Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

«Η ΤΟΥ ΔΙΟΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ ΓΛΩΣΣΑ» Του Παναγιώτη Τερπάνδρου Ζαχαρίου «Το Σύμπαν είναι ο ΝΟΥΣ και όλα τα όντα τα κατέχει ο ΝΟΥΣ αλλά μόνο λίγα όντα κατέχουν τον ΝΟΥ» (Αναξαγόρας)

Και εγώ θα προσθέσω: Ότι τα όντα που κατέχουν τον Νου προσδίδουν στο σύμπαν την ικανότητα να κατέχει. Του προσδίδουν συνείδηση επειδή σκέπτεται μέσα από εμάς. Ωστόσο, η ποιότητα της σκέψης μας αλληλεπιδρά με την γλώσσα που χρησιμοποιούμε. Και το ποιόν της γλώσσας προσδίδει ΟΥΣΙΑ στην σκέψη.

Για αυτό λοιπόν, ανάλογα με την ποιότητα της δικής σας ΟΥΣΙΑΣ, του ποιόν σας, με κάθε σκέψη παράγετε συνείδηση όχι μόνο στο σύμπαν, αλλά μία έκρηξη πολιτισμού που μπορεί να φωτίσει τις δύσκολες εποχές που διανύουμε ως έθνος. 

Λέγοντας ‘ποιόν’ αναφέρομαι στην ατομική ‘ποιότητα’. Ποίοι είστε, φίλοι μου; Ουδόλως τυχαίως το ‘ποίοι,’ το ‘ποιόν’ και η ‘ποιότητα,’ γράφονται με όμικρον ιώτα... Και οι τρεις λέξεις έχουν κοινή ρίζα την αναζήτηση. Άρα, όταν ρωτούμε «ποίος είσαι», ζητούμε να μάθουμε για την ποιοτική ΟΥΣΙΑ του ερωτηθέντος. Εξ άλλου, η λέξη «ουσία» είναι παράγωγο του ρήματος ειμί, του είμαι, δηλαδή. Εξ ου και η μετοχή θυληκού γένους, «ούσα.» 

Το ερώτημα είναι υπαρξιακό, επειδή εάν ερωτήσω τον καθένα από εσάς «ποίος ή ποία είστε» θα ήταν ανεπαρκής μία απάντηση τύπου: «Γιάννης ή Μαρία», φερ’ ειπείν... Το όνομά σας δεν αρκεί, δεν χαρακτηρίζει την ποιότητά σας ως ξεχωριστές οντότητες. Προσέξετε, είπα ‘όνομα’, και με αυτό εννοώ το τί σας «νέμει». Που σημαίνει, ότι ένας Γιάννης ή μία Μαρία «νέμεται» με εκατομμύρια άλλους Γιάννηδες και Μαρίες αντίστοιχα.... Άρα, δεν σας διαχωρίζει από τα πλήθη το όνομα, αλλά το ιδιαίτερό σας ποιόν, η «ποιότης» υμών... Ψάξετέ το. Ψάχνοντας την ποιότητά σας, ίσως αποκτήσετε το «ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ» και συνάμα αυτό που είπε ο Πυθαγόρας: ο άνθρωπος πρέπει να διάγει τον βίον του αναδιφώμενος το πραγματικό του όνομα... 

Όμως, τί ορίζει την ποιότητά μας; Τί άλλο εκτός από την καταγραφή όλων μας των εμπειριών στην ΜΝΗΜΗ μας; Εξ άλλου, τί θέλετε «ποιήσει» εάν δεν έχει πλούσιον υπόβαθρο μνήμης η ουσία σας; Άνευ μνήμης τί άρτον θέλει ποιήσει ο «αρτοποιός»; Τί «ποίημα» ο ποιητής; Τί τέχνη ο «πολιτισμός»;

Στο ερώτημα «ποίος είσαι», λοιπόν. Μία μόνο είναι η απάντησις: «Είμαι αυτό που θυμάμαι» - «Η ουσία μου είναι η Μνήμη μου» Μέσα από αυτήν αντιλαμβάνομαι και ερμηνεύω τον κόσμο, τροφοδοτώ την ψυχή μου και ανάλογα με αυτήν υπάρχω και ποιώ! 

Η ποιότης του καθενός επαφίεται στην εμπειρική και πνευματική αποταμίευση του διαγώμενού του βίου σε μνήμη. Όσο την επεξεργάζεται κανείς και όσο την εμπλουτίζει, τόσο περισσότερo η ΟΥΣΙΑ αυτού ανεξαρτητοποιείται από κάθε ΕΞΩ από αυτόν ΟΥΣΙΑ, ήτοι «ΕΞΟΥΣΙΑ». Άνθρωπος χωρίς ουσία γίνεται έρμαιο κάθε καιροσκόπου εξουσιαστή είτε θρησκευτικά, είτε ιδεολογικά, είτε καταναλωτικά, όπως και έθνος που έχει απολέσει την μνήμη του (άρα, και την ουσία του) εξ-ουσιάζεται από αλλοδαπά συμφέροντα... 

Η αναγνώριση της πρωταρχικής θέσης της ΜΝΗΜΗΣ εδραίωσε το μεγαλείον του Ελληνικού πολιτισμού, ο οποίος την θεοποίησε κιόλας στο πρόσωπο της Τιτανίδας θεάς ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ. Και όχι, δεν είναι θρησκεία, είναι Προσωποποιημένη Επιστήμη... Κατά τον μύθο, ο ΘΕΟΣ ΔΙΑΣ (ο ΖΕΥΣ) πλάγιασε με την Μνημοσύνη επί εννέα ημερονύκτια, ΖΕΥΞΗΣ εκ της οποίας γεννήθηκαν οι εννέα ΜΟΥΣΕΣ. Στον Δία, ως Ζεύς, προσωποποιείται η έννοια της Ζεύξης των δημιουργικών δυνάμεων υπό την επίρροια της ενωτικής Δύναμης του θεού Έρωτος, που ΕΡεθίζει τα στοιχεία προκαλώντας τις ζεύξεις, τις ενώσεις αυτών, όπως ο Γεωργός ζευγαρώνει/οργώνει την γη ώστε να οργιάσει η άνθηση. 

ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ: Η λέξη «ΘΕΟΣ» προκύπτει από το ‘θέω’, που σημαίνει κινούμαι, τρέχω. (έννοια που σήμερα συναντούμε στο βοήθεια, ευθεία, θύελλα, ιθύνων νούς....) Ό,τι κινείται θέει, λοιπόν, είτε είναι ο χρόνος, τα γεγονότα που τον σημαδεύουν, είτε το ίδιο υλικό και άυλο σύμπαν. Όταν αυτή η κίνηση των πάντων, ως θεός ΖΕΥΣ, ΖΕΥγαρώνει με την Μνήμη, γεννιούνται όλα τα στοιχεία ενός πολιτισμού, προσωποποιημένα ως ΜΟΥΣΕΣ. Στην Μούσα κάνει επίκληση ο Όμηρος να ενεργοποιήσει την Μνήμη για τα έπη του. Οι Μούσες αποτελούν την πηγή έμπνευσης για κάθε διανοητική δραστηριότητα, είτε πρόκειται για θεατρική, είτε επιστημονική. Οι Μούσες εμπνέουν ΜΟΥΣΙΚΗ… και σε ΜΟΥΣΕΙΑ αποταμιεύονται τα τεκτενόμενα των “θέοντων” πολιτισμών... 

Σε αντίθεση με τις δογματικές δοξασίες που περιορίζουν το θείον σε κάποια μεταφυσική οντότητα ασκούσα εξουσία ως κριτής και τιμωρός, και στις οποίες βολικά καταφεύγουν οι αταλαίπωροι τη σκέψη πτωχοί τω πνεύματι, ο Έλλην τολμά να κοιτάξει κατάματα το χάος, το άγνωστον, ΟΡΩΝΤΑΣ ΘΕΟΥΣ σε ό,τι κινείται - ιστάμενος επί αυτών ως ΕΠΙ-ΣΤΗΜΩΝ. Εξ ου και η μοναδική ανά την υφήλιο Ελληνική λέξη ΘΕΩΡΙΑ (theory). 

Ιστάμενος επί της ροής των πραγμάτων γίνεται ΙΣΤΩΡ (γνώστης) και ως συλλέκτης της μνήμης, καταγράφει την ΙΣΤΟΡΙΑ. 

Εαν συνυπολογίσουμε ότι η κινήσεις των πλανητών και τον Ηλιακών συστημάτων είναι ελικοειδείς, όπως το σχήμα του DNA, τότε μπορούμε να παρομιάσουμε την συμπαντική κίνηση με το Ζεμπέκικο, κατα το οποίον ο χορευτής απλώνει τα χέρια σαν τον αετό και γυρίζει σε κύκλους παλινδρομώντας πότε ψηλά, και πότε χαμηλά. Πρόκειται για έναν πανάρχαιο εκστασιακό χορό, το Ζευβάκχικον, όπου ο Δίας, υπό την επίρροια μέθης του υιού του Διονύσσου (Βάκχου) υιοθετεί την στάση του συμβόλου του, τον αετό, και «Θέει.» Έτσι θέει και η Ελληνική αντίληψη του κόσμου στην ροή των ιστορικών αλλαγών.

ΩΣ ΓΕΝΝΗΜΑ ΘΕΟΥ KAI ΜΝΗΜΗΣ, ΛΟΙΠΟΝ, ΕΠΟΜΕΝΟ ΗΤΑΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΝΑ ΧΑΡΑΞΕΙ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΤΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΝΤΑΞΙΑ ΓΛΩΣΣΑ. Κι αν μελετάται παγκοσμίως, είναι επειδή η πεμπτουσία της πανανθρώπινης διανόησης γνωρίζει ότι όσοι ενεργοποιούν τους ετυμολογικούς κωδικούς της Ελληνικής αποκτούν ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΣΟΦΙΑ, ΟΡΘΟ-ΔΟΞΙΑ... 

ΜΕΡΟΣ Β

«Αρχή Σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις» (Η σοφία αποκτάται μελετώντας τις ρίζες των λέξεων), υποστήριζε ο Αντισθένης. Τότε μόνον δοκείς (σκέπτεσαι) ορθώς, εξ ου και «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ.» (ναι, «δόξα» σημαίνει «σκέψη». Όταν δοξάζεσαι χαίρεις των σκέψεων των άλλων) 

Έχουμε μία από τις ελάχιστες γλώσσες που για να την πάμε μπροστά, πρέπει να κάνουμε πίσω ολοταχώς, επαναφέροντας όλες τις «προοδευτικές» αφαιρέσεις, από το 1982 όταν κατά μία μεταμεσονύκτια συνεδρίαση, μία μειοψηφία βουλευτών ψήφισαν την καταδίκη της, αποσκοπώντας σε ευκόλως χειραγωγήσιμους, μη σκεπτόμενους ψηφοφόρους. 

Και αυτό, επειδή η αμιγώς Ελληνική γλώσσα είναι ΠΛΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΗΣΗΣ. 
Όμως, εμείς, σκαλίζοντας την λιγάκι, θα επαναφέρουμε την μνήμη και θα κάνει αυτό που πάντα έκανε: Θα φωτίσει, όπως φώτισε τον Μεσαίωνα για να προκύψει η Αναγέννησις. Ποία αναγέννησις; Του ΝΟΗΜΟΝΟΣ ανθρώπου φυσικά! 

Για να επιτευχθεί αυτό, το κύριο μάθημα στα σχολεία των παιδιών μας θα πρέπει να είναι η ετυμολογία και η διδαχή της.

Τότε ίσως καταλάβουμε ότι η λέξη "ἐλευθερία" προκύπτει "παρά τό ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾶ τίς", δηλαδή "να πηγαίνει κάποιος εκεί όπου αγαπάει/επιθυμεί". (ἐλεύθω= ἐρχομαι, πορεύομαι / ἐρῶ= αγαπώ -> ἔρως), και ούτως, να πράττεις σύμφωνα με ό,τι γεννά έρωτα στην ψυχή σου... 

Τότε ίσως πάψουμε να λέμε “σχόλασα” από το “σχολείο”, αναλογιζόμενοι ότι δεν μπορεί να “ξεκουραστεί” κάποιος (δηλαδή να σχολάσει) από την “ξεκούραση” (την σχόλη). Συλλογιζόμενοι το έτυμον της “σχόλης” στην λέξη “σχολείο”, ίσως αλλάξει και η λανθασμένη μας προσέγγιση στα θέματα παιδείας, που σήμερον έχει μετατρέψει την κάποτε ευχάριστη σχόλη της μόρφωσης σε κάτι μισητό. Τότε μόνο θα αισθάνονται “ελεύθεροι” οι μαθητές, ερώμενοι την έλευσιν αυτών στο σχολείο. 

Τότε ίσως αρχίσουν να “νυμφεύονται” οι άνδρες αντί να “παντρεύονται,” αναλογιζόμενοι ότι δεν τείθεσαι “υπό του ανδρός” – δεν “υπανδρεύεσαι” όταν στεφανώνεσαι γυναίκα. 

Τότε ίσως καταλάβουμε ότι το “παλληκάρι” πρέπει να γράφεται με δύο λάμδα και ήτα, επειδή θυμίζει τους οπλίτες στις Θερμοπύλες που “έπαλλαν” (κράδαιναν) τις “κάρες” (τα κεφάλια τους) για να κυματίζουν τα λοφία στις περικεφαλαίες, προκαλώντας τον εχθρό στην μάχη!

Τότε μόνο θα επιτρέπαμε την υπηκοότητα σε αλλογενείς αλλά ουδέποτε θα επιτρέπαμε να αποδωθούν ιθαγένειες αδιακρίτως καθώς η ίδια η λέξη ιθαγενής προσβάλλει την πραγματική ταυτότητα τόσο του “ιθαγενή”, όσο και του “ιθαγενοποιημένου”, εφ’όσον προκύπτει από το ιθύς=ευθύς, κατευθείαν… και το γένος = καταγωγή εξ αίματος. 

Αναδιφώμενοι ακόμη και τις πιο απλές Ελληνικές λέξεις σε συνδιασμό με τους μύθους θα βρίσκαμε απαντήσεις σε όλα τα σημαντικά ερωτήματα της ζωής. Ας πάρουμε την λέξη “νερό,” φερ’ειπείν. Γιατί λέμε νερό και όχι “ύδωρ” σήμερα; Πρόκειται για νεωτερισμό, ή για κάτι πιο αρχέγονο; 

Ο υδάτινος θεός ήταν ο Νηρέας, και οι κόρες του, οι Νηρηίδες. Το ‘ήτα’ ενίοτε προφέρετο ως “έψιλον”, δηλαδή, Νερέας και Νερεΐδες, ήτοι “Νεράιδες”. Πρόκειται για ηχοποιητικό λήμμα από το νερρρρ της πηγής. Το Νεαρόν ύδωρ, λοιπόν, είναι το φρέσκο νερό που μόλις βγαίνει από την πηγή και όσο ρέει είναι πόσιμον. 

Ό, τι νέον, νεο-ρέει. Το ίδιο και ο ΝΕΑΡΟΣ άνθρωπος. Με ορμή, γεμάτος ορμόνη, νεο-ρέει από την πηγή της ζωής. Άρα, “νεαρός” είναι κάποιος όσο ρέει ορμητικά σαν το ποτάμι, έως ότου ο Νεαρός ΝΗΡ κατασταλλάξει είτε στην θάλασσα ή σε κάποια λίμνη (στην πραγματική ζωή, δηλαδή). Τότε παύει η ορμή του ως ΝΗΡ και γίνεται Α-ΝΗΡ. Η παρομοίωση αυτή ενισχύεται και ετυμολογικώς, εφόσον γνωρίζουμε ότι στην αρχική του κλίση, ο “άνδρας” είχε το σχήμα ο “ανήρ” του “ανερός”. Το ‘δ’ προέκυψε από προφορική σύμπτυξη και διαμορφώθηκε το “του ανδρός”….

Όταν ο νεαρός κατασταλλάξει στην επιφάνεια κάποιου υδάτινου χώρου και γίνει “ανήρ”, τότε μόνο μπορεί να αξιολογίσει την πραγματικότητα που τον περιβάλλει. Τότε μόνον μπορεί να εκτιμήσει το φως και να συντονισθεί με τους κραδασμούς του σύμπαντος. Τότε μόνον γίνεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ – λέξη που (κατά το Liddel & Scott) προέρχεται από το ανήρ + ωψ (γεν. ωπός, από το ρήμα ορώ) είναι «ο έχων όψιν ή πρόσωπον ανδρός». Ανδρ – ωπός. Όπως πρόσ – ωπον. Και όχι από το “άνω” και “θρώσκω,” που βόλεψε αυτούς που ήθελαν να του δώσουν κάποια θεολογική ερμηνεία για “εξ-ουσιαστικούς” λόγους…

Τότε ίσως καταλάβουμε ότι η λέξη “άγαλμα” δεν αναφέρεται σε κάποιον “ανδριάντα” του Βενιζέλου ή άλλου ιστορικού ανδρός, αλλά στην υπέρτατη ομορφιά που οδηγεί την ψυχή στα ύψη, επειδή μας “αγαλλιάζει”. Εκεί που άλλοι λαοί έβλεπαν ΣΤΑΤΙΚΟΤΗΤΑ στα γλυπτά των, όπως δηλώνει και η λέξη statue, από το STATUA, εμείς οι Έλληνες είδαμε την ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ, και για αυτό, ως και στις μέρες μας, κανείς πολιτισμός δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το κάλος της Ελληνικής τέχνης, παρά μόνο να το μιμηθεί, ή να το κλέψει για τα Μουσεία του… Η λέξη ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ προκύπτει από το “άγος” (που σημαίνει “πολύ” – εξ ου και το ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ = τίποτα σε υπερβολή, επειδή το “πολύ βλάπτει”) και το “άλλομαι” (σκιρτώ, αναπηδώ), δηλαδή ΑΓΑΛΛΟΜΑΙ προς τα ουράνια.

Το Ελληνικό άγαλμα, λοιπόν, όπως αυτό του Απόλλωνος που βλέπετε από πίσω μου, είναι ο γονιδιακός έλιξ που συγκροτεί της κατευθυντήριες γραμμές που μπορούν να ανελκύσουν τον άνθρωπο στην υπέρτατη ΟΥΣΙΑ ώστε να μετέχει στην ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ της ομορφιάς της ζωής. Το εν λόγω άγαλμα κοσμούσε το Δυτικό Αέτωμα του ναού του Ολυμπίου Διός στην Ολυμπία. Αριστερά και δεξιά από τον Απόλλωνα απεικονιζόταν η μάχη μεταξύ Κενταύρων και ανθρώπων. 

ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ: 

Στο πρόσωπο του Απόλλωνος εκδηλώνεται η ΑΤΑΡΑΞΙΑ που πρέπει να έχει ο νοήμων άνθρωπος περιβαλλόμενος από τις συγκρουόμενες δυνάμεις του Χάους που συχνά εκτυλίσσονται γύρω του. Το τέλειό του σώμα εκδηλώνει τόσο την ρώμη όσο και την εγκράτεια που πρέπει να ασκηθεί ώστε το στήθος να είναι πάντοτε μεγαλύτερο από την κοιλιά. Το γεγονός ότι ουδένα Ελληνικό άγαλμα ή Ελληνική μορφή σε αγγειογραφία της κλασσικής εποχής έφερε κόσμημα ή δερματοστηξίες (τατουάζ) δηλώνει ότι ο συγκροτημένος άνθρωπος δεν διακατέχεται από κάποιο σύμπλεγμα, ούτε την ανάγκη να συμπληρώσει κάποιο κενό. 

Ουδόλως τυχαίως ο Πλάτων παρομοιάζει την τέλεια πολιτεία με την μορφή του αγάλματος. Εαν η αρετή της κεφαλής είναι η σοφία, η αρετή του στήθους η ανδρεία και η αρετή της κοιλιάς η εγκράτεια, τότε η κεφαλή μίας πολιτείας πρέπει να στελεχώνεται από σοφούς ηγέτες, το στήθος της από ανδρείους και αδέκαστους ως εκτελεστικά όργανα και σώματα ασφαλείας, ενώ η κοιλιά από εγκρατείς πολίτες. 

Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, οφείλει ο κάθε ένας από εμάς να επιδιώξει την αγαλματοποίησή του τόσο πνευματικώς όσο και σωματικώς, επειδή το ένα χωρίς το άλλο οδηγεί σε άλλα άκρα. Και εάν είναι αδύνατον να μοιάσουμε με έναν Απόλλωνα, και μόνο η προσπάθειά μας να το πετύχουμε θα μας βελτιώσει ως ανθρώπους, ως κοινωνία και ως οικονομία.

Και μιας και δυανύωμεν μία άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω την διδαχή της λέξεως ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, η οποία δεν σημαίνει κέρδος ή αποταμίευση, ούτε αναφέρεται σε κάποιους αόριστους «νόμους» του οίκου σου, αλλά στην ορθή «νομή» του «οίκου» σου, της πόλης σου, της χώρας σου. 

Έχω ρωτήσει «οικονομολόγους» να μου αναλύσουν την λέξη της επιστήμης που υπηρετούν και αγνοούν την ρίζα που από μόνη της διδάσκει ότι πρέπει να «νέμεις» δικαίως και ευφρόνως την παραγωγή του οίκου σου. Δηλαδή, δεν πετάς πορτοκάλια σε χωματερές για να εισάγεις Μερσεντές... 

Η ίδια η λέξη τονίζει ότι δεν φιλοξενείς, ούτε ταΐζεις ξένους στο σπίτι σου, στον οίκον σου, χωρίς να νέμεις τροφή πρωτίστως στα δικά σου παιδιά. Δεν νέμεις το νέο, εργατικό δυναμικό της χώρας σου πίσω από τα θρανία και στις δημόσιες υπηρεσίες για να εισάγεις ξένα χέρια να δουλέψουν την γη σου. Τότε μόνο διαθέτεις το «κύρος» να είσαι «κύριος» του οίκου σου, δηλαδή «εν-οικο-κύρης», νοικοκύρης... 

Όταν δεν νέμεις τα πράγματα σωστά, αυτό δεν σε «τιμά» ως νοικοκύρη. Χάνεις το κύρος σου, την «τιμή» σου. Τότε έπεται η θεά ΝΕΜΕΣΙΣ, που ορά την χαμένη σου τιμή και σε «ΤΙΜΩ-ΟΡΕΙ». Η ΝΕΜΕΣΙΣ «νέμει» την δικαιοσύνη και την αντίστοιχη «τιμωρία» στον «Α-ΤΙΜΟ»...

Το ερώτημα που προκύπτει είναι, ποίος θα ήταν τόσο ΗΛΙΘΙΟΣ ώστε να παραμελεί τον οίκον του και τους δικούς του ανθρώπους; Μα το λέγει η ίδια η λέξη: 

Το «Ηλίθιος» προκύπτει από το ρήμα «αλάομαι» (περιφέρομαι άσκοπα), εξ ου και το «αλήτης», το «αλάνι»... Έχει την ίδια ρίζα με τον «ΗΛΙΟ», επειδή παλαιότερα οι άνθρωποι πίστευαν ότι το ουράνιο φως περιφερόταν πάνω από την γη. Άρα, κατά την λέξη, «ηλίθιος» είναι αυτός που αντί να ριζώνει στον τόπο του με τους συνανθρώπους του, περιπλανιέται εδώ κι εκεί, ως ιδιωτεία = idiot. Ως «ΙΔΙΩΤΕΙΑ» (λέξη που παρήγαγε το πανευρωπαϊκό IDIOT) δεν «νέμεται» στον τόπο του, δεν κοινωνεί με τους συνανθρώπους του... Αλάεται, ξενομακαρίζοντας, ξενοψωνίζοντας, ξενοσπουδάζοντας ξενοϊδεολογιζόμενος και ξενοξοδεύοντας σε Παρίσια και Λονδίνα, από όπου επιστρέφει εθνικά πτωχότερος, αείποτε ξενομανής εκτοξεύοντας χολή και παράπονο για την κατάντια της Ψαροκώσταινας.... Με άλλα λόγια, ο ηλίθιος ουδέποτε ριζώνει στην ΓΗ του να αποτελέσει το δομικό υλικό με οικογένεια και παιδιά και να παράγει για μία υγειή κοινωνία, ώστε να γίνει ο ίδιος αξιοζήλευτος. Να γίνει ΑΡΕΙΟΣ. 

Και όχι, δεν αναφέρωμαι σε κάποια Αρεία φυλή, αλλά στο δίδαγμα που κομίζει η ρίζα του προθέματος αρ- , αρρήκτως συνδεδεμένο με την Μητέρα «Γη», όπως δηλώνει και η πρώτο-ελληνική λέξη «άρουρα» – «καλλιεργήσιμη γη», από το αρ ‘γη’ και το ‘ουρ’ (πρόθεμα του ουρανού, του οποίου νερό την καθιστά γόνιμη). Αρ-δεύουμε το έδαφος δεύοντας το νερό στις καλλιέργειες. Με άροτρο οργώνει την γη ο γεωργός, και μετά τον κάματο αράζει (κάθεται επί της γης). Ο έχων γη είναι ‘άρχων’, καθώς μόνο όσοι είχαν γη θεωρούντο ‘άρχοντες’. «Άριστος» μπορεί να είναι μόνο αυτός που ορθώς ‘ίσταται’ επί της γης του, ενώ «άρσις» επιτυγχάνεται μόνον όταν κάποιος πατάει γερά επάνω της. Ό,τι ‘μονιάζει’ με την γη επιφέρει «αρ-μονία», ενώ “πάτημα γερό” στα επιχειρήματά του πρέπει να έχει κάποιος ώστε με «άρα» να συμπεραίνει.

Η δύναμη της Άρουρας γης τόσο εντυπωσίαζε τους πρωτοέλληνες, που ήθελαν να μάθουν που οφειλόταν η ζωογόνος της δύναμη. Πίστευαν ότι μόνο ο μύς, που τρύπωνε στα σωθικά της, «τηρούσε» παρατηρούσε τα στοιχεία αυτής της δύναμης. Εξ ου και το ΜΥΣ-ΤΗΡΙΟ (αυτό που μόνο ο μυς τηρεί). Γι αυτό και η μύηση κατά τα Ελευσίνια Μυστήρια διεξάγετο σε υπόγειους ναούς. Σήμερα λέμε «Αρουραίος» χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται για τον μυ που τρυπώνει στην «άρουρα» σε αντίθεση με τον μικρότερο μυ που τρύπωνε στα καράβια και ταξίδευε υπερ-πόντια στον ‘πόντο’ (θάλασσα), τον ποντικό μυ, δηλαδή...

Μετά απ’ όλα αυτά, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι γινόμαστε ΑΡΕΙΟΙ, δυνατοί, μόνον όταν πατάμε γερά στην γη μας παράγοντας τροφή, ένδυση και πολιτισμό από αυτήν. Εάν όχι, αιωρούμεθα, ΕΠΑΙΡΟΜΑΣΤΕ...

Το 1923, ο Χαλίλ Γκιμπράν στο έργο του “Ο Κήπος του Προφήτη” έγραψε…

“Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε. 
Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ’ τη σοδειά του. 
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του. 
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας. 
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του. 
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα. 
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του. 
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.” 
«Δεινόν οι πολλοί, κακούργους όταν έχουσι προστάτας»

(Επικίνδυνοι είναι οι πολλοί, όταν κακούργους έχουν για ηγέτες...) διαβάζουμε στον «Ορέστη» του Ευριπίδη. 

Το κακούργημα που διέπραξαν οι δικοί μας ηγέτες και εξακολουθούν να εφαρμόζουν είναι η συστηματική αφαίρεση της γλωσσο-πολιτισμικής μας μνήμης. Σκοτώνουν την Μνημοσύνη. Όπου υπάρχει λήθη, η Α-ΛΗΘΕΙΑ ευκόλως αποκρύπτεται. Αυτό βολεύει τους καιροσκόπους κυβερνώντες που θέλουν μη σκεπτόμενους, χειραγωγήσιμους πολίτες. Και επειδή όλο το φως που «ξεστραβώνει» είναι χαραγμένο στην μνήμη της Ελληνικής γλώσσας, αυτή εισέπραξε όλο το μένος των μεταρυθμιστών του μεταπολιτευτικού Υπουργείου Παιδείας. 

Η επίθεση κατά της Ελληνικής σκέψεως, που ως πρόσφατα αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο του Δυτικού πολιτισμού, διεξάγεται τώρα και 40 χρόνια όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και σε όλα τα τμήματα κλασσικών σπουδών του εξωτερικού, όπως διαμαρτύρονται και οι Αμερικανοί καθηγητές Victor Davis Hanson και John Heath στο έργο τους: “Ποιος Σκότωσε τον Όμηρο.” 

Πολύ σωστά διατείνονται ότι δεν βολεύει την Νέα τάξη πραγμάτων αυτό που αποκαλύπτει η ερμηνεία της Ελληνικής γραμματείας: Το ότι μέσα από πολυπολιτισμικές κοινωνίες όπου η διαφορετικότητα των συνειδήσεων ισοπεδώνεται για πλήρη κυβερνητικό έλεγχο δεν υπάρχει ελπίδα για την άνθηση πολιτισμού πέραν της άκρατης κατανάλωσης αγαθών. 

Λίγο πολύ, γνωρίζουμε τους λόγους για κάτι τέτοιο στον καιρό μίας κακώς εννοούμενης “παγκοσμιοποίησης” που στοχεύει στην ΠΟΣΟΤΙΚΗ προβατοποίηση των πάντων εν αντιθέσει με τον ανθρωποκεντρισμό που πρεσβεύει η Ελληνική σκέψη…

Με πρόσχημα την απλοποίηση της Ελληνικής στο όνομα της πρακτικότητος, πολιτικάντιδες καιροσκόποι εμποτισμένοι με ξένες προς τον Ελληνισμό ιδεολογίες, «παρείσφρησαν» στο Υπουργείον Παιδείας, αρχικώς βάλλοντας κατά του πολυτονικού και της μουσικότητος των προθέσεων και καταλήξεων, και κατόπιν, σταδιακώς σαλαμοποίησαν λήμματα, με απώτερο σκοπό μία ιωτοποιημένη μορφή, άνευ διφθόγγων και συμφώνων που θα θύμιζαν την κλασσική μεγαλοπρέπεια, αλλά και τις ετυμολογικές διδαχές χαραγμένες στην ορθογραφία της γλώσσας. 

Πόσο λοβοτομημένος μπορεί να είναι ένας λαός για να δεχθεί αβίαστα μορφώματα τύπου «Ιδαίο Άντρο» αντί «Ιδαίον Άντρον», «Η Ελλάδα της Ελλάδας», αντί «Η Ελλάς της Ελλάδος», «το εμβαδό και το ποσό» αντί το «εμβαδόν και το ποσόν», «Η Ακρόπολη της Ακρόπολης» αντί «Η Ακρόπολις της Ακροπόλεως».... Πόσο ανάξιοι των προγόνων μας και πόσο κρετίνοι πρέπει να είμαστε ώστε να επιτρέπουμε αυτούς που διδάσκουν τα παιδιά μας να ταυτίζουν ό,τι ελληνοπρεπές και ό,τι όμορφο ανέδειξε αυτός ο τόπος σε παγκόσμια κλίμακα με «λοβοτομολάβαρα» τύπου «φασισμός» και «ρατσισμός»; 

Μη αντιστεκόμενοι, χάσαμε την τιμή μας, και επιφέραμε την τιμωρία. Η Νέμεσις εκδηλώνεται όποτε θέλουμε να είμαστε πολιτικώς ορθοί δεχόμενοι τις μεταλλάξεις των προοδευτικών μεταρυθμιστών που σκότωσαν το τελικό ν ακόμη και σε άρθρα. Η τιμωρία; Μιλάμε λες και είμαστε γκαβοί... Όπως ορθώς επισημάνει ο εκπαιδευτικός Δημήτριος Νατσιός: Αφαιρώντας το «ν» από τα άρθρα, δεν λες την καρέκλα, αλλά τη γκαρέκλα, δεν λες τον τοίχο, αλλα το ντοίχο.... 

Και το χειρότερο; Μοιάσαμε με τον τρόπο που κακοχειριζόμαστε την γλώσσα… 

Κατά την Οδύσσεια, 

Η Κίρκη κάποτε έδωσε στους συντρόφους του Οδυσσέα να πιούν το ποτό της λήθης, και ξέχασαν πως ήσαν Έλληνες. 

ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ... ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΗΚΑΝ ΣΕ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ! 

                                                          Η ΤΟΥ ΔΙΟΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ ΓΛΩΣΣΑ
* ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ !!
                                                       Design & Hosting by https://foxhost.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου