Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Ἔναρξις κυριαρχίας θεᾶς Ἀφροδίτης τῇ 27η Μουνυχιῶνος, ἕως τῇ 5η Σκιροφονιῶνος 1ον ἔτος 699ης Ὀλυμπιάδος, σελήνης φθινούσης. (14.05.2018) ἕως (19.06.2018)


ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΘΕΑΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

Ἔναρξις κυριαρχίας θεᾶς Ἀφροδίτης τῇ 27η Μουνυχιῶνος, ἕως τῇ 5η Σκιροφονιῶνος 1ον ἔτος 699ης Ὀλυμπιάδος, σελήνης φθινούσης. (14.05.2018) ἕως (19.06.2018)

Ἀστερισμός Ταύρου
Σύμβολα: Κάτοπτρον
Ζῶα: Περιστέρι, Κύκνος
Λίθοι: Σμαράγδι, Λαζούρι, Μαργαρίτης
Δέντρα & Φυτά: Ρόδον, Κρίνος, Ἀνεμώνη, Μηλιά, Μυρτιά. Δευτερεύοντα: Ἀλόη, Φτέρη, Ἐρείκη, Βενζόη, Σμύρνα, Κυδώνιον, Σανταλόξυλο, Ἀγγελική, Ἀχλαδιά, Ἀστήρ, Ἀφροξυλιὰ (Σαμποῦκος), Βιολέτα.
Χρώμα:Ἀδαμάντινες ἀποχρώσεις λευκοῦ

Ὀρφικός ὕμνος εἰς Ἀφροδίτην

Οὐρανία, πολύυμνε, φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη,
ποντογενής, γενέτειρα θεά, φιλοπάννυχε, σεμνή,
νυκτερία ζεύκτειρα, δολοπλόκε μῆτερ Ἀνάγκης∙
πάντα γὰρ ἐκ σέθεν ἐστίν, ὑπεζεύξω δέ τε κόσμον
καὶ κρατέεις τρισσῶν μοιρῶν, γεννᾶις δὲ τὰ πάντα,
ὅσσα τ’ ἐν οὐρανῷ ἐστι καὶ ἐν γαίηι πολυκάρπῳ
ἐν πόντου τε βυθῷ τε, σεμνὴ Βάκχοιο πάρεδρε,
τερπομένη θαλίαισι, γαμοστόλε μῆτερ Ἐρώτων,

Πειθοῖ λεκτροχαρής, κρυφία, χαριδῶτι,
φαινομένη, τ’ ἀφανής, ἐρατοπλόκαμ’, εὐπατέρεια,
νυμφιδία σύνδαιτι θεῶν, σκηπτοῦχε, λύκαινα,
γεννοδότειρα, φίλανδρε, ποθεινοτάτη, βιοδῶτι,
ἡ ζεύξασα βροτοὺς ἀχαλινώτοισιν ἀνάγκαις
καὶ θηρῶν πολὺ φῦλον ἐρωτομανῶν ὑπὸ φίλτρων∙
ἔρχεο, Κυπρογενὲς θεῖον γένος, εἴτ’ ἐν Ὀλύμπωι
ἐσσί, θεὰ βασίλεια, καλῷ γήθουσα προσώπῳ,
εἴτε καὶ εὐλιβάνου Συρίης ἕδος ἀμφιπολεύεις,
εἴτε σύ γε πτερόεσσι σὺν ἅρμασι χρυσεοτεύκτοις

Αἰγύπτου κατέχεις ἱερῆς γονιμώδεα λουτρά,
ἢ καὶ κυκνείοισιν ὄχοις ἐπὶ πόντιον οἶδμα
ἐρχομένη χαίρεις κητῶν κυκλίαισι χορείαις,
ἢ νύμφαις τέρπῃ κυανώπισιν ἐν χθονὶ Δίῃ
θυιάς ἐπ’ αἰγιαλοῖς ѱαμμώδεσιν ἅλματι κούφῳ∙
εἴτ’ ἐν Κύπρῳ, ἄνασσα, τροφῷ σέο, ἔνθα καλαί τε
παρθένοι ἄδμηται νύμφαι τ’ ἀνὰ πάντ’ ἐνιαυτὸν
ὑμνοῦσιν, σέ, μάκαιρα, καὶ ἄμβροτον ἁγνὸν Ἄδωνιν.
ἐλθέ, μάκαιρα θεά μάλ’ ἐπήρατον εἶδος ἔχουσα∙
ѱυχῇ γάρ σε καλῶ σεμνῇ ἁγίοισι λόγοισιν.

Στὸν Ορφικὸ ύμνο της Αφροδίτης, αναφέρεται η φράσις

«γεννᾶις δὲ τὰ πάντα». Σύμφωνα με την Oρφική θεολογία, κατά τους συσχετισμούς του Πρόκλου, η Αφροδίτη είναι η αιτία πάσης αρμονίας και κατ’ αναλογίαν του σύμπαντος ολόκληρου καθώς και της ένωσης των Ιδεών με την ύλη• συνδέοντας και κατανοώντας τις δυνάμεις όλων των εγκόσμιων στοιχείων. Αν και η θεά κατατάσσεται μεταξύ των υπερκόσμιων θεοτήτων• ενώ η κύρια απασχόλησή της συνίσταται στο να φωτίζει με κάλλος την τάξη, την αρμονία και την κοινωνία όλων των εγκόσμιων πραγμάτων.

ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Η Αφροδίτη, θεά του έρωτος και του κάλλους, ανεδύθη από τον αφρό της θάλασσας στην Πάφο, στο νησί της Κύπρου 3200 π.κ.χ. Της δόθηκαν πολλά επίθετα, μεταξύ των οποίων «Αναδυομένη», (αυτή που βγαίνει από τον βυθό). Τις περισσότερες φορές, απεικονίζεται ως μία αγνή παρθένος με ένα άφθαρτο, αιθέριο σώμα, ένα γυμνό σώμα γεμάτο θεϊκή λάμψη. Ως μια ανίκητη, ακαταμάχητη και συναρπαστική θεά. Η Αφροδίτη ασκεί τις μεγάλες δυνάμεις της πάνω στα ανθρώπινα όντα, καθώς και τα ζώα και τα φυτά, τη διατήρηση και την στήριξιν της ζωής. Τις περισσότερες φορές, απεικονίζεται φορώντας όμορφα, ελκυστικά ρούχα υφασμένα ειδικά για εκείνη, από τις Χάριτες. Μερικές φορές, απεικονίζεται ως γυναίκα πειρασμός, γιατί διεγείρει τα ανθρώπινα ένστικτα, τις σκέψεις και τα συναισθήματα.

Οἱ αρχαίοι Ελληνικοί ύμνοι προς την Αφροδίτη επαινούν πάντα την ομορφιά και το μεγαλείο της. Αναφέρεται επίσης, ως θεά του φωτός, «λαμπρό αστέρι του ουρανού», Ουρανία (κόρη του ουρανού) και ως σύζυγος του Ηφαίστου, του θεού του ουράνιου πυρός, του κουτσού και άσχημου υιού του Διός και της Ήρης, ο οποίος αντιπροσωπεύει ένα άλλο σύμβολο της «εσωτερικής διαδικασίας», στην οποία οι ιδιότητες του πυρός, τόσο οι ουράνιες όσο και οι επίγειες, ενεργούν μέσα στην ανθρώπινη και θεϊκή φύση. Ο Ήφαιστος είναι μία ενσωμάτωση της τρεμοπαίζουσας και της μεταλλάσσουσας όψεως της φλόγας που μεταλλάσσεται και μετουσιώνεται σε «θέρμη» της ζωής.

Κυρίως είναι γνωστή ως Αφροδίτη, η πιο δημοφιλής απεικόνισή της είναι ως θεά του έρωτα και της γονιμότητος, του κάλλους και της αναγεννήσεως, που ηρεμεί την θάλασσα και κατευνάζει την φύση, πράγμα που σημαίνει ότι οι ιδιότητές της ισορροπούν και εναρμονίζουν τα ανθρώπινα ένστικτα και τα συναισθήματα. Τα σύμβολα που σχετίζονται με την Αφροδίτη περιλαμβάνουν τον κύκνο, το δελφίνι, το τριαντάφυλλο και το περιστέρι. Ως εκ τούτου, ονομάζεται Γαλήνια και Ευραλία, που σημαίνει «φέρνει ηρεμία και παρέχει προστασία στα πλοία για ασφαλή ταξίδια».

Είναι επίσης η θεά της Άνοιξης και, κάθε Άνοιξη, επανασυνδέεται με τον Κύπριο εραστή της, τον Άδωνη, που πεθαίνει στο τέλος κάθε Θέρους μόνο για να αναστηθεί την άνοιξη και να αφυπνίσει την φύσιν από τον ύπνο του Χειμώνα. Ως αρχέτυπο του κάλλους και του έρωτος, η Αφροδίτη, φορεί πάντα ευστέφανον. Μέσα από τα χαρακτηριστικά της, αντιπροσωπεύει την θήλεια πλευρά του Έρωτος, την πλευρά του έρωτος και του κάλλους που έχει βυθιστεῖ στο σκοτάδι της ύλης και της αναισθησίας, αναμένοντας την εμφάνιση της από τα ασυνείδητα θαλάσσια ένστικτα. Η υλοποίησή της σηματοδοτεί την εμφάνιση της πραγματικής αδιάφθορης ουσίας του αγνού Έρωτά της. Η Αφροδίτη είναι η αμιγής ουσία του κάλλους και του έρωτος που λυτρώνει την σκοτεινή ύλη της αναισθησίας και της άγνοιας, όπως ακριβώς στον γιο της, τον Έρωτα, ή στον ύψιστο Φάνητα / Έρωτα, που αντιπροσωπεύει την θεϊκή δύναμη εντός τῆς ουρανίου παρθένας φύσης της που προσελκύει και καθοδηγεί την ανθρώπινη συνείδηση πίσω στην πηγή της. Αντιπροσωπεύει την θεϊκή και υπερβατική φύση εντός τού ανθρώπου, καθώς αναδύεται εκ της αναισθησίας. Ο Έρως, από την άλλη πλευρά, αντιπροσωπεύει την ελκτική δύναμη που ενεργοποιεί τις ιδιότητες της ψυχής του θείου έρωτος και κάλλους που εκτείνονται και εκδηλώνονται με την ανθρώπινη φύση.

Ο Έρως, η αμιγής ουσία του έρωτος και του κάλλους / ομορφιάς, κατεβαίνει από τον Ουρανό, ως Αφροδίτη ενώ η θεία φύση μέσα μας, ανυψώνεται. Αμφότερα είναι μέρος της ίδιας εσωτερικής διαδικασίας και μαζί καθοδηγούν την ανθρώπινη συνείδηση στήν εξελικτική οδό. Έτσι, ορισμένοι μύθοι απεικονίζουν τον Έρωτα ως υιό της Αφροδίτης.

Στους μύθους της, η Αφροδίτη κυβερνά την καρδιά όλων των ανθρώπων και, σύμφωνα με τη επιθυμία της, είτε σώζει τους ανθρώπους από τις δοκιμές και τις δοκιμασίες τους, ή απερίσκεπτα τους ωθεί σε περιπετειώδεις έρωτες που συνήθως καταλήγουν καταστροφικοί, όπως αυτοί της Ωραίας Ελένης ,της Μήδειας, της Φαίδρας και της Πασιφάης. Οι δυσκολίες, δοκιμασίες και πειράματα είναι αυτά που κάθε ειλικρινής και σοβαρά αιτών (αναζητητής) πρέπει να περάσει. Πράγματι, είναι οι δοκιμασίες καθαρμού και μυήσεως με τα στοιχεία, (πυρ, ύδωρ, αήρ και γη) που κάθε αιτών θα πρέπει να περάσει προκειμένου να ξεπεραστεί η ζωώδης φύση του, όπως απεικονίζεται στην έκτη κάρτα του Ταρώ της Μεγάλης Αρκάνας.

Στην μυθολογία των Σουμερίων, η Αφροδίτη ονομαζόταν «αυτή που δείχνει το δρόμο για τα αστέρια». Ήταν κόρη της Σελήνης και της αδελφής του Ήλιου και, αφού εμφανίζεται στην αυγή και το σούρουπο (ως αστέρι), (βλ. παλαιότερη ανάρτησή μας για την Εκάτη) ήταν φυσικό ότι έπρεπε να θεωρηθεί ως έχουσα σχέσιν μεταξύ των θεοτήτων του φωτός και του σκότους. Παρόλο που ο Ήλιος ήταν ο αδελφός της, είχε την υποκόσμια θεά ως αδελφή. Οι Σουμέριοι την γνώριζαν ως «γενναία» και «Κυρία των Μαχών».

Οι Ορφικοί την ονόμαζαν Ποντογενή, που σημαίνει «γεννημένη εκ της θαλάσσης». Δεν εθεωρείτο ως θεότητα κυβερνώσα τον σαρκικό έρωτα, αλλά μάλλον ως κοσμογονική θεότης που δίδει την ακατανίκητη παρόρμησιν προς τον Αιθέρα / Δία για να δημιουργήσει μορφές από την ουσία της Γης. Κατά μια άλλη παράδοσιν, η Αφροδίτη γεννήθηκε από το ωόν ενός περιστεριού που έπεσε από τον ουρανό.

Η διαίσθηση, μας λέει ότι η Αφροδίτη είναι η ερωμένη των σκεπτομορφών, που διέπει τα ανθρώπινα, αιθερικά και αστρικά σώματα. Ως εκ τούτου, η εσωτερική διαδικασία της, δεν μπορεί να διαχωριστεί από εκείνη του Έρωτος, καθώς τόσο η Αφροδίτη όσο και ο Έρως, με τις ατομικές δυνάμεις και τις ουσίες τους, αναδιαμορφώνουν το αιθερικό και το αστρικό σώμα του αιτούντος, σύμφωνα με ένα τέλειο αρχετυπικό μοντέλο.

Ως μέρος της εσωτερικής διαδικασίας, γνωρίζουμε ότι ο Άρης, ο θεός του πολέμου, είχε γοητευτεί από την ομορφιά και την γοητεία της Αφροδίτης. Στην εσωτερική μυσταγωγία, ο Άρης εκπροσωπεί τα ανεξέλεγκτα συναισθήματα, τις σκέψεις, την τυφλή βία και την δύναμιν εντός της ανθρώπινης φύσεως. Ως εκ τούτου, σε ένα ορισμένο επίπεδο της εσωτερικής διεργασίας, ερμηνεύουμε αυτήν την περιγραφή του Άρεως σύμφωνα με τα ανεξέλεγκτα ένστικτα εντός της ψυχής. Θα πρέπει να επιτρέψη τον εαυτό του να προσελκυστή από την γοητεία της Αφροδίτης, να συγκλονιστεί και να εξημερωθεί με την συναρπαστική και μαγνητική έφεσή της.

Οι μύθοι σχετικά με την Αφροδίτη, μας ενημερώνουν επίσης ότι έχει εξουσία πάνω στις σαρκικές παρορμήσεις της ενέργειας του έρωτα και αυτός είναι ο λόγος που έχει τον έλεγχο των ενστίκτων και των συναισθημάτων της ψυχής, ειδικά σε αναζητητές, καθώς αποκτούν μεγαλύτερη επίγνωσιν των εσωτερικών διαδικασιών τους . Ανάλογα με τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις τους, τους φυλακίζει στα ζωώδη ένστικτά τους, ή τους μετατρέπει σε ήρωες, επιβραβεύοντάς τους με πολύτιμα δώρα.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ο έρωτας αποδίδεται στην Αφροδίτη, η μαντεία στον Απόλλωνα, τα μυστήρια στον Διόνυσο και η ποίηση στις Μούσες. Ο Πλάτων μας λέει ότι το πιο σημαντικό από αυτά τα θεία δώρα είναι ο θείος Έρως για δύο λόγους. Πρώτον, χωρίς την παρόρμηση του αγνού έρωτα, τα άλλα δώρα μαντεία, μυστήρια και ποίησις παραμένουν αδημιουργικά, αδρανή και στείρα. Χρειάζονται την ζωντανή, παλλόμενη παρόρμησιν του θείου Έρωτος, έτσι ώστε να τρέφονται συνεχώς και να υφίστανται. Δεύτερον, επειδή μόνον η ουσία του έρωτος μπορεί να φέρει τον εραστή στον ερωμένό του και εφ' όσον ο έρως κατευθύνεται προς το μεγαλείο, ενώνει τους δύο νόες, εραστή καί ερώμενου πιο στενά.

Ἀπολλώνιος - Ἀριάδνη
           * ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ !                                                                  Design & Hosting by : https://foxhost.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου