Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΕΚ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΠΟΥ ΤΕΧΝΗΕΝΤΩΣ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙ ΠΡΟΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ ΑΛΛΩΝ ΣΚΟΠΩΝ...

Ο άνθρωπος είναι συσσωρευτής των συμπαντικών δυνάμεων και καθρέφτης στον οποίο αντανακλάται η εικόνα του μακρόκοσμου. Όσο πιο καθαρός και γυαλισμένος είναι ο καθρέφτης, όσο δηλαδή πιο εξελιγμένος και καλλιεργημένος πνευματικά είναι ο άνθρωπος, τόσο ακριβέστερα θα παρουσιάζεται η εικόνα του σύμπαντος. Και το σύμπαν είναι το κοσμικό σώμα του Θείου.
Η ανέγερση ενός ναού, ενός οίκου για το θείο, σημαίνει λοιπόν τη δημιουργία ενός δεσμού ένωσης ανάμεσα στον άνθρωπο και το Θείο, που συνδυάζει και τα δύο. Ο ναός, συνεπώς, είναι ταυτόχρονα εικόνα του σύμπαντος και του ανθρώπου.

Παρά τις διαφορές που συναντάμε, αρχιτεκτονικές, καλλιτεχνικές, μορφικές κ.λ.π., στους ναούς διάφορων πολιτισμών, η ουσιαστική δομή τους παραμένει η ίδια, αφού εξυπηρετεί τον ίδιο σκοπό. Τόσο ο άνθρωπος όσο και το σύμπαν παραμένουν σταθεροί και αναλλοίωτοι σε κάθε εποχή και σε κάθε χώρα. Έτσι οι ναοί είναι συσσωρευτές κοσμικών δυνάμεων ( ενεργειών ), που βοηθούν τον άνθρωπο στην πνευματική του οδοιπορία προς το Θείο. Ο λειτουργικός συντονισμός ανάμεσα στον άνθρωπο και το ναό δημιουργεί μια αλχημική δράση για τη μετάλλαξη της συνείδησης. Πέρα λοιπόν από τις εξωτερικές μορφές και τις διαφορετικές τεχνοτροπίες στην κατασκευή των αρχαίων ναών (στη σημερινή εποχή αυτή η εσωτερική επιστήμη έχει ξεχαστεί σε μεγάλο βαθμό), μπορούμε να διακρίνουμε σε όλους τους ιερούς χώρους την ίδια επταπλή δομή σε αντιστοιχία με τα 7 κοσμικά επίπεδα και τους 7 φορείς της ανθρώπινης συνείδησης.
1. Η λεωφόρος που οδηγεί στο ναό, με τα πέτρινα αγάλματα που τη διακοσμούν, καθώς και το τετράγωνο τείχος που περιβάλλει το ιερό συγκρότημα, σχετίζεται συμβολικά με το αιθεροφυσικό επίπεδο ή σώμα.
2. Οι οβελίσκοι, οι στήλες ή οι πυλώνες των προπυλαίων λειτουργούν σαν κεραίες που συγκεντρώνουν την κοσμική ενέργεια και τη διοχετεύουν στον ιερό χώρο παίζοντας το ρόλο του πρανικού σώματος, δηλαδή του ζωτικού ή ενεργειακού.
3. Η ανοιχτή αυλή ανάμεσα στα προπύλαια και τον καθαυτό ναό, εκεί όπου συγκεντρώνεται ο λαός και μιλάει για τη ζωή του, με σεβασμό για τα θεία αλλά χωρίς να έχει αποκολληθεί από τα εγκόσμια, συμβολίζει τον αστρικό κόσμο, τη χώρα των ψυχικών αλλαγών.
4. Η υπόστηλη αίθουσα ή ο κεντρικός χώρος με τα παρεκκλήσια γύρω-γύρω, ενδιάμεσο στοιχείο ανάμεσα στο ιερό και τον εξωτερικό κόσμο, συμβολίζει το νοητικό κόσμο , δηλαδή το νου των επιθυμιών, το δάσος με τις κολόνες. Εκεί, τη νύχτα, τα πράγματα παίρνουν απατηλές μορφές, προβολές των δικών μας φόβων και επιθυμιών.
5. Ο χώρος του βωμού, το απομονωμένο μέρος του ιερού, κρυμμένο από τους βέβηλους, όπου μόνο το ιερατείο μπαίνει, συμβολίζει τον Αγνό Νου, το στοιχείο που γεφυρώνει το ανθρώπινο με το Θείο.
6. Το Ιερό των Ιερών, ο ναΐσκος όπου βρίσκεται η παρουσία του Θείου μέσα στο ναό, είναι το θείο Φως μέσα στην ανθρώπινη καρδιά.
7. Τα ανοίγματα της οροφής, ψηλά, απ’ όπου μπαίνει το φως του ηλίου και των άστρων τη νύχτα, συμβολίζουν το θεϊκό μέρος, την κοσμικη ενεργεια που υπεισέρχεται στο υλικο ανθρωπινο σωμα.
Αυτή η επταπλή ιερή δομή εφαρμόζεται σε κάθε τύπο ναού, σταθερά, άσχετα από τις εξωτερικές διαφορές τεχνοτροπίας και εμφάνισης. Οι ναοί της αρχαίας Ελλάδας, Αιγύπτου , της Ινδίας, της Ρώμης, του Δυτικού κόσμου κ.λ.π. εκφράζουν την ίδια αυτή δομή, σε αντιστοιχία με το σύμπαν και τον άνθρωπο, το μακρόκοσμο και το μικρόκοσμο.
Εκτός από αυτά τα χαρακτηριστικά, ο πρότυπος ναός κατορθώνει την εναρμόνιση των τριών Κόσμων, που συμβολίζονται με τις γεωμετρικές μορφές του κύκλου, του τετραγώνου και του τριγώνου, τις λεγόμενες «τρεις τράπεζες του ναού», ώστε να σχηματιστεί το Ιερό Βουνό, με την Ακρόπολη και το Ιερό πάνω, για το οποίο μας μιλούν όλες οι κοσμογονίες . Είτε ο ναός αποκτά εξωτερικά το σχήμα του σταυρού είτε είναι κυκλικός, πυραμιδικός ή τετράγωνος, η εσωτερική δομή παραμένει η ίδια μαζί με τη νοερή παρουσία των τριών Τραπεζών, των τριών κόσμων που μεσολαβούν, ενώνοντας τον άνθρωπο με το Θείο: του αστρικού κόσμου ή του ωκεανού ζωής (κύκλος), του γήινου στερεού κόσμου (τετράγωνο) και του πύρινου πνευματικού κόσμου (τρίγωνο, πυραμίδα).

Οι μαθηματικές και γεωμετρικές αναλογίες στην αρχιτεκτονική των ναών σχηματίζουν μια αρμονία, μια μουσική συμφωνία που συντονίζεται αφ’ ενός με την ουράνια αρμονία των σφαιρών, για την οποία μιλούσαν οι Πυθαγόρειοι και αφ’ ετέρου με τις αρμονικές αναλογίες του ανθρώπινου σώματος.
Δεν είναι τυχαίο το ότι η κλίση του άξονα της ανθρώπινης καρδιάς πάνω στο επίπεδο του διαφράγματος είναι ίδια με την κλίση του άξονα της γης πάνω στο επίπεδο της εκλειπτικής, δηλ. 23ο27’.
Υπάρχουν θαυμάσιοι συντονισμοί ανάμεσα στο μακρόκοσμο και το μικρόκοσμο, που εκφράστηκαν κωδικοποιημένοι, σαν μυστική γλώσσα, στις πέτρες των αρχαίων ναών, μάρτυρες του συντονισμού ή της συμφωνίας μεταξύ του Ανθρώπου και του Ουρανού. Ούτε είναι τυχαίο το ότι η διάρκεια του ζωδιακού κύκλου «Μεγάλου Έτους» των 25.920 χρόνων συμπίπτει περίπου με το μέσο όρο διάρκειας της ανθρώπινης ζωής (70-72 χρόνια) εκφρασμένης σε μέρες, χωρίς να λογαριάσουμε την παιδική θνησιμότητα. Δηλαδή η ζωή μας, από κοσμική άποψη, δεν διαρκεί παρά μόνο μια ημέρα. Με το Μεγάλο Έτος συντονίζεται και η αναπνοή μας, που επαναλαμβάνεται 18 φορές το λεπτό, δηλαδή σε όλο το 24ωρο κάνουμε 25.920 αναπνοές.
Ο ανθρώπινος μικρόκοσμος είναι φτιαγμένος κατ’ εικόνα του μακρόκοσμου. «Όπως είναι πάνω, έτσι είναι και κάτω και αντίστροφα» λέει το εσωτερικό ρητό. Αυτή η αρχή της αναλογίας ή της αντιστοιχίας είναι ένα από τα σημαντικότερα κλειδιά που διαθέτει ο άνθρωπος για να διαβεί την ατραπό που θα οδηγήσει τη συνείδησή του προς την ολοκλήρωση, προς την ταύτισή του με το Παν. Αυτή η εσωτερική ατραπός της πνευματικής εξέλιξης έχει σπειροειδή μορφή, που σε κάνει να πλησιάζεις όλο και περισσότερο προς το Κέντρο, προς το Φως της Αλήθειας, προς το θείο, Αρχή και Τέλος των Πάντων. Αυτός είναι ο συμβολισμός των λαβυρίνθων που υπήρχαν στους αρχαίους ναούς.
Ο λαβύρινθος είναι η ατραπός που φτιάχνει ο άνθρωπος με το λάβρυ της βούλησής του, σκάβοντας και πελεκώντας το σκοτάδι της άγνοιας, ώσπου κάποια μέρα, αφού φτάσει στο κέντρο, το όπλο του κι ο ίδιος θα μετατραπούν σε φως, σε δαυλό, στο ίδιο το κέντρο, που η περιφέρειά του είναι παντού, σε κάθε στροφή της κινητής σπείρας. Οι τελετουργικοί χοροί που γίνονταν στην αρχαιότητα μέσα στους ναούς και στους ιερούς χώρους ακολουθώντας σπειροειδείς γραμμές, συμβόλιζαν τη μακρόχρονη αυτή διαδικασία της πνευματικής εξέλιξης της ανθρώπινης συνείδησης προς το Θείο, προς το Κέντρο, σε αντιστοιχία με το χορό των πλανητών γύρω από τον ήλιο.

Όπου θείο είναι η κοσμική ενέργεια η οποία βρίσκεται παντού και μετά από ζεύξεις γεννά συνεχώς νέες μορφές ενέργειας και ορατής ύλης.
Οι διάφορες ιδιότητες ευεργετικών κοσμικών ενεργειών γιά την ζωή και τον άνθρωπο πήραν την μορφή θεοτήτων και τιμητικά λατρευόταν εις ένδειξη ευγνωμοσύνης για την λειτουργεία τους στο σύμπαν κόσμο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου