΕΡΙΣΜΑ ???? ....

ΟΤΑΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΔΙΑΝΕΜΟΜΕΝΟ ΠΟΣΟ ΚΕΡΔΩΝ ......ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ 12.768.000 προ φόρων !!!ΣΕ 19,800,000 ΜΕΤΟΧΕΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΕΚΔOΣΕΙ ΣΕ ΜΕΤΟΧΟΥΣ ΣΤΟΝ ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟ ΤΗΣ .... Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ !!! ΑΦΟΥ ΟΛΟ ΤΟ ΠΟΣΟ ΠΟΥ ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΩΣ ΚΕΡΔΗ ΠΡΟ ΦΟΡΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ 12.768.000 ΕΥΡΩ .......ΣΕ 19,800,000 ΜΕΤΟΧΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΡΙΣΜΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΕΤΟΧΗ ΕΙΝΑΙ 0,6720 ΕΥΡΩ ΠΡΟ ΦΟΡΩΝ

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΕ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΕΤΟΧΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΩΣ < ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ της ΕΛΛΑΔΟΣ > και ΟΧΙ κυβέρνηση της < < ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ > > ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΡΟ ΦΟΡΩΝ 1,149, 500,000 .....ΕΝΑ ΔΙΣ ΕΚΑΤΟΝ ΣΑΡΑΝΤΑ ΕΝΝΕΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ !!!

ΚΑΙ ΠΟΣΕΣ ΜΕΤΟΧΕΣ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΜΕΤΟΧΟΣ < κυβέρνηση της Ελλάδος > ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ... 19.800.000 ΤΕΜΜΑΧΙΩΝ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ 1.149.500.000 ... ???? και ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΜΕΓΑΛΟΕΠΕΝΔΥΤΗΣ ?? ... ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΤΕ ????

ΠΟΙΟΣ ΧΑΖΑΡΟΜΟΓΓΟΛΟΣ ΣΙΩΝΙΣΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΗΝ << ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΑΕ >> ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ??? ΟΤΑΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΕΤΟΧΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΑ 19,800,000 ΤΕΜΑΧΙΑ ΚΑΙ Η ΑΞΙΑ ΚΑΘΕ ΜΕΤΟΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ 9,15 ΕΥΡΩ ??? κατά δήλωση της ΤτΕ. ΑΡΑ ΣΥΝΟΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΕΙΝΑΙ 200. 000. 000, ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΜΟΝΟ ...... ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ

ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΡΙΣΜΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΕΤΟΧΗ ΕΙΝΑΙ 0,6720 ΠΡΟ ΦΟΡΩΝ =ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΔΙΑΝΕΜΟΜΕΝΑ ΚΕΡΔΗ ΠΡΟ ΦΟΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΟ 2015 ΣΤΙΣ 19,800,000 ΜΕΤΟΧΕΣ ..... 12.768.000 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ !!

ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΕΤΟΧΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΡΗΤΩΣ ΓΙΝΕΤΕ Η ΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΚΑΙ : από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο το 1967 < < υποχρεωτικώς οι μετοχές των κεντρικών τραπεζών είναι ονομαστικές και το 1959 είναι όλες οι μετοχές της Τράπεζας της Ελλάδος ΑΕ .... μόνο 80.000 τεμάχια > > ΛΕΕΙ Ο ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΟΤΕ !!

ΑΝΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΝΤ - IMF ΤΟ 1967 ΓΙΑ ΝΟΜΟΘΕΣΙΕΣ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΤΟΜΟΣ Β ΚΑΙ ΕΚΔΟΣΗ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ DC 1969 ..... ΠΟΤΕ ΕΦΤΑΣΑΝ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ 19.800.000 ΜΕΤΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΝΗΚΟΥΝ.

ΕΠΙΣΗΣ ..... ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΕΤΟΧΟΙ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ ΤΟΥ 1959 .... ΒΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΚΥΡΩΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΤΟ ΔΝΤ-IMF ΕΚΔΟΣΗ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ DC 1969 ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΑΘΗΝΩΝ !!!! ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΥΠΕΥΘΥΝΑ !!! ΑΡΑ ... ΠΟΤΕ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΕ Ο ΜΕΓΑΛΟΜΕΤΟΧΟΣ < < ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ > > ???

ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΛΕΦΤΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΜΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑ .... < ΤΡΑΠΕΖΑ της ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ > ??? ΚΑΙ ΠΟΣΕΣ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΜΕΤΟΧΕΣ ΕΚΔΟΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΑ 19,800,000 ΠΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 2015 ?? ΚΑΙ ΟΙ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΕΣ ΜΕΤΟΧΕΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΕ ΤΙ .....ΟΝΟΜΑ ΕΚΔΟΘΗΚΑΝ ??? ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ <ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ > ΕΚΔΟΘΗΚΑΝ ????

...ήήή ...
ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΗΚΑΝ ΜΕΤΟΧΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΝ ΧΑΜΠΑΡΙ ΟΙ .... ΥΠΗΚΟΟΙ . ???... ΚΙ ΕΓΙΝΕ Η ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ .... ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ???? ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ < ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ της ΕΛΛΑΔΟΣ > ??? .... ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΕΔΡΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ..... ΚΑΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ... κατά τον νόμο ?
Η “Τράπεζα της Ελλάδος”… είναι σίγουρα ….της Ελλάδος; ΔΕΙΤΕ http://greek-politics.gr/archives/469
                                     Η Τράπεζα της Ελλάδος δεν ανήκει στους Έλληνες VIDEO
* ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ !!

Ο Εραστής και ο Ερώμενος σύμφωνα με την πραγματικότητα ήταν ο Δάσκαλος και ο Μαθητής, ο θεσμός αυτός έχει διασωθεί μέχρι τις μέρες μας μέσω της παρούσης θρησκείας ως Νονός (Πνευματικός Πατέρας) και Βαφτιστήρι (Πνευματικό Παιδί)...


Πλάτωνος Συμπόσιον 

Το Συμπόσιο λαμβάνει χώρα κατά την 90η Ολυμπιάδα (416 π.Χ.). Ο ποιητής Αγάθων μόλις την προηγούμενη ημέρα είχε κερδίσει το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό ποίησης κατά την διάρκεια της μεγάλης εορτής των Ληναίων, οπότε και κάλεσε φίλους στο σπίτι του για να γιορτάσουν την νίκη. Καλεσμένοι ήταν οι Αριστόδημος, Φαίδρος, ο γιατρός Ερυξίμαχος, ο Παυσανίας, ο Αριστοφάνης, ο Αλκιβιάδης και φυσικά ο Σωκράτης. Ο Συμποσίαρχος έθεσε ως θέμα συζήτησης τον Έρωτα. 

Ο Σωκράτης στο Πλατωνικό έργο "Κρατύλος" μεταξύ άλλων αναφέρει ότι δεν έχει σημασία τι εμείς νομίζουμε για κάτι, αλλά τι αυτό πραγματικά είναι, η πραγματικότητα δεν μας ρωτάει, ούτε προσαρμόζεται στα θέλω ή νομίζω μας. Η έννοια της λέξεως ΈΡΩΣ έχει διαφορετική έννοια από αυτή που σήμερα εννοούμε. 

Η λέξη ΈΡΩΣ προέρχεται από την λέξη ΕΡΩΗ που σημαίνει Πάσα ταχεία κ ορμητική (ισχυρή) κίνηση [Λεξικό Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης Σταματάκου σελ. 394 & Liddell & Scott σελ 451] Στην ίδια ρίζα ανήκει και το ΕΡΕΩ που σημαίνει Λέγω, το ΕΡΩΤΑΩ, ο ΡΗΤΩΡ, η ΡΗΤΡΑ, το ΕΙΡΩ που σημαίνει λέγω αλλά και συνάπτω (σύναψις δια του λόγου), η ΕΙΡΗΝΗ, ο ΉΡΩΑΣ (εκ του Έρωτος γένεσις), ο ΙΕΡΕΥΣ ο ΙΕΡΟΣ, ο ΕΡΜΗΣ κ.α. 

Ο ΈΡΩΣ όπως μας ενημερώνει το έργο είναι η Ερωή από τον Δημιουργό προς την Δημιουργία και από την Δημιουργία προς τον Δημιουργό, εν ολίγοις έχει να κάνει με Κοσμογονία οπότε δι αυτό και οι γνώστες της Κοσμογονίας, άρα και του θείου, ονομάστηκαν Ιερείς. Ο Φαίδρος αναφέρει τον Ουράνιο Έρωτα και τον Πάνδημο Έρωτα, ο μεν πρώτος έχει να κάνει με την Κοσμογονία ο δε δεύτερος με τον δήμο σε δύο επίπεδα, τον ψυχικό και τον σωματικό. Ο δε σωματικός χωρίζεται σε ευγενή και αγενή (δηλαδη σε φθηνό, ζωώδη). Επειδή όμως η έννοια Έρως είναι "τόκος εν τω καλώ" ο αγενής δεν μπορεί να ονομαστεί "Έρως", δι αυτόν τον λόγο αυτή η έκφανση έλαβε την ονομασία "Ίμερος". 

Ο Εραστής και ο Ερώμενος σύμφωνα με την πραγματικότητα ήταν ο Δάσκαλος και ο Μαθητής, ο θεσμός αυτός έχει διασωθεί μέχρι τις μέρες μας μέσω της παρούσης θρησκείας ως Νονός (Πνευματικός Πατέρας) και Βαφτιστήρι (Πνευματικό Παιδί) όπως επίσης στην παρούσα εκκλησία ισχύει ο θεσμός του Γέροντα και του Μαθητή. Η λέξη Παιδεραστία δεν έχει καμία σχέση με αυτό που τα Τουρκοκάναλα ή ακόμα και οι περισσότεροι "καθηγητές" Σχολείων και Πανεπιστημίων ονομάζουν σήμερα! Η Παιδεραστία ήταν η Πνευματική Αγωγή που έπρεπε να λάβει το κάθε παιδί από τον Εραστή (Νονό), καμία σχέση με το σώμα. 

Ο θεσμός αυτός της αγωγής διέφερε στην Αθήνα από ότι στην Σπάρτη, στην Αθήνα η κάθε οικογένεια συμφωνούσε για το ποιος θα είναι ο εκπαιδευτής - Νονός (όπως θεωρητικά γίνεται και σήμερα) ενώ στην Σπάρτη το ίδιο το Κράτος έκανε αυτήν την εκπαίδευση όταν οι Λακεδαίμονες έκλειναν τα 7 τους έτη, δηλαδή ο Εραστής των ήταν οι ίδιοι οι άγραφοι Νόμοι του Λυκούργου και κατ επέκταση το ίδιο το Σπαρτιατικό Κράτος. 

Ο θαυμασμός του Κάλλους στην Αρχαία Αθήνα ήταν μέρος της κουλτούρας της Αθηναικής Κοινωνίας, αφού το Κάλλος και η Μουσική είναι ιδιότητες της Κοσμογονίας άρα και της Σοφίας. 

Σημείωση: ο όρος "Ομοφυλοφιλία" εννοώντας την σωματική επαφή δυο του ίδιου φύλου είναι άτοπος και αστεία αφού η λέξη ομοφυλόφιλος σημαίνει του ιδίου φύλου φίλος, καμία σχέση δεν έχει η φιλότης με την σεξουαλική επαφή! η λέξη που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ήταν "Κίναιδος" δηλαδή αυτός που κινεί την Αιδώ (αυτός που κινητοποιεί την Αιδώ και την Νέμεση. Αλίμονο σε όποιον παρέβαινε τους Νόμους της φύσεως). 

Για να δούμε τι λέει ο Σωκράτης στην Πλατωνική Πολιτεία

Δεν υπάρχει καμία συνάφεια ανάμεσα στην σωφροσύνη (εγκράτεια - μέτρο - ισορροπία) και την υπέρμετρη ηδονή ή την υπέρμετρη ηδονή και κάποια από τις άλλες αρετές. Επίσης δεν υπάρχει κάποια ηδονή ισχυρότερη από αυτή της σαρκικής έλξης (Αλόγιστο - Επιθυμητικό μέρος ψυχής). Ο σωστός ο έρωτας όμως είναι να έχεις ερωτευτεί κάτι ευγενικό και με το κάλλος της σωφροσύνης με έναν τρόπο που να έχει φρόνηση (Λογιστικό μέρος ψυχής χωρίς την συνδρομή του σώματος) και αρμονία (Σύμπαν - Γέννηση - Ισορροπία). Οπότε δεν πρέπει να αφήσουμε τίποτε παράφορο και συγγενικό με την ακολασία να πλησιάσει τον σωστό έρωτα, ΑΡΑ δεν πρέπει να αφήσουμε να πλησιάσει αυτή η ηδονή (σαρκική έλξη), ούτε να έχουν σχέση με αυτήν ο εραστής και ερωμένος. Έτσι λοιπόν θα πρέπει να θεσπίσουμε νόμο στην Πολιτεία ότι ο εραστής θα συμπεριφέρεται στον ερωμένο σαν να ήταν παιδί του διαφορετικά θα θεωρηθεί άμουσος. 

(Σ.Σ. το "άμουσος" την εποχή εκείνη ήταν συνώνυμο του ζώου, ήταν από τις βαρύτερες υποτιμητικές εκφράσεις) Πλάτων Πολιτεία 402e

 
 
                * ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ !!

Ο Καμενούλης (Καμμένος Πανούλης) αποκαλύπτει: «Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΣΕ και οι Ιεράρχες της ιεράς συνόδου εγκλημάτισαν,όταν κατά την τελευταία ιερά σύνοδο αναγνώρισαν την παράνομη Ουκρανική εκκλησία...»

                             ΑΠΟΜΑΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ 8ο λεπτό:

Εάν συμβεί το οτιδήποτε τους επόμενους μήνες,φέρει ακέραια την ευθύνη η ιερά σύνοδος για την άρση των εγγυήσεων που έχουμε από τη Ρωσία,για την αναγνώριση της παράνομης Ουκρανικής εκκλησίας. Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΣΕ και οι Ιεράρχες της ιεράς συνόδου εγκλημάτισαν,όταν κατά την τελευταία ιερά σύνοδο αναγνώρισαν την παράνομη Ουκρανική εκκλησία,πρώτοι πριν το πατριαρχείο των ιεροσολύμων και της Αλεξανδρείας. Παρ΄ότι τους προειδοποίησα και προσωπικά τον Αρχιεπίσκοπο ότι αν υποκύψουν στον εκβιασμό να αναγνωριστεί από την Ελλάδα πρώτα,κάνοντας εχθρική πράξη η Ουκρανική εκκλησία, αίρονται οι εγγυήσεις της Ρωσίας για την μη κατάληψη Ελληνικού νησιού που μας είχανε δώσει στις συμφωνίες τις οποίες είχαμε κάνει.

Η Ρωσία μπορεί να έχει συνεργασία με την Τουρκία,αλλά η Ρωσία ήταν ένας παράγων σταθερότητος που μας εγγυάτο το ότι ο Ερντογάν κάποια στιγμή δεν θα εφάρμοζε το «Eritme Programi» με κατάληψη ελληνικού εδάφους και παράλληλα, αποστολή εκατοντάδων χιλιάδων,κατά 10.000 προσφύγων και μεταναστών στα ελληνικά νησιά του Καστελορίζου,της Σύμης της Λήμνου της Μυτιλήνης και του Ανατολικού Αιγαίου. Η απόφαση για να κάνουν τους αρεστούς στο Φανάρι,το να υποκύψουν στις πιέσεις κάποιων Αμερικανικών κύκλων,τη Ρωσία την έβαλαν απέναντί μας. Έχει λοιπόν ευθύνη απόλυτη για ότι κι αν συμβεί από εδώ και πέρα,γιατί προειδοποιήθηκαν οι πάντες κι αυτό ήθελα να το βγάλω για να το πω δημόσια,διότι δεν μπορώ να μην το γνωρίζει ο ελληνικός λαός όσο βέβαια τον ενδιαφέρει....

Επίκαιρη παρέμβαση του Καμμένου Παναγιώτη πρώην Υπουργού Εθνικής Άμυνας (2015 - 2019) στην Επιστημονική Ημερίδα του Ινστιτούτου Γεωπολιτικών Μελετών (ΙΓΜΕΑ) στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, με θέμα "Οι γεωπολιτικές εξελίξεις στο ζωτικό χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και οι αλληλεπιδράσεις τους με το διεθνές περιβάλλον" την Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2019.

ΣΗM: Δεν μας δίνει περισσότερες πληροφορίες για την συμφωνία μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας-Ρωσίας, που προφανώς έχει χαρακτηριστεί μυστική συμφωνία,αλλά μιλάει για το «Eritme Programi» που μας παραπέμπει στη συμφωνία της Συνθήκης της Λωζάννης που παραχωρήθηκαν η Ίμβρος και η Τένεδος το 1923 στην Τουρκία. 
____________________________________________________________

ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: “Eritme Programi”: Η «σοσιαλιστική» διάλυση της ελληνικής κοινωνίας 

Μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης και συνεπεία αυτής, δυο καθαρά ελληνικά νησιά, η Ίμβρος και η Τένεδος, παραχωρήθηκαν στα 1923 στην Τουρκία. Ρητές προβλέψεις της Συνθήκης κατοχύρωναν για τα δυο νησιά ειδικό καθεστώς αυτοδιοίκησης, προστατεύοντας τα δικαιώματα των Ελλήνων κατοίκων τους – που ουδέποτε τηρήθηκαν από τις τουρκικές αρχές. Ας σημειωθεί εδώ πως μέχρι τη Λωζάννη, η Ίμβρος κατοικείτο αποκλειστικά από Έλληνες κατοίκους, ο αριθμός των οποίων υπερέβαινε τις δέκα χιλιάδες. 

Στα μετέπειτα χρόνια, η Τουρκία δεν έδειξε κανένα σεβασμό γι’ αυτά τα οποία υπέγραψε στη Λωζάννη, προβαίνοντας σε ποικίλα ανθελληνικά μέτρα σε βάρος των κατοίκων των δυο νησιών. Παρόλα αυτά, μέχρι τα 1964, η Ίμβρος διατηρούσε ακέραιο τον ελληνικό χαρακτήρα της, οι δε Έλληνες κάτοικοι της υπερέβαιναν τις έξη χιλιάδες και αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού του νησιού. Παρά την πληθυσμιακή διαρροή που είχε παρατηρηθεί τις προηγούμενες δεκαετίες, όταν αρκετοί κάτοικοι μετανάστευσαν σε χώρες της Αφρικής και αλλού, αναζητώντας καλύτερη ζωή, εντούτοις το ελληνικό νησί διατήρησε το χαρακτήρα του, κυρίως διότι οι κάτοικοι του ασχολούνταν με τη γεωργοκτηνοτροφία και ήταν σταθερά προσκολλημένοι στα χώματα του νησιού, καταφέρνοντας να διατηρούν μια αυτάρκη οικιακή οικονομία. 

Η διατήρηση του ελληνικού χαρακτήρα της παιπαλόεσσας νήσου, την καθιστούσε κάρφο στα μάτια των σκληροπυρηνικών εθνικιστών που διηύθυναν τότε το τουρκικό κράτος. Αναμενόμενο ήταν να επιδιώκουν με κάθε τρόπο την αλλοίωση του ελληνικού χαρακτήρα του νησιού και τον εκτουρκισμό του. Προφανώς επειδή δε μπορούσαν να προβούν στη βίαιη και αναφανδόν έξωση και εκρίζωση του ελληνικού στοιχείου, οι ιθύνοντες του βαθέως κράτους της Τουρκίας ήταν υποχρεωμένοι να κινηθούν μεθοδευμένα, προσεκτικά και με μακροπρόθεσμο πρόγραμμα. Κάπως έτσι άλλωστε κινείται πάντοτε η τουρκική εξωτερική πολιτική… 

Στα 1964, σε μια αναζωπύρωση του Κυπριακού, κι ενώ στην Κωνσταντινούπολη προετοιμάζονταν οι απελάσεις των Ελλήνων υπηκόων, που θα οδηγούσαν σύντομα στη συρρίκνωση της εκεί ελληνικής μειονότητας, οι τουρκικές αρχές προέβησαν στην κατάρτιση προγράμματος αφελληνισμού της Ίμβρου και για να πετύχει καλύτερα το πρόγραμμα τους, λειτούργησαν με την προσφιλή τους μέθοδο των μυστικών διαταγμάτων, αρχής γενομένης από τη με αρ. 35/27-5-1964 απόφαση της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας. 

Όπως εύστοχα σημειώνει ο Γιώργος Τενεκίδης, τα μέτρα των τουρκικών αρχών που είχαν στόχο τον πλήρη εκτουρκισμό των δυο νήσων, πλαισιώνονταν από ένα προσεκτικά μελετημένο σχέδιο, ώστε κατά την εφαρμογή του, η Άγκυρα να μη συναντήσει κανένα εσωτερικό ή εξωτερικό εμπόδιο. Η επικοινωνιακή πολιτική ήταν το πρώτιστο μέλημα του τουρκικού κράτους: ανθελληνικά συνθήματα και καλλιέργεια αντιμειονοτικού κλίματος, σύμφωνα με το οποίο η ελληνική μειονότητα ήταν υπεύθυνη για τα δεινά της Τουρκίας, ενίσχυε το Μακάριο και πλούτιζε, εκμεταλλευόμενη τον τουρκικό λαό. Από την άλλη, η Τουρκία ήταν βέβαιη πως η Αθήνα θα παραμείνει αδιάφορη και ενδοτική – όπως και εν τέλει έγινε. 

Η αρχή λοιπόν γίνεται από την παιδεία: κλείνουν τα ελληνικά σχολεία και απαγορεύεται η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, με συνέπεια οι Ίμβριοι να αδυνατούν να μορφώσουν τα παιδιά τους με ελληνική παιδεία. Έχουν να επιλέξουν είτε να τα στείλουν στο τουρκικό σχολείο, είτε σε μειονοτικά σχολεία της Πόλης, πράγμα προφανώς δύσκολο, είτε να εκπατριστούν, να φύγουν από το νησί τους. Λίγο πριν, και με το ίδιο σκεπτικό, είχαν προβεί σε στοχευμένες διώξεις κατά σημαινόντων προσώπων της Ιμβριακής κοινωνίας, με φυλακίσεις και εκτοπίσεις στην Ανατολή. Όταν ένας λαός απορφανίζεται από τους φυσικούς του ηγέτες, και στερείται τη γλώσσα και την εκπαίδευση, γίνεται πιο ευάλωτος… 

Τα επόμενα μέτρα ήταν καθαρά περιουσιακού χαρακτήρα. Η οικονομία της Ίμβρου στηριζόταν στη γη. Οι κάτοικοι ήταν κατά κύριο λόγο γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Συστηματικές απαλλοτριώσεις καλλιεργήσιμης γης και βοσκοτόπων, με χαρακτήρα δήμευσης και εξευτελιστικές αποζημιώσεις, στέρησαν από τους Ίμβριους εργασία και εισόδημα. Ο εκπατρισμός ήταν αναπόφευκτος. Για όσους αντιστέκονταν υπήρχαν και επόμενα στάδια: Εγκατάσταση στο νησί αγροτικών φυλακών και έλευση βαρυποινιτών που συστηματικά βιαιοπραγούσαν κατά των κατοίκων, καθιστάμενοι καθημερινή απειλή. Εγκατάσταση εποίκων από την Ανατολή, με στόχο την ολική αλλοίωση του χαρακτήρα και της δημογραφικής σύνθεσης της νήσου. Παράλληλα επιχειρήθηκε η πολιτιστική αλλοίωση, με αλλαγές των ονομάτων των νησιών και των οικισμών τους και την προσπάθεια απάλειψης οποιοδήποτε στοιχείου θύμιζε τον ελληνικό χαρακτήρα τους. 

Το πρόγραμμα αυτό του τουρκικού κράτους είναι γνωστό με τη μυστική κωδική του ονομασία, ως «εριτμέ προγκραμού», δηλαδή πρόγραμμα διάλυσης και αφομοίωσης. Καθώς στόχευε μονόπλευρα στην έξοδο των Ελλήνων κατοίκων των δυο νησιών, το πρόγραμμα πέτυχε το στόχο του. Από ένα αμιγή σχεδόν ελληνικό πληθυσμό που στα 1964 ακόμη υπερέβαινε τις έξη χιλιάδες, απέμειναν λίγες εκατοντάδες στην πλειοψηφία τους ηλικιωμένοι. Οι υπόλοιποι σκόρπισαν στα πέρατα της οικουμένης και βεβαίως πολλοί ήρθαν στην Ελλάδα, όπου πρέπει να σημειωθεί ότι το επίσημο κράτος γύρισε την πλάτη στους Ιμβρίους, αδιαφορώντας για την τύχη τους. Στην ουσία βέβαια, η πολιτική του «Εριτμέ προγκραμού» στέρησε από την Τουρκία ένα υγιή, νομοταγή και φιλοπρόοδο πληθυσμό, την επιβάρυνε οικονομικά, καθώς έπρεπε να δαπανά για τη συντήρηση των άσχετων με το χώρο εποίκων και παράλληλα αλλοίωσε ριζικά την εικόνα των νησιών. 
* * * 
Μέσα από την περιληπτική αυτή ιστορία του δράματος του ελληνικού λαού της Ίμβρου και της Τενέδου, θέλησε ο γράφων να θυμίσει και να θυμηθεί. Είναι προφανές από τον υπότιτλο του παρόντος κειμένου, ότι η καθοδική πορεία της Ελλάδας κατά την τελευταία διετία, σε πολλά σημεία θυμίζει το δράμα της Ίμβρου. Ασφαλώς, τα δεδομένα δεν είναι ίδια, οι ομοιότητες όμως είναι πολλές. 

Κατ’ αρχήν, όπως έχει αρχίσει πια ξεκάθαρα να αποκαλύπτεται, έχει χαραχτεί για την πατρίδα μας ένα μεθοδευμένο και σκοτεινό πρόγραμμα διάλυσης. Η διαφορά είναι πως στην παρούσα περίπτωση το πρόγραμμα σχεδιάστηκε έξωθεν και υιοθετήθηκε από μια αιρετή κυβέρνηση, που αντί να ασκήσει εθνική πολιτική υπεράσπισης των δικαίων και των συμφερόντων του ελληνικού λαού, στηρίζοντας την εθνική οικονομία, καταπατά τη λαϊκή εντολή, τα υπεσχημένα αλλά και το Σύνταγμα, ταυτίζεται με ξένα συμφέροντα και αγωνίζεται για την ικανοποίηση των δανειστών της χώρας. 

Οι πτυχές του προγράμματος εντούτοις μοιάζουν πολύ. Όλα άρχισαν με επιτήδεια επικοινωνιακή πολιτική: τα ανθελληνικά σχόλια και οι λίβελοι του ευρωπαϊκού τύπου, ξεκίνησαν ύστερα από τον εξευτελισμό της χώρας, που προκάλεσαν πρωθυπουργικές δηλώσεις. Ενώ η αλλοίωση των στατιστικών στοιχείων προς επίτευξη του σκοπού της υπαγωγής της χώρας στην εξάρτηση, αιωρούμενη ως φήμη και ως σπάθη και προάγγελος απονομής ευθυνών, έκλεισε τον κύκλο της υποταγής. Στη συνέχεια, η πολιτική που οδηγεί στον κοινωνικό αυτοματισμό, όπου τεχνηέντως και με ευθύνες των κυβερνώντων και των «μνημονιακών» ΜΜΕ, η μια κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα στρέφεται εναντίον της άλλης, ολοκληρώνει τον κύκλο της προπαγάνδας. 

Η ελληνική εθνική οικονομία διαλύεται και οι Έλληνες οδηγούνται μαζικά στην ανεργία και την ανέχεια. Όπως και τότε με τη βίαιη διάλυση της οικονομίας του ελληνισμού των κατεχόμενων νήσων του βορείου Αιγαίου. Διότι βεβαίως, η εξελισσόμενη κατάλυση του εργατικού δικαίου από τους σημερινούς παρεπιδημούντες εν Ελλάδι «σοσιαλιστές» και η μετατροπή του σε εργοδοτικό δίκαιο και η εξοντωτική φορολόγηση με στόχο την εμφανή περιουσία και τα νόμιμα εισοδήματα, μέσα από ένα κυκεώνα αντισυνταγματικών νομοθετημάτων, υπό την απειλή των κλειστών φυλακών και της διακοπής ηλεκτροδότησης, παράλληλα με ένα «γκαιμπελικό» μηχανισμό ελέγχου της οικονομικής καθημερινότητας των πολιτών, που σχεδιάζονται και ευλογούνται από τους κάποτε διδάξαντες το Συνταγματικό Δίκαιο, τί άλλο από ωμή κρατική βία συνιστούν; 

Η ακίνητη περιουσία βάλλεται και απαξιώνεται, ώστε σταδιακά να εκποιηθεί υπό τους χειρότερους όρους και να περάσει σε ξένα χέρια. Εν προκειμένω, φανταστείτε μόνο τι θα γίνει όταν εκποιηθεί η Αγροτική Τράπεζα, στην οποία είναι υποθηκευμένο το μεγαλύτερο μέρος της καλλιεργήσιμης γης. Ως και η Ziraat Bankası εκδήλωσε ενδιαφέρον για την αγορά της, επιδιώκοντας την έμμεση νέο-οθωμανική κατοχή της ελληνικής γης… 

Η μεσαία τάξη, το κομμάτι δηλαδή εκείνο της κοινωνίας που θα μπορούσε να υψώσει φράγματα αντίστασης απέναντι στον ξενοκίνητο κυβερνητικό αυταρχισμό και ανάχωμα στα κακόβουλα σχέδια των δανειστών της χώρας, πλήττεται ριζικά, ώστε να εξουθενωθεί. Στοχευμένα δε, απαξιώνονται και αποδυναμώνονται όλοι οι επιστημονικοί κλάδοι. Πίσω από τον ψευδεπίγραφο μανδύα της απελευθέρωσης των επαγγελμάτων, καταστρέφονται οι ελεύθεροι επαγγελματίες και μετατρέπονται σε υπόδουλους ανεπάγγελτους. Κάποιοι προφανώς επιθυμούν να μην έχει η ελληνική κοινωνία ταγούς και διανόηση, αλλά μόνο επιστημονικό προλεταριάτο, που ως εύπλαστη μάζα θα μετατραπεί σε φτηνό εργατικό δυναμικό.

Το τι συμβαίνει στην εκπαίδευση, νομίζω πως το γνωρίζουν από πρώτο χέρι τουλάχιστον όσοι έχουν παιδιά. Υπό το πρόσχημα του εκσυγχρονισμού των σχολείων, οδηγηθήκαμε σε σχολεία χωρίς εκπαιδευτικούς και χωρίς βιβλία. Συντόμως τα σχολεία θα περάσουν στην αποκλειστική διαχείριση των δήμων, οπότε η οικονομική αδυναμία θα οδηγήσει αναγκαστικά στην περεταίρω συγχώνευση τους. Ο πόλεμος κατά της ελληνικής γλώσσας βέβαια ξεκίνησε πολύ πριν, καθώς όραμα κάποιων, που δυστυχώς διευθύνουν τα εκπαιδευτικά πράγματα της χώρας, είναι η εισαγωγή της αγγλικής ή ίσως και της γερμανικής ως γλώσσας της εκπαίδευσης. Κι αν ο γράφων επιμένει να στηλιτεύει με τα κείμενα του τους κυβερνώντες και την πολιτική τους, το κάνει ακριβώς επειδή θέλει αύριο να κοιτά τα παιδιά του στα μάτια και να μη χαμηλώνει το βλέμμα από ενοχές, επειδή είχε σταθεί στην άκρη του δρόμου… 

Το ότι διαφαίνεται ένα καινούριο μεταναστευτικό κλίμα, καθώς απελπισμένοι Έλληνες ψάχνουν καλύτερη τύχη και εκπατρίζονται, θαρρώ πως είναι ορατό και γνωστό τοις πάσι. Ασφαλώς δε δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα ανοιχτές φυλακές με την ευθεία ερμηνεία του όρου, όμως η εκτίναξη στα ύψη της εγκληματικότητας είναι σαφές πως έχει τρομοκρατήσει τον ελληνικό λαό. Όσο για τους εποίκους από την Ανατολή, οι εκατοντάδες χιλιάδες οι πέρα από την Ευφρατησία προερχόμενοι παράνομοι μετανάστες, νομίζω ότι κάνουν τις δυο περιπτώσεις να προσομοιάζουν έντονα. Και βεβαίως η ευθύνη της παρούσας κυβέρνησης είναι κεφαλαιώδης: η ηγεσία του υπουργείου άλλοτε Δημόσιας τάξης και τώρα διαφάνειας ή όπως αλλιώς ανοήτως έχει μετονομαστεί από τους σκαιούς και φαιούς κυβερνώντες – αλλά πάντως μη ευταξίας, νομίζει πως αποκλειστικός της προορισμός είναι να στρέφει τα «ματ» κατά των διαδηλωτών, προασπίζοντας τη μακαριότητα της εξουσίας της. 

Η δε «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, που για κακή μας τύχη κρατά στα χέρια της τις τύχες της χώρας μας, αρέσκεται σε συστηματική φραστική τρομοκράτηση του λαού, μέσα από τους μηχανισμούς προπαγάνδας που διαθέτει και μέσα από τα ποικίλα ευφυολογήματα των στελεχών της. Έτσι φτάσαμε στις οικτρές μέρες του φθινοπώρου του 2011. Η ζωή των Ελλήνων έχει μετατραπεί σε κόλαση, όπως τότε στα ζοφερά χρόνια του 1964-90 στην Ίμβρο και στην Τένεδο. Δε ξέρω αν θα γίνουμε Ινδία, Βουλγαρία ή Αργεντινή, σίγουρο είναι όμως ότι η χώρα που θα παραδώσει αυτή η κυβέρνηση δε θα έχει καμιά σχέση με εκείνη την οποία παρέλαβε. Διότι παρέλαβε κράτος με προβλήματα και ετοιμάζεται να εγκαταλείψει κατεχόμενο κρατικό μόρφωμα. 

Κάποιοι μάλιστα -εντός και εκτός της Ελλάδας- θέλουν να μετατρέψουν τον ελληνικό λαό σε πληθυσμιακό μόρφωμα, σε χαλιναγωγημένο όχλο χωρίς ταυτότητα και τη χώρα σε οικόπεδο προς εκποίηση με ευκολίες πληρωμής. Θα τα καταφέρουν άραγε, ή έρχεται η λύση του δράματος; 

Θέλω να κλείσω το σημείωμα αυτό αισιόδοξα. Όπως γράφει κάπου ο Ίμβριος Γιάννης Γιαννάκης, «η ιστορία δεν έχει τέλος, έχει μόνο αρχή. Κι οι χτύποι της καρδιάς μας δείχνουν το δρόμο…». Επειδή για μένα, όπως και για τους Ίμβριους, η Ίμβρος δε θα γίνει ποτέ Γκιοκτσέαντα, η Ελλάδα δε θα γίνει ποτέ Γκρηχενλάνδη… Οι θυμόσοφοι Ίμβριοι λοιπόν που πάμπολλα δεινά και δοκιμασίες έχουν περάσει, ουδέποτε παραιτήθηκαν από τα αναφαίρετα δικαιώματα τους στο ελληνικό νησί, ουδέποτε εξέπεσαν από αυτά και ουδέποτε έπαψαν να τα διεκδικούν από τη Διασπορά, όπου βρίσκονται. Οι Ίμβριοι λοιπόν έχουν ένα ρητό, που συνήθιζαν να το κεντούν ως επίγραμμα και να το κρεμούν σε περίοπτο σημείο του σπιτιού τους, στην «καλή κάμαρ’», και το οποίο ο γράφων απευθύνει στην παρούσα κυβέρνηση και στην αποτυχημένη πολιτική της: «Κι αυτό θα περάσει». 

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 13.10.2011, αρ. φύλλου 611

            * ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ !!

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2019

ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ: Ἀνάλυσις ὁρισμένων στοίχων τοῦ Ὀρφικού ὕμνου.


Τῇ 6η Σκιροφοριῶνος 1ον ἔτος 699ης Ὀλυμπιάδος, σελήνης αὐξούσης ἕως τῆ 8η Ἑκατομβαιῶνος, 2ον ἔτος 699ης Ὀλυμπιάδος

Ἔναρξις κυριαρχίας θεοῦ Ἀπόλλωνος (20.06.) ἕως (20.07) 

Ἀστερισμός : Δίδυμοι 
Χρῶμα : Λευκό 
Σύμβολα: Λύρα, Τόξο & Βέλος 
Ζῶα: Κουρούνα, Λῦκος 
Λίθοι: Ζαφείρι 
Δέντρα & Φυτά: Δάφνη. 

Δευτερεύοντα: Ἡλιοτρόπιο, Ἡλίανθος, Ἰξὸς (Γκύ), Ὑάκινθος, Πορτοκαλιά, Ἄνηθος, Τριγωνέλλα, Φοίνιξ, Κρῖνος, Πράσσον. 

Ἰδιότητες τοῦ Ἀπόλλωνος: ὁ Ἥλιος, τό φῶς, ἡ σαφήνεια, ἡ ἀλήθεια. 

Ὀρφικός ὕμνος Ἀπόλλωνος 
(θυμίαμα μάνναν) 

Ἐλθέ, μάκαρ, Παιάν, Τιτυοκτόνε, Φοῖβε, Λυκωρεῦ, 
Μεμφῖτ’, ἀγλαότιμε, ἰήιε, ὀλβιοδῶτα, 
χρυσολύρη, σπερμεῖε, ἀρότριε, Πύθιε, Τιτάν, 
Γρύνειε, Σμινθεῦ, Πυθοκτόνε, Δελφικέ, μάντι, 
ἄγριε, φωσφόρε δαῖμον, ἐράσμιε, κύδιμε κοῦρε, 
μουσαγέτα, χοροποιέ, ἑκηβόλε, τοξοβέλεμνε, 
Βράγχιε καὶ Διδυμεῦ, ἑκάεργε, Λοξία, ἁγνέ, 
Δήλι’ ἄναξ, πανδερκὲς ἔχων φαεσίμβροτον ὄμμα, 
χρυσοκόμα, καθαρὰς φήμας χρησμούς τ’ ἀναφαίνων∙ 
κλῦθί μου εὐχομένου λαῶν ὕπερ εὔφρονι θυμῷ∙ 
τόνδε σὺ γὰρ λεύσσεις τὸν ἀπείριτον αἰθέρα πάντα 
γαῖαν δ’ ὀλβιόμοιρον ὕπερθέ τε καὶ δι’ ἀμολγοῦ, 
νυκτὸς ἐν ἡσυχίαισιν ὑπ' ἀστεροόμματον ὄρφνην 
ῥίζας νέρθε δέδορκας, ἔχεις δέ τε πείρατα κόσμου 
παντός∙ σοὶ δ’ ἀρχή τε τελευτή τ’ ἐστὶ μέλουσα, 
παντοθαλής, σὺ δὲ πάντα πόλον κιθάρῃ πολυκρέκτῳ 
ἁρμόζεις, ὁτὲ μὲν νεάτης ἐπὶ τέρματα βαίνων, 
ἄλλοτε δ’ αὖθ’ ὑπάτης, ποτὲ Δώριον εἰς διάκοσμον 
πάντα πόλον κιρνὰς κρίνεις βιοθρέμμονα φῦλα, 
ἁρμονίῃ κεράσας {τὴν} παγκόσμιον ἀνδράσι μοῖραν, 
μίξας χειμῶνος θέρεός τ’ ἴσον ἀμφοτέροισιν, 
ταῖς ὑπάταις χειμῶνα, θέρος νεάταις διακρίνας, 
Δώριον εἰς ἔαρος πολυηράτου ὥριον ἄνθος. 
ἔνθεν ἐπωνυμίην σε βροτοὶ κλήιζουσιν ἄνακτα, 
Πᾶνα, θεὸν δικέρωτ’, ἀνέμων συρίγμαθ’ ἱέντα∙ 
οὕνεκα παντὸς ἔχεις κόσμου σφραγῖδα τυπῶτιν. 
κλῦθι, μάκαρ, σώζων μύστας ἱκετηρίδι φωνῇ. 

Ἀνάλυσις ὁρισμένων στοίχων τοῦ ἀνωτέρω ὕμνου. 

«Γρύνειε»: Σύμφωνα μὲ τὸν Στράβωνα, γρύνειος εἶναι ἕνα ἐπίθετο ποὺ ἀναφέρεται στὴν πόλη Γρύνιον, αἰολική πόλις. Ἐκεῖ, εὐρίσκετο πολυτελῶς κατασκευασμένος λευκὸς μαρμάρινος ναὸς τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ ἀρχαῖο Μαντεῖο. «Τοξοβέλεμνε» Ἐκτενής ἀποσυμβολισμός τοῦ ἐπιθέτου αὐτοῦ, ἔγινε στήν ἀνάρτησή μας 15.06.2015. «ἔνθεν ἐπωνυμίην σε βροτοὶ κλήιζουσιν ἄνακτα»:Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρφικὴ παράδοση καὶ τοὺς πλατωνικοὺς φιλοσόφους ὁ Ἥλιος εἶναι γιὰ τὸν αἰσθητὸ κόσμο ὅ,τι ὁ Ἀπόλλων γιὰ τὸν νοερὸ / νοητικὸ κόσμο καὶ ὅ,τι τὸ Ἀγαθὸν γιὰ τὸν νοητὸ κόσμο. 

Ὁ Ζεὺς κατὰ τὴν ὀρφικὴν θεολογία, εἶναι ὁ Δημιουργός τοῦ σύμπαντος, ἀκριβῶς ὅτι εἶναι ὁ Ἀπόλλων γιὰ τὸν νοερὸ / νοητικὸ κόσμο. «ἀνέμων συρίγμαθ’ ἱέντα»: Ἐκπέμπονται σφυρίγματα ἀνέμων. Ο Johannes Diaconus, παραθέτει τὶς ἀκόλουθες γραμμὲς ἀπὸ τὸν Ὀρφέα. Ζεὺς δέ τε πάντων ἐσὶ ϑεὸς, πάντων τε κερασὴς, Πνέυμασι συρίζων, φωναῖσι τε ἀερομίκτοις· Δηλαδή, «ἀλλὰ ὁ Δίας εἶναι ὁ θεὸς τῶν ὅλων καὶ ἡ μέθεξις ὅλων τῶν πραγμάτωνˑ σφύριγμα μὲ πνοὴ ἀνέμου καὶ ἐναέριες φωνές». Αὐτὸ συμφωνεῖ ἀπόλυτα μὲ τὸν Ἀπόλλωνα, ποὺ θεωρεῖται ὡς ὁ Δίας, ἢ ὁ ἥλιος τοῦ νοητοῦ κόσμου. 

«οὕνεκα παντὸς ἔχεις κόσμου σφραγῖδα τυπῶτιν»: Ἀφοῦ ὁ Ἀπόλλωνας στὸν νοητὸ κόσμο εἶναι ὁ Δημιουργός τοῦ σύμπαντος καὶ ὡς ἐκ τούτου κατανοεῖ στὴν οὐσία του τὶς ἀρχετυπικές ἰδέες ὅλων τῶν αἰσθητῶν μορφῶν, δυνάμεθα μὲ μεγάλη εὐπρέπεια νὰ ποῦμε ὅτι κατέχει τὴν σφραγίδα, ἀφοῦ κάθε ὁρατὸ εἶδος δὲν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπὸ μία ἀποτύπωση. Ὡστόσο, εἶναι ἀναγκαῖο νὰ παρατηρήσουμε, ὅτι στὴν μεγάλη σφραγίδα τῶν ἰδεῶν, ὅλες οἱ μορφὲς ἐνυπάρχουν σὲ ἀδιαίρετη ἕνωση καὶ ἄυλη τελειότητα: ἐνῶ στὶς μιμητικὲς ἐκτυπώσεις τους σὲ σώματα, βρίσκονται σὲ ἄπειρο πλῆθος καὶ σὲ ὑλικὴ ἀτέλεια. 

Υἱὸς τοῦ Διὸς καὶ τῆς Λητοῦς. Ἀντιπροσωπεύει τὴν ἀρχὴ τοῦ ὀρθολογισμοῦ καὶ τῆς λογικῆς συνείδησης, ἡ ὁποία πολλὲς φορές, σὲ πολλὲς θετικὲς καὶ ἡρωικὲς μορφές, μὲ δυσκολία ἔχει γεννηθεῖ. Ὁ μῦθος τῆς γεννήσεως τοῦ Ἀπόλλωνος δείχνει πὼς τὸ θεῖον ἠμπορεῖ νὰ τεθεῖ σὲ λειτουργία στὸ ἀνθρώπινο βασίλειο. Καμμία καθαρῶς ἐγωιστικὴ ψυχὴ δὲν δύναται νὰ τοῦ χορηγήσει καταφύγιο, αὐτὸ θὰ ἐπιτραπεῖ μόνον σὲ μία πιὸ ἁγνὴ συνείδηση, μία πλωτή, αἰθέρια ὕπαρξη, ἡ ὁποία τοῦ ἐπιτρέπει στὴν συνέχεια, νὰ ριζωθεῖ καὶ νὰ ἐγκατασταθεῖ μονίμως. (Ἡ καλλιτεχνικὴ προσωπικότητα). 

Ἡ Λητῶ, μητέρα τοῦ Ἀπόλλωνος, ἦταν ἡ εὐγενικὴ καὶ ἥπια γυναίκα τοῦ Διὸς πρὶν αὐτὸς παντρευτεῖ τὴν Ἥρα. Κατὰ ἄλλους, ἡ Λητὼ ἦταν μία ἀπὸ τὶς «ἄλλες γυναῖκες» του μὲ τὶς ὁποῖες σχετιζόταν. Εἴτε ἔτσι εἴτε ἀλλιῶς, σύμφωνα μὲ τὸν μῦθο, ἡ Ἥρα, ἔξαλλη γιὰ τὴν ἐγκυμοσύνη τῆς Λητοῦς, ἔστειλε τὸν Πύθωνα νὰ τὴν ἀκολουθήσει καὶ διέταξε νὰ μὴ βρεθεῖ μέρος στὴν γῆ ὅπου ὁ ἥλιος λάμπει, ποὺ νὰ δεχθεῖ τὴν Λητῶ νὰ γεννήσει. Ἡ Λητῶ ἀποπέμφθηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, τὴν γῆ καὶ τὴ θάλασσα. 

Κατά μία ἐκδοχὴ αὐτοῦ τοῦ μύθου, ὁ ἄνεμος Ζέφυρος, τὴν μετέφερε σὲ ἕνα μικροσκοπικὸ νησὶ στὶς Κυκλάδες, στὸ Αἰγαῖον Πέλαγος, ὅπου γέννησε δίδυμα σὲ ἕνα πλωτὸ νησὶ ποὺ δὲν ἀνῆκε οὔτε στὴν γῆ, οὔτε στὸν ἀέρα, οὔτε στὴν θάλασσα. Σὲ μία σπηλιά, στὸ νησὶ τῆς Δήλου, γέννησε τὰ παιδιά της. Κατὰ τὴν γέννησιν τοῦ Ἀπόλλωνος, τὸ νησὶ ἐριζώθη. Αὐτὸ λέγεται ὅτι ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ ἀγαπημένα ἱερά του Ἀπόλλωνος καὶ σύμφωνα μὲ τὸν θρῦλο, γιὰ νὰ διατηρηθεῖ αὐτὸς ὁ τόπος ἱερὸ τοῦ Ἀπόλλωνα, κανεὶς δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ γεννηθεῖ ἢ νὰ πεθάνει στὸ νησί. 

Ὁ Ἀπόλλων σκότωσε τὸν Πύθωνα τῶν Δελφῶν καὶ ἀνέλαβε τὸ Μαντεῖο, ἔτσι ἔγινε ὁ νικητὴς τοῦ ἀσυνείδητου τρόμου. Μὲ χρυσὰ μαλλιὰ σὰν τὸν ἥλιο, ὁ χρυσοκόμης Ἀπόλλων ἐκσφενδονίζει τὰ βέλη τῆς διορατικότητος ἢ / καὶ τοῦ θανάτουˑ εἶναι ὁ θεὸς τῆς μουσικῆς καὶ τῆς λύρας. Ἡ θεραπεία ἀνήκει στὴν σφαῖρα του καὶ εἶναι ὁ πατέρας τοῦ Ἀσκληπιοῦ, τοῦ θεοῦ τῆς ἰατρικῆς. 

Οἱ Μοῦσες εἶναι μέρος τῆς συνοδείας του - μουσική, ἱστορία, θέατρο, ποίηση, χορός, ἀστρονομία, δημιουργικὲς τέχνες, ὅλα ἀνήκουν σὲ αὐτόν. Οἱ Μοῦσες καλοῦνται νὰ ἐπικαλεστοῦν τὴν καλλιτεχνική, δημιουργικὴ φαντασία γιὰ νὰ δώσουν χρήσιμες ὁδηγίες καὶ εἰκόνες. Εἶναι ἡ δύναμη καὶ ἡ ἀρετὴ τῆς συνείδησης καὶ τῆς ἱκανότητας γιὰ τὴν ἀλήθεια. Τὸ ἀντίθετο θὰ ἦτο ἡ πιὸ σκοτεινή, διονυσιακὴ πλευρά του. 

Στὴν ἐσωτερικὴ ἐμπειρία, τὰ ὄνειρα ποὺ τονίζουν τὸ φῶς / φωτισμὸ ἀναφέρονται στὴν ἀρχὴ τοῦ Ἀπόλλωνα. «διδυμεύς»: εἶναι ἕνα ἐπίθετο ποὺ ἀναφέρεται στὴν πόλη τῶν Διδύμων, ὅπου ἦταν ἕνα μαντεῖο, ἱερό του Ἀπόλλωνος. Ὡστόσο, κατὰ μία ἄλλη ἑρμηνεία τῆς λέξεως, εἶναι ἕνα ἐπίθετο τοῦ Ἀπόλλωνος, ποὺ δόθηκε γιὰ τὸ διπλὸ φῶς ποὺ μεταδίδεται ἀπὸ αὐτὸν στὴν ἀνθρωπότητα ἡ ἄμεσα ἀπὸ τὸ ἴδιο του τὸ σῶμα σὲ ἄλλα ἀπὸ τὴν ἀντανάκλαση τῆς σελήνης. 

«πανδερκὲς ἔχων φαεσίμβροτον ὄμμα»: Τὸ ὀφθαλμοπαραγωγικὸ φῶς βλέπει τὰ πάντα ἐντὸς καὶ κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανό. Αὐτὸς ὁ στοῖχος τοῦ ὕμνου ἀναφέρεται στὸν ἥλιο, τὸν ὁποῖον ὁ Ἀπόλλων ἐξουσιάζει. Ὥς Λοξίας ἀναφέρεται ὁ Ἀπόλλων, δηλαδὴ μάντις καὶ διερμηνεὺς τοῦ Διός. Τὸ ἐπίθετο Λυκωρεὺς ἀναφέρεται στὴν νότια πλαγιὰ τοῦ Παρνασσοῦ πάνω ἀπὸ τοὺς Δελφούς. Κατὰ ἄλλους ὁ ἐπιθετικὸς αὐτὸς προσδιορισμὸς προέρχεται ἀπὸ τὸν λύκο ποὺ εἶναι σύμβολο τοῦ Ἀπόλλωνα, σημαίνει ὅμως καὶ τὸ φῶς. 

«Μέμφιτ’» Ὑπάρχει μία ἀναφορὰ στὴν ἀρχὴ τοῦ ὕμνου: «Δωρητὴς τοῦ πλούτου εἶσαι καὶ ἕνας λαμπρὸς κάτοικος τοῦ Μέμφιτος» (μτφρ. Ἀθανασάκης) ἢ σὲ ἄλλη μετάφραση: «Ἐπιφανὴς δύναμη, τὸν ὁποῖο οἱ Μέμφιτες φυλὲς τιμοῦν» 

Ἡ ἀρχαία Ἑλληνικὴ λέξη εἶναι Μέμφις, στὸ πλαίσιο αὐτῆς τῆς πρότασης. Ἡ μετάφραση «Μέμφις», ποὺ ἐννοεῖ τὴν Αἰγυπτιακὴ πόλη Μέμφιδα, εἶναι σωστή, ἀλλὰ πιθανόν νὰ ὑπάρχει κάποιο κρυμμένο νόημα. Ἡ ἰδέα εἶναι ὅτι ὁ Ἀπόλλων εἶναι ὁ Βασιλεὺς τῆς Μέμφιδος, τὸ ὄνομα τῆς πόλεως εἶναι ἕνα λογοπαίγνιο μὲ τὴν λέξη μνήμη. Εἶναι ἡ ἴδια ρίζα ποὺ χρησιμοποιεῖται στὸ ὄνομα τῆς θεᾶς Μνημοσύνης, ποὺ σημαίνει μνήμη. Ἂν αὐτὴ ἡ ἑρμηνεία ἔχει ἀξιοπιστία, ὁ Βασιλεὺς τῆς Μέμφιδος εἶναι ὁ Βασιλεὺς τῆς μνήμης. Ὁ Ἀπόλλων εἶναι ὁ ἡγέτης τῶν Μουσῶνˑ εἶναι γνωστὸς ὡς Μούσαρχοςˑ ἡ Μνημοσύνη εἶναι Μουσομήτωρ, μητέρα τῶν Μουσῶν. Ὡς ἐκ τούτου, ὁ Ἀπόλλων ὁδηγεῖ τὰ τέκνα/τοὺς ἀπογόνους τῆς Μνήμης. Ἂν καὶ αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια, τὸ νόημα αὐτοῦ τοῦ ἐπιθέτου εἶναι ὡστόσο ἀσαφές. 

Μουσηγέτης, εἶναι ὁ ἡγέτης τῶν Μουσῶνˑ ὡς ἐκ τούτου ὁ Ἀπόλλων εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ πολιτισμοῦ. Παιάν, είναι ὁ μεγάλος τίτλος τοῦ θεραπευτή θεοῦ. Ἰή Παιῆον ή Ἰὲ Παιῆον εἶναι «Χαῖρε Θεραπευτή» μία συνηθισμένη ἔκφραση θαυμασμοῦ. Φοῖβος εἶναι ἐπίθετο τοῦ Ἀπόλλωνος ποὺ σημαίνει φωτεινὸς καὶ λαμπρός. Ὄνομα ποὺ σημαίνει ὁ φωτεινός, ὁ ἀκτινοβόλος. Αὐτὸ εἶναι τὸ κύριο ἐπίθετο τοῦ Ἀπόλλωνος. Ἔλαβε τὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν ὡς δῶρο γενεθλίων ἀπὸ τὴν Τιτανίδα θεὰ Φοίβη καὶ ἔγινε γνωστὸς ὡς Φοῖβος Ἀπόλλων. Περαιτέρω, εἶναι τὸ φῶς τοῦ διαφωτισμοῦ καὶ εἶναι ἐκ φύσεως φωτεινός. Τὸ ἐπώνυμο τοῦ Ἀπόλλωνος ἐκφράζει τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴν φωτεινότητα. 

Φοῖβος, ἡ, ὂν (τονισμένα φοιβᾶν σὲ B.12.139 Παπανικολάου.): - Καθαρός, φωτεινός, λαμπερός, Φοῖβος ὁ Φοῖβος, δηλαδὴ ὁ φωτεινὸς ἢ Ἀγνός, ἕνα ἀρχαῖο ἐπίθετο τοῦ Ἀπόλλωνος.«Σμινθεύς»: Τὸ νόημα αὐτοῦ τοῦ ἐπιθέτου εἶναι ἀβέβαιον. Προέρχεται πιθανότατα ἀπὸ τὸ σμίνθος, «ποντίκι», τὸ ποντίκι ποὺ μὲ κάποιο τρόπο συνδέεται μὲ τὴν προφητικὴ δύναμιν, ἐμπνευσμένο ἀπὸ τοὺς ἀτμοὺς ποὺ ἀναθυμιάζουν ἀπὸ τὴ γῆˑ Ὁ συσχετισμὸς αὐτὸς μὲ τὸ ποντίκι εἶναι πιθανός, ἐπειδὴ ὑπάρχουν ἀναπαραστάσεις τοῦ Ἀπόλλωνος μὲ τὸ ποντίκι, ἐπίσης πιστεύεται ὅτι ὁ Ἀπόλλων εἶχε τὴν ἱκανότητα νὰ θεραπεύση τὴν μόλυνση μέ ποντίκια. Μία ἄλλη πιθανότητα εἶναι ὅτι τὸ ἐπίθετο προέρχεται ἀπὸ τὸ ὄνομα Σμίνθη μία πόλη στὴν Τρωάδα. 

Ὀνομάζεται Τιτάν, γιατί εἶναι ὁ γιὸς τῆς Τιτανίδος θεᾶς Λητοῦς. Ὁ Τιτυός, εἶναι ἕνας γίγας ἀβέβαιης καταγωγῆς, υιὸς τοῦ Διὸς καὶ τῆς Ἐλάρης ἢ υιὸς τῆς Γαίας. Αὐτὸς προσπάθησε νὰ βιάσει τὴν Λητώ, μητέρα τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ τῆς Ἀρτέμιδος, τὸν σκότωσαν καὶ καταδικάστηκε στὰ Τάρταρα, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ὅπως ἀναφέρεται στὴν μυθολογία σχετικὰ μὲ τὸν Προμηθέα, ποὺ τὸ ἦπαρ του τρώγονταν ἀπὸ τὰ ὄρνεα κάθε βράδυ, μόνο γιὰ νὰ αὐξηθεῖ ἐκ νέου καὶ νὰ τιμωρηθεῖ ἐπανηλημμένα κάθε βράδυ. 

«Βάκχιε»: πιθανότατα ἡ λέξις σημαίνει «Διονυσιακός, «ὑπάρχει μία στενὴ σχέση μεταξὺ τῶν δυὸ θεῶν. Καὶ οἱ δυὸ εἶναι υἱοὶ τοῦ Διὸς καὶ μοιράζονται τὸ μεγάλο ἱερὸ τῶν Δελφῶν, τὸ κέντρο τοῦ κόσμου καὶ τῆς θρησκείας. Εἶναι στενὰ συνδεδεμένοι μὲ τὰ μυστήριαˑ ὁ Διόνυσος κρατᾶ τὸ καλάθι τῶν Μυστηρίων (Τὰ παίγνια τοῦ Διονύσου) καὶ ὁ Ἀπόλλων εἶναι ὁ θεματοφύλακας τῶν Μυστηρίων πού, μὲ τὸ γρατζούνισμα τῆς λύρας του, θέτει τὰ κέντρα τῆς ψυχῆς σὲ περιδύνηση. ὄπως ἡ σβούρα και ἡ κίνησις αὐτή συσχετίζεται με τά παίγνια τοῦ Διονύσου. 

Διάφορα Σχόλια σὲ σχέση μὲ τὸν Ὕμνο τοῦ Ἀπόλλωνος τόν δε σὺ γὰρ λεύσσεις τὸν ἀπείριτον αἰθέρα πάντα Πίνδαρος - Ὑπάρχει μία φυλὴ τῶν ἀνθρώπων, μία φυλὴ τῶν θεῶνˑ καὶ ἀπὸ μία μητέρα ἀντλοῦμε τὴν ἀναπνοή μας. «κρίνεις βιοθρέμμονα φύλα»: Αὐτὸς ὁ στοῖχος τοῦ ὕμνου εἶναι στὴν πραγματικότητα ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ σημαντικοὺς σὲ ὁλόκληρο τὸν ὕμνο ἐπειδὴ ἀναφέρεται στὸν Ἀπόλλωνα ὡς ἐπόπτη τῆς δικαιοσύνης τοῦ Διός:πού σημαίνει, « ὁ κριτὴς τῶν φυλῶν τῶν θνητῶν» ἢ «ὁ διακρίνων τὶς φυλὲς τῶν θνητῶν». Ἐδῶ γίνεται ἀναφορὰ σὲ μία κρίση σχετικὰ μὲ τὴν ἠθική. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ ἑρμηνεία εἶναι ὅτι ὁ Ἀπόλλων κάνει διάκρισιν μέσω τῆς δικαιοσύνης καὶ ὄχι τῆς φυλῆς. Ὁ Ἀπόλλων κάνει διάκρισιν μεταξὺ τῶν θνητῶν ποὺ ἐπιλέγουν νὰ ζήσουν μὲ δικαιοσύνη καὶ ἐκείνων ποὺ ἐπιλέγουν νὰ ζήσουν στὴν ἀδικία καὶ τοὺς διαχωρίζει. 

Ἴσως μία καλλίτερη μετάφραση θὰ ἦταν: «ἐξισορρόπηση τῶν πόλων ἁρμονικά, ὄπως διαχωρίζεις τὶς φυλὲς τῶν θνητῶν μὲ τὴν κρίση σου». Ὑπάρχει μία ἀναφορὰ στὸν ὕμνο, γιὰ τὸ θέρος καὶ τὸν χειμώνα ποὺ εἶναι ἴσα σὲ διάρκεια. Θεωρεῖται ἀπὸ ὁρισμένους ὡς μία ἀναφορὰ γιὰ τὸ πότε γράφτηκε ὁ ὕμνος: Πιθανόν σέ μία περίοδο 500 χρόνων ποὺ συμβαίνει κάθε 10,000 χρόνια. Ἡ τελευταῖα ἐμφάνισις αὐτοῦ τοῦ φαινομένου ἦταν 1841 1362 π.κ.χ. καὶ ἡ προηγούμενη 10,000 χρόνια πρὶν. Ἂν ἡ ἀναφορὰ αὐτὴ εἶναι σωστή, ὑπάρχουν λόγοι νὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ Ὀρφέας, ἔγραψε αὐτοὺς τοὺς ὕμνους κατὰ τὴν διάρκεια τῆς πιὸ ἀρχαίας περιόδου. 

Ἀπολλώνιος - Ἀριάδνη

               * ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ !! 

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019

TYXH... ΜΟΙΡΕΣ... ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ...

Ὀρφικός ὕμνος Τύχης
(θυμίαμα λίβανον) 

Δεῦρο, Τύχη· καλέω σ', ἀγαѳῶν κράντειραν, ἐπευχαῖς,μειλιχίαν, ἐνοδῖτιν, ἐπ' εὐόλβοις κτεάτεσσιν, Ἄρτεμιν ἡγεμόνην, μεγαλώνυμον, Εὐβουλῆος αἵματος ἐκγεγαῶσαν, ἀπρόςμαχον εὖχος ἔχουσαν,τυμβιδίαν, πολύπλαγκτον, ἀοίδιμον ἀνѳρώποισιν.ἐν σοὶ γὰρ βίοτος ѳνητῶν παμποίκιλός ἐστιν·οἷς μὲν γὰρ τεύχεις κτεάνων πλῆѳος πολύολβον,οἷς δὲ κακὴν πενίην ѳυμῶι χόλον ὁρμαίνουσα.ἀλλά, ѳεά, λίτομαί σε μολεῖν βίωι εὐμενέουσαν,ὄλβοισι πλήѳουσαν ἐπ' εὐόλβοις κτεάτεσσιν. 

Ἐδῶ ὦ Τύχη, σέ προσκαλῶ, ἐσέ τήν ἀγαθήν ἄρχουσα, γιά νά εὐχηθοῦμε, εἰς ἐσέ την μειλίχεια, την διαμένουσαν εἰς τάς ὀδούς, σέ πλούσια κτήματα ἐσέ τήν βασίλισσαν Ἄρτεμιν τήν ἔνδοξον, πού ἐγεννήθης ἀπό τό αἶμα τοῦ Εὐβούλου, πού ἔχεις ἀκαταμάχητον καύχημα ἐσέ πού κάνεις εὐμετάβολον τόν βίον τῶν ἀνθρώπων διότι ἀπό σέ ἐξαρτᾶται ὁ πολυποίκιλος βίος τῶν ἀνθρώπων καί εἰς ἄλλους μέν παρέχεις πλούτον ἄπειρον, εἰς ἄλλους ὅμως δίδεις τήν ἀθλίαν πτώχεια καί διεγείρεις εἰς την καρδιά των ὀργήν.

Ἀλλά, θεά, σέ παρακαλῶ νά ἔλθης εἰς τόν βίον μας εὐμενής, γεμάτη ἀπό εὐτυχία μέ πλούσια δώρα. 

Ἡ θεά Τύχη, σύμφωνα μέ τήν Πλατωνική θεολογία, συνέχεια τῆς Ὀρφικῆς, εἶναι αὐτή ἡ θεϊκή δύναμις ἡ ὁποία ἐπηρεάζει πολλές διαφορετικές καταστάσεις πού πολλές φορές ἐξελίσσονται ἀντίθετα από τίς προσδοκίες, παρά τούς καλοπροαίρετους σκοπούς.Ἤ ἀκόμη, θά μποροῦσε νά ὁριστεῖ ὅτι πρόκειται γιά αὐτήν τήν θεϊκή κατανομή πού προκαλεῖ ἅπαντες νά λάβουν τό μερίδιο πού τούς ἀναλογεῖ καί ἔχει σχέση ἀποκλειστικά μέ τήν κατάσταση τῆς ὕπαρξής τους. Ἡ θεότης αὐτή, συγκεντρώνει ἐπίσης ὅλες τίς ὑποσελήνιες αἰτίες καί προσδίδει τήν δυνατότητα νά ἀποδωθεῖ στά ὑποσελήνια αἰτιατά τό ἰδιαίτερο ἀγαθό πού ἡ φύσις τους καί ἡ ἀξἰα τους δικαιοῦται. 

Ὅμως ἡ δύναμις τῆς Τύχης (λέει ὁ Σιμπλίκιος, στά Φυσικά τοῦ Ἀριστοτέλους) [βλέπε Τά Ἔργα τοῦ Ἀριστοτέλους Ι, TTS τόμος ΧΙΧ, σελ. 281]) θέτει σέ τάξη τό ὑποσεληνιακό τμῆμα τοῦ σύμπαντος, στό ὁποίο ἡ φύση ἐν δυνάμει περιλαμβάνεται καί βρίσκεται οὐσιαστικά σέ ἀταξία. Ἡ Τύχη, σέ συνδυασμό μέ ἄλλες πρωτογενεῖς αἰτίες,θέτει σέ τάξη καί κατευθύνει. 

Ως ἐκ τούτου εἰκονίζεται νά διευθύνει ἤ νά κρατᾶ ἕνα πηδάλιο, ἐπειδή κυβερνᾶ τά πράγματα πού ἀρμενίζουν στήν θάλασσα τῆς δημιουργίας [δηλ. τοῦ ὑποσελήνιου κόσμου]. Τό πηδάλιό της ἐμφανίζεται σταθεροποιημένο ἐπί ὑδρογείου σφαίρας, ἐπειδή κατευθύνει το ἀσταθές στόν κόσμο τοῦ γίγνεσθαι. Στό ἄλλο της χέρι κρατάει τό κέρας τῆς Ἀμάλθειας, τό ὀποῖο εἶναι γεμᾶτο φροῦτα καί καρπούς, γιατί εἶναι αὐτή ἡ αἰτία τῆς ἀπόκτησης ὅλων τῶν θείων καρπῶν. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού τιμᾶμε τήν τύχη τῶν πόλεων, τῶν ἐστιῶν καί κάθε ἀνθρώπου. 

Εἶμεθα ἐκ φύσεως ἀπομακρυσμένοι ἀπό τήν θεία ἕνωσιν, ἔτσι κινδυνεύουμε νά στερηθοῦμε τήν συμμετοχή της καί χρειαζόμαστε, γιά νά τήν ἀποκτήσουμε, τήν βοήθεια τῆς θεᾶς Τύχης καί ἐκείνων τῶν φύσεων, ἀνώτερων ἀπό τόν ἄνθρωπο, πού ἔχουν τά χαρακτηριστικά αὐτῆς τῆς θεότητος. Πράγματι, ἡ τύχη εἶναι ἀπαραίτητη, γιά κάθε ἐπίτευγμα καί ἀντιπροσωπεύει τό καλό, ποτέ το κακό δέν ἀπορρέει ἀπό τήν θεότητα. Ἀπό τά πράγματα πού εἶναι ἀγαθά, μερικά είναι προγενέστερα (καρμικά) καί ἄλλα ἔχουν ὡς χαρακτηριστικό τήν τιμωρία ἤ τήν ἐκδίκηση, ἔννοιες τίς ὁποίες συνηθίζουμε νά καλοῦμε κακά. Ὡς ἐκ τούτου, ὀμιλοῦμε γιά δύο τύχες, μία ἐκ τῶν ὁποίων ὀνομάζουμε ΚΑΛΗ καί εἶναι αὐτή ἡ αἰτία τῆς ἀπόκτησης καρμικού προηγουμένου, ἐνῶ τήν ἄλλη ὁνομάζουμε ΚΑΚΗ, καθώς μᾶς προετοιμάζει νά λάβουμε μία τιμωρία ἤ νά ἀποφύγουμε ἕνα μεγαλύτερο κακό, δίνοντάς μας ἕνα μικρότερο κακό, τήν σημασία τοῦ ὁποίου ἴσως καταλάβουμε μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου. 

Στόν πανέμορφο ὕμνο τῆς Τύχης, ἡ θεά Τύχη ἀναφέρεται ὡς Ἄρτεμις, ὁ λόγος εἶναι εὐδιάκριτος, οἱ δύο αὐτές θεότητες καθοδηγοῦν καί δεσπόζουν στόν ὑποσελήνιο κόσμο. Συνοψίζοντας: Ὁ νόμος τῆς Εἰμαρμένης, μέ αἰτίες τόν νόμο τῆς ἀνάγκης καί τῶν θυγατέρων αὐτῆς, τῶν τριῶν Μοιρῶν, ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τίς ἐνέργειες τῆς θεᾶς Τύχης, πού εἴτε εἶναι αὐτές θετικές, εἴτε ἀρνητικές, σἐ τελική φἀση ἀποβαίνουν πρός τό καλό τοῦ συνόλου. Ἡ Λάχεσις (τό παρελθόν), ξετυλίγει τό νῆμα, (διανέμει τούς κλήρους, καθορίζει τί θά «λάχει» στόν καθένα, ἐξ οὖ καί ἡ λέξις λαχεῖο) Ἡ Κλωθῶ, «αὐτή πού κλώθει», γνέθει τό νῆμα τῆς ζωῆς, (συμβολίζει το παρόν). Ἡ Ἄτροπος, κόβει τό νῆμα, ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα, (συμβολίζει το μέλλον) εἶναι δέ ἄτροπος, δηλαδή δέν τρέπεται (ἀλλάζει) μέ τίποτε, ὅ,τι εἶναι νά συμβεῖ, θά συμβεῖ ὁπωσδήποτε. 

Οἰ Μοῖρες, εἶναι οἱ ἐνέργειες πού εὐθύνονται τόσο γιά τά καλά, ὄσο καί τά κακά τῆς ζωῆς τοῦ κάθε θνητοῦ ἀπό τήν στιγμή τῆς γεννήσεώς του, ἕως τόν θάνατό του. Τό αὐτό ἰσχύει καί γιά τήν τύχη μίας ὁλόκληρης κοινωνίας ἤ καί ἔθνους. Η Λάχεσις, κόρη τῆς Ἀνάγκης, ἐμφανίζεται μέ ἕνα εἰδικό λειτούργημα στήν Πολιτεία τοῦ Πλάτωνος, Βιβλίο Χ - ὁ Μῦθος τοῦ Ἡρός - φέροντας στά «γόνατά της τίς μοῖρες καί τά εἴδη ζωῆς», κατά τήν διάρκεια τελετῆς ὅπου οἱ ψυχές τῶν νεκρῶν πού πρόκειται νά ἐπιστρέψουν στήν γῆ, καλοῦνται νά διαλέξουν τό πεπρωμένο τους γιά τήν μελλοντική τους μετενσάρκωσιν. Στήν πραγματικότητα λαμβάνουν ἀπό τίς μοῖρες τήν θνητή ζωή πού τούς ἁρμόζει γιά τήν ἐξέλιξή τους, σύμφωνα μέ τίς προηγούμενες ζωές τους. 

Η Μοίρα, η Αἶσα, ἡ Εἰμαρμένη ἤ ἡ Ἀνάγκη, συμβαίνει νά θεωροῦνται ἀνώτερες ἀκόμη καί τῶν θεῶν. Στόν Προμηθέα Δεσμώτη ὁ Αἰσχύλος παρουσιάζει τόν Δία καί τούς ἄλλους θεούς ὑποταγμένους στίς Μοῖρες. 

Ἁπολλώνιος - Ἀριάδνη

                   * ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ !

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

Δημήτρης Λιαντίνης: Η σχέση των Ελλήνων με τον θάνατο....

O φιλόσοφος Δημήτρης Λιαντίνης, μέσα από τα δύο σημαντικά έργα του “Έξυπνον Ενύπνιον” και “Τα Ελληνικά”, αναλύει τις θεωρίες και την φιλοσοφία που είχαν οι αρχαίοι Έλληνες γύρω από τον θάνατο. Σας παραθέτουμε τα σημαντικότερα αποσπάσματα από τα βιβλία του Δημήτρη Λιαντίνη.

“Λένε ότι κάποτε έγινε ένας αγώνας [Το γνωστό Certamen Homeri et Hesiodi] ανάμεσα στον Όμηρο και στον Ησίοδο για τα πρωτεία. Να κριθεί δηλ. στους Έλληνες ποιος από τους δυο μεγαλύτερους είναι ο πιο μεγάλος.

Η επιτροπή κρίσης, εκεί κάπου στην Αυλίδα ή στις Θήβες, κάθισε με σεβασμό τους δυο σοφούς στο θρονί τους, και άρχισε να τους ρωτά. Ήθελαν λέει να μάθουν ποιος είναι ποιο φρόνιμος σε ζητήματα μεγάλης σημασίας.

Ρωτήσανε τον Ησίοδο και τον Όμηρο τις ίδιες ερωτήσεις. Ο πρώτος έδωσε απαντήσεις που φανέρωσαν τον άνθρωπο με την πλούσια πείρα που έζησε στον κόσμο ζωντανός και έκαμε και έπαθε και έμαθε.

Ρωτήσανε μετά και τον Όμηρο. Ο αοιδός με τα άδεια όμματα τους άκουσε μειλίχια να τον ρωτάνε : “πες μας”, τον ρώτησαν, “ποιο είναι το μεγαλύτερο στον άνθρωπο καλό;

– ειπάγε μοι πάμπρωτα τι φέρτατόν εστι βροτοίσιν;;“.

Σε τούτο το άλυτο αίνιγμα, στο ερώτημα των ερωτημάτων, ο Όμηρος, ο υιός του Μέλητου με την θεϊκή καταγωγή και την θεϊκή γνώση αποκρίθηκε (υιέ Μελητος Όμηρε θεών άπό μήδεα ειδώς) : “αρχήν μεν μη φύναι επιχθονίοισιν άριστον, φύντα δ όμως ώκιστα πύλας Αιδαο περήσαι” δηλαδή “Άριστο σε όλους και σε όλες”, αποκρίθηκε ο Όμηρος, “είναι ο άνθρωπος ποτέ να μην γεννιέται !!“.

Η επιτροπή σύγκορμη πάγωσε ! Δικαίωμα για τέτοια γνώμη – κρίση αλλά κυρίως απάντηση είχε μόνον ο πρώτος πλάστης του ολυμπιακού κόσμου των Ελλήνων. Και η απάντηση αυτή ως κρίση – γνώμη, έως και γνώση, έχει το νόημα μίας “αποκεκαλυμμένης παλινωδίας” του Ομήρου στο ερώτημα περί του όντος, μία παλινωδία που άφησε αυτόν τυφλό αλλά που άνοιξε τα δικά μας όμματα.

Με τον Όμηρο γνωρίσαμε ότι από την ύπαρξη πολυτιμότερη είναι η ανυπαρξία.
Ένας όμως πονηρός ανάμεσα στην επιτροπή, ένας μικρός Οδυσσέας στο νου, σκόρπισε δίχως δεύτερη σκέψη την ταραχή που γέννησε η απάντηση του Ομήρου με μία δεύτερη ερώτηση.

- Κανένας, του λέει του Ομήρου, δεν μας ζήτησε όμως γνώμη, αν θέλουμε δηλαδή να μας γεννήσει ή όχι. Να μας ειπείς το λοιπόν, ποιο είναι το δεύτερο στον άνθρωπο καλό, που το κρατά και στο χέρι ο άνθρωπος. “το πάντων αιρετώτατον”. Εκείνο δηλαδή που να μπορούμε να το διαλέγουμε κιόλας.

- “Το δεύτερο στον άνθρωπο καλό”, είπε ο Όμηρος, “είναι όταν γεννηθεί ο άνθρωπος, αμέσως να πεθάνει !!“. » [Homeri opera, υπό T.W. Allen. Εκδ. Οξφόρδης, τόμος V, σ. 288: "αρχήν μεν μη φύναι επιχθονίοισιν άριστον, φύντα δ όμως ώκιστα πύλας Αιδαο περήσαι"].

Αυτή η απόκριση κρύβει τη βία της ανάγκης και την αλυπησιά του χάρου. Και κάνει τον Όμηρο να γίνεται ο πρώτος τιμητής του Θεού. Όσο και να εξερευνά κανείς στη χώρα του θρήνου, δεν θα βρει πικρότερη θέση. Όπως δεν πρόκειται να βρει γυναίκα πιο ωραία από την ωραία Ελένη, που και κείνη την έπλασε ο Όμηρος.

Πίσω από την απόκριση του Ομήρου όμως δεν βρίσκεται ένα πρόσωπο μονάχα, αλλά το συλλογικό πνεύμα ενός λαού μοναδικού, που επάνω σε ένα ερώτημα αγωνίζεται να κλείσει όλα τα ανθρώπινα υπάρχοντα.

Στα ίδια πατήματα βρίσκεται και η ιστορία που σώθηκε στα αποσπάσματα του Αριστοτέλη και σε ένα κείμενο του Πλουτάρχου. Είναι μάλιστα σημαδιακό, που η ιδέα αρχίζει με τον Όμηρο, την εκκίνηση, περνάει από τον Αριστοτέλη, το τέρμα της κλασικής Ελλάδος, και τελειώνει στον Πλούταρχο, την κατακλείδα του Ελληνικού κόσμου.

Και μην λησμονούμε ότι ο Πλούταρχος είναι μία επιβλητική μορφή στην Ελλάδα. Ρουσσώ, Γκαίτε και Ναπολέων τον είχαν ολοζωής στο μαξιλάρι. Τον δε Όμηρο στο προσκέφαλο του ο Μακεδόνας μέγας στρατηλάτης, ο Αλέξανδρος του Φιλίππου.

Κυνηγούσε, λέει λοιπόν ο μύθος [Rose V., Aristotelis qui ferebantur Librorum Fragmenta, Lipsiae 1886, 40, 1481b], ο βασιλιάς Μίδας αγρίμια στα όρη της Μακεδονίας. Εκεί, αποσταμένος, έγειρε στην ρίζα ενός δρυ να ξεκουραστεί. Τότες ήτο που είδε δίπλα του τον Σιληνό να κοιμάται.

Έχω την ευκαιρία σκέφτηκε ο πονηρός βασιλιάς. Και πιάνει τον Δαίμονα (Σιληνό), και τον δένει με το σκοινί, για να μην του φύγει και του λέει :

- Εγώ θα σε ελευθερώσω, αλλά πρώτα να μου πεις.

- Πες το μου, του λέγει ο Σιληνός, και θα στο πω, και άσε με να φύγω. Κι ούτε χρειαζόταν να με δέσεις, για να σου ειπώ

- Εξήγα μου του λέγει, ο Μίδας, εσύ που κρέμεσαι ανάμεσα ουρανού και γης, και γνωρίζεις πράγματα που δεν τα φτάνει ανθρώπου νους. Εξήγα μου γιατί θα σκάσω, “τι ποτέ εστί το βέλτιστον τοις ανθρώποις και τι το πάντων αιρετώτατον,” δηλαδή ποιο είναι το μεγαλύτερο στον άνθρωπο καλό ;;”

Ο Δαίμονας αλαφιάστηκε, τον συνεπήρε το ξάφνιασμα και ιδιοτρόπησε.

-Λύσε με να πηγαίνω, του λέγει, και τράβα στο καλό σου. Ρωτάς πράγματα που δεν απαντιούνται.

Ο Μίδας, στάθηκε και του αποκρίθηκε :

- Αν δεν μου αποκριθείς σε αυτό που σε ρωτώ, δεν έχεις λευτεριά. Εδώ στο δένδρο θα μείνεις δεμένος. Όσο να σε λύσει ο λιμός και να σε καταλύσει ο λύκος.

Θύμωσε τότε ο Σιληνός. Τίναξε τα χέρια του ψηλά, πέσανε τα δεσμά. Έστρεψε το βλέμμα του και κοίταξε τον άνθρωπο βλοσυρά, κι όλα τα γύρω μύρισαν θειάφι. Το θείο συνεπήρε ολάκερο τον τόπο. Ο Μίδας, του πάρθηκε η ομιλία, κι έπεσε κατά γης. Και τότε ο Σιληνός, ο κορυφαίος στα όργια και ο πιστός σύντροφος του Διονύσου, τον επιτίμησε : “δαίμονος επιπόνου και τύχης χαλεπής εφήμερον σπέρμα, τι με βιάζεσθε λέγειν α υμίν άρειον μη γνώναι ;;“

Με ερωτάς, συνεχίζει,

“τί εστί το βέλτιστον τοις ανθρώποις και τι το πάντων αιρετώτατον“, μάθε λοιπόν και σκάσε :
“μετ αγνοίας γαρ των οικείων κακών αλυπότατος ο βίος. ανθρώποις δε πάμπαν ουκ έστι γενέσθαι το πάντων άριστον ουδέ μετασχείν της του βελτίστου φύσεως (άριστον γαρ πάσι και πάσαις το μη γενέσθαι)• το μέντοι μετά τούτο και πρώτον των ανθρώπω ανυστών, δεύτερον δε, το γενομένους αποθανείν ως τάχιστα“

[Πλουτάρχου, Παραμυθητικός προς Απολλώνιον, 115 d].

Εντελώς ομοιότυπη για τον πεσιμισμό των Ελλήνων με τις δημοτικές μαρτυρίες του Ομήρου, του Αριστοτέλους και του Πλουτάρχου, είναι και η προσωπική κατάθεση του Σοφοκλή που γίνεται με το στόμα του χορού στο βασιλιά Οιδίποδα:

Το πιο καλύτερο απ’ όλα θε νά ‘τανε
να μην είχε κανείς γεννηθεί,
ή, μια που ήρθε στο φως,
να γυρνά κείθ’ όπου ήρθε μια ώρα πιο μπρος.

[Σοφοκλέους, Οιδίπους επί Κολωνώι, 1224 - 1227. Μετάφρ. Γ. Γρυπάρη]

Οι κρίσεις του Ομήρου και του Αριστοτέλη φέρνουν στο φως ακατέργαστο το δεύτερο πρόσωπο των Ελλήνων. Η γνώση τους αυτή εκπέμπει ακτινοβόλο θάνατο : ώκιστα πύλας Αιδαο περήσαι, το γενομένους αποθανείν ως τάχιστα.

Το συμπέρασμα είναι όμως πως από όλη ετούτη την κοιλάδα των κλαυθμών οι δάσκαλοι και οι διδακτικοί δεν μας έδειξαν φύλλο. Αντίθετα, μας είπαν τα αντίθετα. Μιλούν για ήλιο τα μεσάνυχτα και για πανη γύρια στο καταχείμωνο“.

Τι εντόπισε ο Δ. Λιαντίνης στον Ταΰγετο και τi εμφανίζεται το πρωί στην υψηλότερη οροσειρά της Πελοποννήσου;

Φυσικά, ο Λιαντίνης δεν είναι νεκρός, αλλά όντως άφησε πίσω το σώμα του σε μια σπηλιά στον Ταύγετο… 

Τώρα είναι αλλού και η μελέτη του Λιαντίνη, βάσει της ειδικής οικολογικής του έρευνας (και ας μην ξεχνάμε τη σχέση του ιστορικού ονόματός του με την ιερή λέξη Λιάντη), για την Υποχθόνια, τον Κόσμο των Αθανάτων, και για τον ψυχικό νεραϊδιακό κόσμο, είναι ένα φαεινό παράδειγμα των σχέσεων της ψυχοστατικής συγκεκριμένων γεωγραφικών σημείων και των μυστηρίων τα οποία συμβαίνουν δια της μεταλλάξεως της ανθρώπινης υπόστασης στα σημεία αυτά, (και πολλά θα βρει κανείς αν διαβάσει προσεκτικά τα βιβλία του Λιαντίνη). 

Βρίσκεται εις το χείλος του θανάτου, βρίσκεται στο μέσο ενός άξονα εκεί (μετά από την μελέτη που αυτός είχε κάνει), είναι ένας άξονας των δύο κόσμων, που υπάρχει στον Ταΰγετο. (το μέρος στο οποίο είχε πάει είναι το ιερό όρος της Ταϋγέτης, που είναι μία από τις 7 κόρες του Άτλαντα). 

Πρέπει να καταλάβουμε ότι όλα τα τοπωνύμια της επιφάνειας αναφέρονται στον άλλο κόσμο, όταν π.χ. λέμε «οι Δελφοί», οι αληθινοί Δελφοί δεν είναι εδώ, είναι αλλού, αυτοί που ξέρουμε είναι ένα είδωλό τους, ή πχ η Αθήνα, ή η κάμινος όπως τη λέγανε στην αρχαιότητα, δεν είναι αυτή η αληθινή Αθήνα, εκείνη βρίσκεται εντός του άλλου κόσμου και αξονικό σημείο επαφής των δύο πόλεων είναι ο βράχος της Ακρο – Πόλεως. 

Ο Λιαντίνης εντόπισε κάποιον άξονα ανάμεσα στους δύο κόσμους, (η περίπτωση Λιαντίνη είναι μια υπόθεση που όποιος την ψάξει βαθιά θα βρεθεί προ μεγάλων εκπλήξεων). Το ιερό όρος Τάλετον (το όρος Ταϋγέτη), βρίσκεται σε μία ρυμοτομία και διαρρύθμιση που για να τη μετρήσει κάποιος, ορθο-γραφικά, αριθμο-σοφικά, μαθη-ματικά, χαρτο-γραφικά, πρέπει να πάει στον ιερό του Αμύκλέου Απόλλωνος, στις Αμύκλες, και να οριοθετηθεί σε σχέση με την πυραμίδα του Ταύγετου.                    

Ακριβώς στις 4.04 το πρωί, κάθε μέρα, αντανακλώνται οι πέντε πυραμίδες, της Αιγύπτου στο δέλτα του Ταϋγέτου, στο ναό Μίθρα του άρματος του ήλιου, που βρίσκεται στην κορυφή του Ταϋγέτου και σήμερα λέγεται Άη Λιάς, είναι ένα εκπληκτικό φαινόμενο το οποίο μπορεί να το δει ο καθένας αν βρεθεί εκεί εκείνη την ώρα, μόνο που δεν πάει κανένας εκεί (το φαινόμενο μας θυμίζει ίσως τους λεγόμενους «Δροσουλίτες»). 

Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται μια αλλοχρονική θέση των δύο αξόνων του Νοήμονος Συμπαντικού Οργανισμού (για τον οποίο θα μιλήσουμε εκτενώς σε άλλο άρθρο). Εμείς εδώ στη Γη νοούμεθα ως μικροοργανισμοί σε νοήμονα και ζώσα υλική κατάσταση, αλλά με πνευματική υπόσταση που αντικατοπτρίζει το μεγαοργανισμό που κυβερνά το Σύμπαν και αυτή η σχέση καθρεπτίζεται στα πιο ιδιόμορφα από τα μέρη που μας περιβάλλουν. 

Τις περισσότερες φορές αυτό ισχύει κυρίως ως προς ένα μέρος το οποίο είναι ορεινό, σχεδόν ποτέ δεν είναι πεδινό, κι όλο το επίκεντρο των μελετών αυτών, βρίσκεται σε σημείο ορεινά, στα οποία, προστρέχουν ειδικοί για να κάνουν τις μελέτες τους, ιδιωτικώς, αλλά στα ίδια ορεινά μέρη έχουμε και τους αρχαίους ναούς ή τα σημερινά μοναστήρια αλλά και τις βάσεις και τα ραντάρ, γιατί εκεί εκπέμπεται μια δύναμη από το Νοήμονα Συμπαντικό Οργανισμό, το πράνα (ή το πάρνα) και στα ορεινά είναι το αξονικό επίπεδο καθόδου του, μπορεί να εντοπιστεί η ροή του.

Είναι πολύ βαρύ αυτό το θέμα, εκεί μπορεί να προκληθεί η καταλυτική ρήξη της κατάρας της ανθρώπινης Ειμαρμένης και φυλακής της ζωής, βασικά είναι ένας αποδέκτης του ανθρώπινου πόνου και της ιδιοτέλειας της εδώ καταστάσεως, που τη μετασχηματίζει σε μια ψυχική κατάσταση ενός είδους «αγιοσύνης» για όποιον συνδεθεί με τη ροή της, για αυτό και πηγαίνουν τα τάγματα να απομονωθούν σε τέτοια μέρη, για αυτό και σφραγίζουν ιερατικά ή στρατιωτικά την πρόσβαση σε αυτά. 

Σε αυτό το θέμα ο Λιαντίνης, είχε ανακαλύψει πάρα πολλά και ήξερε ότι σε συγκεκριμένα περάσματα μπορούσε να δραπετεύσει από τον κόσμο του θανάτου προς τον Κόσμο των Αθανάτων. Έχω κάνει μια επίσκεψη στο μέρος από το οποίο νομίζω πως είχε «φύγει» ο Λιαντίνης, είναι ένα ειδικό σπήλαιο, από το οποίο μπορεί να μελετήσει κανείς το ζήτημα των οπτασιακών πυραμίδων. Ναι, αντικατοπτρίζονται τέσσερις ή πέντε πυραμίδες στις 4.04 μετά τα μεσάνυκτα, από την Αίγυπτο στο ιερόν Τάλετον. 

Το «αλώνι» το οποίο αναφέρει ο Λιαντίνης στο βιβλίο του Γκέμμα, υπάρχει εκεί, στο οποίο αν κοιμηθεί κάποιος ένα βράδυ μόνος του, θα δει την «Επιούσια», δηλαδή στην αιθερική ουσία του λεγομένου «Κάρμα» καθώς περνά από το ιερό γεωγραφικό αυτό σημείο, θα δει την εικόνα του μηχανισμού που ρυθμίζει της ψυχοστασία των ανθρώπων του κόσμους μας. Σε αυτό το σημείο γίνεται η αποϋλοποίηση, στο «Αλώνι», (όπως και σε άλλα τέτοια μέρη) εκεί που εμφανίζονται οι Νεράιδες. 

Η αποϋλοποίηση όμως γίνεται με την «Παρουσία», την κατάσταση κατά την οποία είμαστε συνειδητά ενεργοποιημένοι και συνδεδεμένοι με το μέρος, κι αυτό το πετυχαίνουμε ακολουθώντας συγκεκριμένες διαδρομές και έπειτα με την πολύωρη παραμονή εκεί και ακολουθεί η αρχή της διαδικασίας της μετουσίωσης. 

Αλλά με την έναρξη αυτής της διαδικασίας, κάποιος πρέπει να εισέλθει εντός των στοών για να μπορέσει να προχωρήσει σε άλλο χρόνο και χώρο. Τα φαινόμενα αυτά συμβαίνουν και στον Άθω (στο όρος του Άθω, σε ειδικά σημεία που γίνονται σημεία και τέρατα, σημεία στα οποία εξαφανίζονται καλόγεροι, εκεί εμφανίζονται οι θρυλικοί «Εννέα Αόρατοι» κτλ, στον Όλυμπο και στους Δελφούς υπάρχουν σημεία αποϋλοποίησης και αλλοχρονικής καταστάσεως, όπως και αλλού! 


                        Αποκλειστικό!Στον Ταύγετο ακριβώς εκεί που χάθηκε ο καθηγητής Δ. Λιαντίνης!
* ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ !!