Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ ΣΥΝΑΝΤΑ , ΤΗΝ ΔΑΙΜΩΝ….ΘΕΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ! ! !

Όπως τη βλέπουμε στην Ιλιάδα : Η Ωραία Ελένη , είναι η πιο μεγαλειώδης ενσάρκωση της προκαθορισμένης μορφής που εξιστόρησε ποτέ ο Όμηρος…..Ούτε ο Οδυσσέας…ο οποίος είναι το αντίστοιχο της στην Οδύσσεια….Δεν Έχει τον Δικό Της Πλούτο.

Οι Έλληνες Θεοί και η σύμμαχος τους , η Μοίρα….την Έχουν Διαλέξει…..και η Θεά Αφροδίτη… της Έδωσε μιά Ομορφιά Ικανή….να Συντρίψει τον Νου των Ανθρώπων.
Όλες οι σκηνές του Βίου Της : η εγκατάλειψη του Μενέλαου….η φυγή με τον Πάρη…η παραμονή της πίσω απ' τα τείχη….το υφαντό της….οι θυμοί και οι φωτιές….οι σφαγές….οι πυρπολήσεις….τα ναυάγια που προκάλεσε η Καταστροφική Ομορφιά Της….όλες σχεδιάστηκαν πάνω στον Όλυμπο.
Όπως ο Οδυσσέας , έτσι και η Ελένη….Δέχεται το Πεπρωμένο…. Υπακούει στα Νεύματα των Θεών….Ακολουθεί τους δρόμους που της Δείχνουν….Όπου και να τη Φέρνουν.
Σύμφωνα με τον Πάρη , τον εύθραυστο σύντροφο της : << και βέβαια Δεν Μπορούμε να Αρνηθούμε τα ακριβά δώρα που μας Στέλνουν οι Θεοί ... κι Ούτε Μπορεί Κανείς να Διαλέξει κατά βούλησιν >>.
(Ιλιάδα, Γ 65-66 ) .
Όμως , μονάχα οι αφελείς πιστεύουν…πως μια ζωή Προκαθορισμένη….Αποτελεί Προνόμιο.
Αν η Ελένη κοιτάξει πίσω τη ζωή της , τι άλλο της μένει να θυμάται παρά μια μακρά διαδοχή από δυστυχίες ;
Την Πόλη….τους Γεννήτορες της….τον πρώτο άντρα της και την εγκαταλειμμένη κόρη….τους σκοτωμένους κάτω από τα τείχη της Τροίας….έναν αδύναμο άντρα στο κρεβάτι της….την ντροπή , που θα την κατατρέχει στο μέλλον....
Έτσι , ήδη από τις Πρώτες Ραψωδίες της Ιλιάδας : η Ελένη Καταριέται την Τύχη Της…..
Αυτή που ο ουρανός τής Έδωσε Όλες τις Χάρες…..Αυτή Μισεί τον Εαυτό Της.
Αναπολεί τα Περασμένα κι Αποζητάει τον Θάνατο….θα προτιμούσε να την είχε αρπάξει μια θύελλα , την ώρα που Γεννήθηκε και να την είχε πετάξει στα αφρισμένα κύματα.
( Ιλιάδα , Ζ 345-348 ) .
Υπόγεια , όπως Όλες οι Βαθιές Αλήθειες…..αλλά Σχηματισμένο με Ακρίβεια….ένα Ερώτημα Παρουσιάζεται Διαρκώς , στον Νου του Ομήρου και των ηρώων του.
Η Ελένη….η Προκαθορισμένη Γυναίκα : Είναι Αθώα , ή Ένοχη ;
Όπως όλοι….όσοι πιστεύουν στους Έλληνες Θεούς και στο Πεπρωμένο…ο Όμηρος Αποκρίνεται Διττά , σε Τούτο το Ερώτημα.
Όταν η Ελένη εμφανίζεται στις Σκαιές Πύλες….κοντά στους άντρες και στις γυναίκες , που θα πεθάνουν εξαιτίας της….ο Πρίαμος της λέει . με δυνατή φωνή :
<< Για σίμωσε εδώ πέρα, κόρη μου , και κάθισε μπροστά μου,
να δεις , αν θες, τον πρώτον άντρα σου , τους φίλους , τους δικούς σου.
Εσύ δε μου ΄φταιξες , οι Αθάνατοι μου φταίξαν , που μου ασκώσαν
τον πολυδάκρυτο τον πόλεμο μαζί με τους Αργίτες >> .
( Ιλιάδα , Γ 162-165 ).
Η Ελένη, λοιπόν, Είναι Αθώα : ο Πρίαμος μιλάει στο όνομα του Ομήρου.
Όμως , ο Όμηρος Γνωρίζει και την Αντίθετη Αλήθεια : οι Άνθρωποι Είναι Πάντοτε Υπεύθυνοι…. για Εκείνο….που το Πεπρωμένο και οι Θεοί….τους Επιβάλλουν.
Αν ο Αγαμέμνονας , ο Αχιλλέας και ο Πάτροκλος Τυφλώνονται απ' την Άτη….Αυτή η Τύφλωση…. Προέρχεται και από Δικό Τους Φταίξιμο…..αφού Δεν Είμαστε Αθώοι….για τα Κρίματα….που μας έχουν επιβάλει οι Θεοί.
Όπως κάθε Προκαθορισμένο Πλάσμα : η Ωραία Ελένη….έχει τούτη , τη Διπλή Συνείδηση.
Δεν Επικαλείται Συγγνώμες και Δικαιολογίες….για ό,τι Έκανε…αν και γνωρίζει….πως Δεν Εξουσιάζει η Ίδια , την Ύπαρξή Της.
Χαρακτηρίζει τον Εαυτό Της : << Πρόσωπο Σκύλας >>….Μορφή Δεμένη με τη Στύγα….που << Πετρώνει >> και << Προκαλεί Ανατριχίλα >> , απ' τον τρόμο….
Χρησιμοποιεί τα ίδια σχεδόν λόγια , με τα οποία θα την Κατηγορήσει ο Αχιλλέας : Ένοχη…για όλους τους θανάτους , που μάτωσαν την Τροία και την Ελλάδα .
( Ιλιάδα , Γ 180 ) , ( Ιλιάδα , Ζ 344 ) , ( Ιλιάδα , Γ 404 ) , ( Ιλιάδα , Τ 325 ) .
Η Διπλή Αίσθηση : ότι είναι Αθώα….μαζί και Ένοχη….για την ίδια της τη μοίρα….Δημιουργεί Εκείνο που Ονομάζουμε Τραγική Συνείδηση.
Κανένας Ομηρικός Ήρωας , Δεν Έχει Αυτή τη Συνείδηση….Με Τέτοια Ένταση.
Το Να Τη Βιώνεις Ολοκληρωτικά…..Σε Οδηγεί…στην Πιο Άκρα Μοναξιά : η Ελένη Είναι Μόνη… Ζει με τον Πάρη….αυτόν τον γλυκό και Επιπόλαιο Άντρα…. Που Αφήνεται….Δίχως καμιά Δραματικότητα….στο Έλεος των Θεών.
Όταν ο Μενέλαος και ο Πάρης συναντιούνται στη μονομαχία : η Αφροδίτη αρπάζει τον Πάρη από τα χέρια του Μενέλαου….κατόπιν ανεβαίνει στα τείχη….βρίσκει την Ελένη και τη διατάζει να γυρίσει στο σπίτι.
Εκεί , ο δεύτερος άντρας της την περιμένει ξαπλωμένος στο κρεβάτι : << Λάμποντας από ομορφιά και λεπτότητα >>….Γεμάτος Πόθο….Όπως την Πρώτη Φορά , Που Έσμιξε Μαζί Της.
Η Αφροδίτη έχει πάρει τη μορφή μιας γριάς Σπαρτιάτισσας Υφάντρας….αλλά…ή η Μεταμόρφωση Δεν Είναι Τέλεια…ή η Ωραία Ελένη….που είναι ένα Προνομιούχο Πλάσμα….Διαβλέπει το Θείον….Μέσα από τις Ανθρώπινες Μορφές….και Αναγνωρίζει τον 
<< Ομορφότατο Λαιμό >> της Θεάς Αφροδίτης….τα Λαμπερά Μάτια και το << Στήθος , Που Γεννάει τον Πόθο >> .
Η Θεά Αφροδίτη , τη διατάζει να γυρίσει στο σπίτι.
Η Ελένη αισθάνεται , ότι η Σχέση Μαζί της….μπορεί να είναι πιο σοβαρή από εκείνη με τη Νέμεση….Αφού ο Έρωτας , Είναι Πιο Τρομερός από την Αναγκαιότητα….ή από τη Μορφή…Που Παίρνει η Αναγκαιότητα , Μέσα στον Κόσμο .
( Ιλιάδα , Γ 380 )
Η Αφροδίτη Δεν Αποκαλείται Θεά , Αλλά Δαίμων…..( όπως το Πεπρωμένο )…..κι έτσι ο Όμηρος Υπογραμμίζει….τη Μυστηριώδη και Ακαταμάχητη Δύναμη , Που Κυριεύει το Μυαλό Μας .
( Ιλιάδα , Γ 420 ) .
Μόλις την Αναγνωρίζει….η Ωραία Ελένη….νιώθει την καρδιά της , να αναπηδάει στο στήθος της.
Σαν Μαινάδα…Ορμάει Πάνω στη Θεά Αφροδίτη….που έχει Προσβάλλει την Αξιοπρέπειά Της , ως Ηρωίδας.
Προσβάλλει την Θεά Αφροδίτη : με τη Βιαιότητα , με την οποία μπορεί να Προσβάλει Κανείς , μια Γριά Μαστροπό.
Της Φωνάζει….ότι Δεν θ' Ανέβει Ποτέ Πια στο κρεβάτι του Πάρη….Να Το Μοιραστεί Εκείνη Μαζί Του ( η Αφροδίτη )….Αφήνοντας τον Όλυμπο για Πάντα….κι Ακολουθώντας Τον σαν Σκλάβα.
Κανένα Πρόσωπο στην Ιλιάδα….Δεν Εξεγείρεται με τόση Βιαιότητα , Κατά των Θεών…..Όσο Αυτό το Αγαπημένο Τους Πλάσμα.
Αλλά οι Θεοί του Ομήρου : Ασκούν πάνω στους αγαπημένους τους << τα θύματά τους >> , μια κυριαρχία ολοκληρωτική….φτιαγμένη ανάμικτα από χάρες και απειλές….από καλοπιάσματα και φυσική βία…..για να μην μπορούν οι άνθρωποι , να επιμείνουν στην Εξέγερσή Τους.
Όταν η Αφροδίτη εξοργίζεται….Απειλώντας να Μεταμορφώσει σε Βίαιο Μίσος….τον Δυνατό Έρωτα , που της έστειλε….η Ελένη κλίνει το κεφάλι….σκεπάζεται με το ολόλευκο πέπλο της….κρύβει το πρόσωπο της….συντριμμένη από ντροπή….από θυμό και φόβο….και ξεκινάει σιωπηλή για το σπίτι.
Και κείνη , όπως και ο Πάρης : Υποκύπτει στον Πόθο….που είναι η Θεά.
Από τούτη τη στιγμή και μετά, δεν θα προσπαθήσει πια να αντισταθεί στη μοίρα της : συνεχίζει να μοιράζεται το κρεβάτι με τον Πάρη…..υφαίνει το χαλί….ακούει τα τραγούδια των ποιητών….έστω κι αν η ντροπή….οι κατάρες και η δυστυχία….μαυρίζουν όλο και πιο πολύ , τη Ζωή Της.
ΕΛΛΗΝ ΓΡΗΓΟΡΟΜΙΧΕΛΑΚΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου