Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

"Αυτός εδώ ντροπιάζει την πατρίδα και είναι όνειδος για όλη την Ελλάδα, λέγοντας ότι είναι Έλληνας.Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ "ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ" ΚΑΙ Ο ΚΙΝΑΙΔΙΟΣ ΤΕΡΑΤΙΣΜΟΣ ΕΝ ΑΠΟΥΣΙΑ ΑΥΤΗΣ.

Όταν ο Ρωμαίος Αυτοκράτωρ Αδριανός ερωτήθη γιατί είχε τέτοια λατρεία και εμμονή με τους Έλληνες, αυτός απήντησε:

«Επειδή ο Ελληνικός είναι ο μόνος λαός που ξέφυγε από τον τερατισμό»

Να σου όμως που ήλθαν οι καιροί που εκδηλώσεις οι οποίες για χιλιετίες, έως και μόλις προ μερικά χρόνια, θα προκαλούσαν αποτροπιασμό στον Ελληνικό χώρο, σήμερον όχι μόνον έχουν το ελεύθερο τερατωδώς να προσβάλουν την αιδώ, αλλά και να στηρίζεται η τερατολαγνεία με επισημότητα.

Ἡ λέξις αἰδώς είναι παράγωγο του αἴδομαι ή αἰδοῦμαι, που σημαίνει σέβομαι, ευλαβούμαι, και ως εκ τούτου, η λέξις κίναιδος αναφέρεται σε όποιον προσβάλλει τον σεβασμό. Άλλα παράγωγα βρίσκονται στις λέξεις αναίδεια, αναιδής και άλλα. 

Στην συνείδηση του ομηρικού ήρωα ἡ αἰδώς ήταν το αίσθημα της προσωπικής τιμής του κάθε ανδρός, κάτι σαν την φωνή της συνείδησής του, που του υπαγόρευε το καλό και τον απέτρεπε από το κακό. Περίφημη η φράση του ήρωα Στέντορα με την δυνατή φωνή, που στην ραψωδία Ε της Ιλιάδας φωνάζει «αἰδώς Ἀργεῖοι»(στ. 787), θέλοντας να παρακινήσει τους Τρώες να δείξουν γενναιότητα, θάρρος, στον αγώνα εναντίον των Αχαιών.

Ωστόσο, η λέξις ντροπή προέρχεται από το «εντρέπω», δηλαδή στρέφομαι προς τα πίσω για να μην θεαθεί το πρόσωπό μου. Και οι δύο λέξεις είναι εννοιολογικώς φορτισμένες για να εκφράσουν τον σεβασμό και την αισχύνη αντιστοίχως.

Και για να μην παρεξηγηθώ, η προσβολή της αιδούς δεν έγκειται στις ερωτικές προτιμήσεις του καθενός, αλλά στον ασεβή τρόπο που τις εκδηλώνει. Εξ άλλου, το παράστημα και η ευπρέπεια είναι τα στοιχεία που διαχωρίζουν τον άνθρωπο από το κτήνος. Αυτά προσδίδουν την ανθρωπιά μακρυά από τον τερατισμό ο οποίος θεωρείται ως προσβολή σε πολιτισμένες κοινωνίες.

Όμως, τελευταίως φαίνεται ότι το τέρας το έχουμε συνηθίσει, και συνεπώς όλο και περισσότεροι αρχίζουμε να μοιάζουμε σε αυτό. Τρυπημένες μύτες, γλώσσες, διάτρητα ώτα αρσενικού γένους και τερατοθεματικές δερματοστιξίες πλέον δένουν με το τοξικό περιβάλλον ενός αφελληνισμένου κόσμου του οποίου οι ανέραστες φιγούρες εκτονώνουν την πολιτισμική τους λήθη.Και ο θείος Όμηρος στην Οδύσσεια είναι ξεκάθαρος για τις πολιτισμικές συνέπειες της λήθης, εφόσον το ποτό της λήθης κέρασε τους άνδρες του Οδυσσέως η Κίρκη. Και μόλις αυτοί ξεχάσαν ότι ήσαν Έλληνες, μεταμορφώθηκαν σε γουρούνια.

Παρατηρώντας την πρόσφατη εκδήλωση κάποιων αλλόκοτα ενδεδυμένων «υπερήφανων κίναιδων» στο Σύνταγμα, θυμήθηκα ένα απόσπασμα από του Ξενοφώντος «Κύρου Ανάβασις,» όπου ένας απεσταλμένος του Αρταξέρξη παρουσιάζεται ως Βοιωτός Έλληνας στο στρατόπεδο των Ελλήνων, αλλά επειδή είχε τρυπημένα αυτιά οι Έλληνες τον αναγνώρισαν ως βάρβαρο, δηλαδή απολίτιστο ξένο.

"Οὗτος γὰρ καὶ τὴν πατρίδα καταισχύνει καὶ πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα, ὅτι Ἕλλην ὢν τοιοῦτός ἐστιν.
Εντεύθεν υπολαβών Αγασίας Στυμφάλιος είπεν: ...αλλά τούτο γε ούτε Βοιωτίας προσήκει ουδέν ούτε της Ελλάδος παντάπασιν, επεί εγώ αυτόν είδον ώσπερ Λυδόν αμφότερα τα ώτα τετρυπημένων. Και είχεν ούτως. Τούτον μεν απήλασαν». 

"Αυτός εδώ ντροπιάζει την πατρίδα και είναι όνειδος για όλη την Ελλάδα, λέγοντας ότι είναι Έλληνας.

Αμέσως τον αναλαμβάνει ο Αγασίας από την Στυμφαλία λέγοντας:
...αλλά ο άνθρωπος αυτός ούτε με την Βοιωτία έχει ΚΑΝ ΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΧΕΣΙΝ, ούτε ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ γενικότερα, διότι εγώ τον είδα να έχει σαν Λυδός και τα δυο του αυτιά τρυπημένα. Και πράγματι έτσι είχε το πράγμα. Λοιπόν αυτόν βεβαίως τον απεδίωξαν». 

(ΞΕΝΟΦΩΝ στην «Κύρου Ανάβασις» (βιβλίο 3, Κεφ. 1, 30-34)

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο αρχαίος συγγραφεύς χρησιμοποιεί το 'ουδέτερον' "τούτο" εσκεμμένως, μη δυνάμενος να αποδώσει γένος σε κάτι που δεν θεωρεί ανθρωπίνης υποστάσεως, βλέποντας τον Λύδιο να έχει ασελγήσει στο σώμα του φερόμενο διάτρηση στα ώτα για σκουλαρίκια (piercing).... και ως εκ τούτου, ανάξιον να φέρει τον τίτλο Έλλην.

Μεγαλωμένος κατά την δεκαετία 60', προτού εκκενώσει την Ελληνοποιό ύπαιθρο η αστυφιλία, ενθυμούμαι γέροντες και νέους στα τότε ακόμη ζωντανά μας χωριά να αναφέρονται σε ξένους που πρωτο-εμφανιζόντουσαν ως τουρίστες με σκουλαρίκια και δερματοστιξίες (τατουάζ) ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

«Τί είναι "τούτονά";» Θα τους άκουγες να εκφωνούν...

Θύμιζαν τους Σπαρτιάτες που περιφρονούσαν ως βάρβαρον όποιον άνδρα έφερε κόσμημα με την φράση, «Βάρβαροι Μήδοι, Πέρσαι κόσμω φέρουσι....» (Μόνον οι βάρβαροι Μήδοι και Πέρσες φορούν κοσμήματα...)

Και αυτό, επειδή οι Έλληνες πίστευαν ότι ο άνθρωπος που αυτοβούλως στιγματίζεται ή τρυπάει το δέρμα του για κάποιο κόσμημα έχει χάσει το ανθρώπινό του παράστημα, την ευπρέπεια, την ανθρωπιά του. Και εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι εννοιολογικώς η λέξη «ανθρωπιά» δεν ασφυκτιά στην σημασία της συμπόνιας και της αλληλεγγύης. Επεκτείνεται στην γενικότερη στάση για την ζωή, την ευπρέπεια, την συμπεριφορά και την εμφάνιση. Δηλαδή μπορούμε να πούμε, «αυτό που φοράς δεν είναι της ανθρωπιάς...» 

Και ενώ σε άλλες γλώσσες, όπως στην αγγλική, υπάρχουν αντιστοιχίες για τον «ανθρωπισμό» - humanism, τον "φιλανθρωπισμό" - humanitarianism και την "ανθρωπότητα" - humanity, η «ανθρωπιά» δεν έχει το αντίστοιχό της λήμμα σε καμμία άλλη γλώσσα, επειδή οι κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες αλλού ουδέποτε καλλιέργησαν τα στοιχεία κάποιας αντιστοιχούσης έννοιας, ούτε κάποιας φράσεως τύπου «θα σε αναθρέψω για να σε κάνω άνθρωπο», ή «ήλθες εδώ και σε κάναμε άνθρωπο».Φαίνεται ότι ο πολιτισμός μας από την αρχαιότητα έως και προ μερικά χρόνια ήταν αρρήκτως συνυφασμένος με την ανωτερότητα του ανθρώπου, όπως απηχεί το περίφημο «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος» του Πρωταγόρα. Η Ελληνική δαιμονοποίηση του «ανθρώπου» έφτασε στο αποκορύφωμά της κατά την κλασσική εποχή, όπως εκδηλώθηκε στην ανθρωποκεντρική μας τέχνη. Από τις μελανόμορφες ανθρώπινες παραστάσεις επί των Αττικών αγγείων, έως και στα ανυπέρβλητα σε κάλλος Ελληνικά αγάλματα, ουδείς άλλος πολιτισμός στον πλανήτη ανέδειξε το ανθρώπινο παράστημα με τέτοιο κάλλος, ευπρέπεια και σφρίγος.

Γιατί όμως εδώ, στον Ελληνικόν χώρο, η λεπτοφυής σημασιολογική απόχρωση της λέξεως «ανθρωπιά», και όχι αλλού;

Τολμώ να πω ότι η απάντηση βρίσκεται εκεί που εγκαταλείψαμε την δική μας ανθρωπιά:
Στις των Ελλήνων κοινότητες, στα χωριά μας. Εκεί που έως και προπολεμικώς, όσοι ξένοι περιηγητές γνώρισαν τους Έλληνες έπλεκαν εγκώμια για το ανθρώπινο είδος από το οποίον θα έπρεπε να παραδειγματίζεται ολάκερος ο πλανήτης. Και τα περισσότερα εγκώμια εστίαζαν στον φτωχό, αλλά ευγενή Έλληνα χωρικό. 

Μα και αλλού υπήρξαν χωρικοί ανά τον πλανήτη, θα πει κανείς, άρα τί έκανε τον Έλληνα χωρικό τόσο ξεχωριστό;

Το φως, βουνό, η θάλασσα κι η γλώσσα των Ελλήνων, τ' αρίστου το αμάλγαμα παράγει θείον οίνον. 

Αν υπολογίσουμε ότι το 40% της Ελληνικής γεωμορφίας είναι ορεινό, πλαισιωμένο με τα τόσα επίσης ορεινά νησιά, οι δύσκολες μετακινήσεις κατέστησαν μοναδικές της κοινότητες των ανθρώπων σε όλον αυτόν τον χώρο. Απομονωμένοι από τις μεγαλύτερες πόλεις για μεγάλες περιόδους, ζυμώθηκαν κοινωνικώς, γλωσσικώς και πολιτισμικώς σαν το καλό παλαιό κρασί, το οποίο μπορεί να προκύψει μόνον σε ένα σταθερό περιβάλλον άνευ αδιάκριτων προσμίξεων οι οποίες θα μπορούσαν να χαλάσουν τον «μούστο».Η αποκλειστικώς Ελληνική έννοια τις «ανθρωπιάς» που εμπεριέχει και την έννοια του φιλότιμου προέκυψε από την ανάγκη να συνεργαστούν τα μέλη αυτών των κοινοτήτων σε ένα συχνά αφιλόξενο για την επιβίωση περιβάλλον, είτε επρόκειτο για την καλλιέργεια του ελαιοκάρπου σε δύσβατες χαλέπες, είτε για την βοσκή σε χαράδρες και βουνά, είτε για την μάχη για τον επιούσιο σε φουρτουνιασμένες θάλασσες. Και επειδή οι κοινωνίες ήσαν ανυπόφορα κλειστές, το κάθε μέλος έπρεπε να καλλιεργήσει την πρέπουσα συμπεριφορά ώστε να συνδράμει στην επιβίωση του συνόλου. Το σχολείο για τα παιδιά ήταν ο πραγματικός βίος και η συναναστροφή τους με όλες τις ηλικίες, τόσο στους αγρούς με τους λυγερόκορμους νέους, όσο και στις πλατείες με τους σοφούς γέροντες. Αυτός ο μικρόκοσμος του μακρόκοσμου καλλιεργούσε τον ολοκληρωμένο άνθρωπο, σε αντίθεση με την σημερινή ρομποτική στοιχειοθέτηση παιδιών και νέων ανθρώπων πίσω από τα θρανία σε έναν κόσμο παρωδία, όπου επιμηκύνεται η ανωριμότητα (καθώς συναναστρέφονται αποκλειστικά με συνομήλικους) και όπου εδραιώνεται η εξάρτηση υπό την καθοδήγηση ενός συχνά κακέκτυπου ενήλικος που τελεί υπό τις κατευθυντήριες γραμμές της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας.... 

Και εάν, όπως είπαμε, αυτές οι κοινωνίες ήσαν κλειστές, αυτές αποτελούσαν μικρόκοσμους ευπρέπειας και λειτουργούσαν ως κόσκινο ώστε ο άριστος να ξεχωρίζει σε όλους τους τομείς. Στην Ελληνική ύπαιθρο, η ποιότητα του ανθρώπου ουδέποτε κρινόταν βάσει του έχειν αλλά του πράττειν υπό των δυσμενέστερων συνθηκών. Αν οι εύζωνες κατάφεραν να τρέψουν εις φυγήν έναν άρτια εξοπλισμένο στρατό με τα απαρχαιωμένα τους όπλα, ήταν επειδή σαν βοσκοί και αγρότες μπορούσαν να επιβιώσουν για μέρες με ψωμοτύρι.Φράσεις όπως:

«Δείξε μου τον φίλον σου για να σου πω ποιος είσαι» είναι ενδεικτικές της επιλεκτικότητος με την οποίαν οι άνθρωποι λειτουργούσαν.

Ο πατέρας συμβούλευε τον υιό:

«Γιέ μου κι' αν πας στο καπηλιό και βρεις τσι χαροκόπους 
ντήρα, διαντήρα το σκαμνί, την τάβλα που καθίζεις 
τον φρόνιμον ατίμαζε (τίμα) τον κουζουλό χαιρέτα 
με τον καλιά σου κάθιζε και νηστικός σηκώνου 
να σε τιμούν οι γι-άρχοντες, να σε τιμά κι' ο τόπος.» 

Και για να σε τιμούν οι άρχοντες και ο τόπος, έπρεπε να ρίζωνες σε αυτόν.
Από την αρχαιότητα, οι Έλληνες περιφρονούσαν όποιον δεν ρίζωνε στην κοινωνία και δεν συμμετείχε στα κοινά ως «ιδιωτεία» και «αλήτη». Η ίδια η Ελληνική λέξη «ιδιωτεία» έφτασε παγκοσμίως να σημαίνει «ηλίθιος», όπως απαντάται σε όλες τις Ευρωπαϊκές γλώσσες ως IDIOT. 

Άκρως ενδιαφέροντος είναι το ότι οι λέξεις ηλίθιος και αλήτης έχουν την κοινή ρίζα του αρχαίου ρήματος «αλάομαι», που σημαίνει «περιφέρομαι άσκοπα», χωρίς να ριζώνω κάπου να κάνω σπιτικό και οικογένεια. Αυτά τα τελευταία ήσαν απαραίτητα στοιχεία για να έχει ανθρωπιά ο άνθρωπος στον Ελληνικόν κόσμο.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει το : «Αυτός δεν είναι άνθρωπος, είναι ένας αλήτης...»
Κάτι που συνηγορεί με αυτό που είπε ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του: 

«Για να ολοκληρωθεί κάποιος ως άνθρωπος, είναι απαραίτητη η ενεργή συμμετοχή του στον κοινωνικόν βίον».Αυτή η ενεργή συμμετοχή εκδηλωνόταν σε όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού βίου, ακόμη και στους χορούς, οι οποίοι ταιριαστώς έδεναν τα χέρια των χορευτών σε κύκλους, με τον κάθε μπροστάρη στον χορό να εκδηλώνει και την ατομική του ψυχοσύνθεση με τους αυτοσχεδιασμούς του.Όμως, ο αιματοκρίτης του Ελληνισμού που έρεε για χιλιετίες, οι των Ελλήνων κοινότητες, έμελλε να αδειάσει αφιλτράριστα στις πόλεις. Κατά την δεκαετία του 80' η μετάβαση από τον κοινοτικό βίο της υπαίθρου σε αυτόν του Δημοσίου και της ανεξέλεγκτης αστυφιλίας ήταν τόσο ραγδαία που μέσα σε μία δεκαετία τα χέρια των χορευτών έπαψαν να συζευγνύονται. Έπεσαν στο πλάι, και οι χοροί, όπως και ο βίος, εναρμονίστηκαν με την απόλυτη υβριδοποίηση του άλλοτε ανθρωπολογικού είδους που παρήγαγε την Ελληνική «ανθρωπιά». Αυτό που προέκυψε ήταν ένας άνθρωπος διχασμένος μεταξύ δύο κόσμων. Αυτόν της υπαίθρου και εκείνου της πόλεως και της τυφλής απομίμησης ξένων προτύπων ζωής, τον Αστυχωριάτη. Τραγελαφικά διχασμένος μεταξύ της χωρικής και αστικής του ταυτότητας, πολλά παιδιά δεν έκανε. Κι αυτά που έκανε, ή έφερε από το χωριό, έκαναν ακόμη λιγότερα, επειδή δεν είχαν όραμα πέρα από το να μοιάσουν κι αυτά με τους τηλεοπτικούς ήρωες ενός ξένου, υλιστικού τρόπου ζωής. 

Ξεκομμένος από τις ρίζες του στην ύπαιθρο και την παράδοση, ο Έλληνας ρίχθηκε στην κατανάλωση του ο' τι ξενόφερτου που θα τον συνταίριαζε με τα πρότυπα της τηλεοπτικής φαντασιοπληξίας. Πρότυπα που θα ανέβαλαν τον γάμο, θα αύξαναν τις εφήμερες σχέσεις, τις εκτρώσεις, ή αλλιώς, θα κατέστρεφαν το δομικό υλικό της ανθρωπιάς - την οικογένεια.

«Εάν θέλεις να καταστρέψεις ένα έθνος, να επιμηκύνεις τα παραγωγικά χρόνια της νεολαίας του πίσω από τα θρανία», παρατήρησε ο ιστορικός Arnold J. Toynbee. Τα τέκνα αυτών των ολιγομελών οικογενειών, επί το πλείστον της μασημένης τροφής, γέμισαν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας και του εξωτερικού με αιώνιους φοιτητές που έπρεπε να εκπληρώσουν τα απωθημένα των γονέων τους για «μόρφωση», με κάθε κόστος! Και εκεί που η δια-μόρφωση του ολοκληρωμένου ανθρώπου επαφίετο στην κοινωνική του αλληλεπίδραση, εργασία και προσφορά οι Ελληνοπαίδες έπρεπε να καταστέλλουν όλες τις δημιουργικές τους δυνάμεις σε έναν κόσμο παρωδίας που είχε γεννήσει η «δημοσιο-υπαλληλίστικη» τους παιδεία. Τον κόσμο των «σπουδών,» όπου οι αμόρφωτοι σπουδαγμένοι θα ελάμβαναν την εκπαίδευση για αυτό που τους προόριζε το φαύλο σύστημα του δημοσίου: το πως να είσαι ένας καλός Αιγύπτιος που ξέρει τη θέση του στη πυραμίδα.

Αυτό που φοβίζει είναι ότι αντί για έναν Παπαδιαμάντη ή έναν Καζαντζάκη, η διανόηση της τρέχουσας κατάστασης ανέπτυξε τους πιο χαρακτηριστικούς της τύπους: τον διευθυντή σχολείου... τον δημόσιο υπάλληλο... τον δικηγόρο... τον δημοσιογράφο...! Όπως επίσης φοβίζουν οι ακροδεξιοί και οι ακροαριστεροί κλυδωνισμοί που διαφαίνονται όταν η ουσιαστική διανόηση φιμώνεται από τη νέα τάξη του «πολιτικά ορθού».

Έχοντας σκοτώσει την φύτρα του πολιτισμού μας, οι πολιτισμικές αντιστάσεις στην απόλυτη ομογενοποίηση με γνώμονα τον πιο κοινό παρονομαστή - την καταναλωτική υποκουλτούρα της Δύσεως - καθιστώνται ανύπαρκτες.

Ναι, εάν κάποτε οι πόλεις μας ήσαν τα λουλούδια, τα χωριά αποτελούσαν τις ρίζες και το λίπασμα. Εκεί στην ύπαιθρο σμιλευόντουσαν οι ανδρειωμένοι, η λεβεντιά, οι μύθοι, οι παραδόσεις - η απόσταξη των οποίων εισέρεε στις πόλεις, όπου κατεργαζόταν λογοτεχνικά, μουσικά και εικαστικά. Κι αν οι πιο «εκλεπτυσμένοι» αστοί ενίοτε περιφρονούσαν τους «αγροίκους» για την «αξεστιά» τους, όταν έπεφταν οι πόλεις στους εκάστοτε κατακτητές, ο Έλληνας χωρικός εξακολουθούσε να αποτελεί την διαχρονική πηγή της ένοπλης αντίστασης, την αναπαραγωγή του έθνους και του εργατικού δυναμικού, την φυσική εξέλιξη της γλώσσας, τον αγωγό μνήμης και εθίμων, και κυρίως την ανθρωπιά, μακρυά από κάθε τερατισμό που παρέκκλινε του φυσιολογικού. Τότε πράγματι μπορούσαμε να τραγουδάμε το «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει...»

Από τους τατουαζόμορφους αρχιμάγειρες που φιγουράρουν ως πρότυπα στις τηλεοθόνες μας, έως και τους γλωσσορινοβλεφαροδιάτρητους του «ό, τι να ναι», οι σημαδεμένοι άνθρωποι είναι τα παράγωγα της σήψεως ενός οργανισμού που γοργοκυλάει στον εθνικό του θάνατο.Αν έχει μείνει κάποια σπίθα Ελληνικής συνειδήσεως μέσα μας, θα πρέπει να κάνουμε άμεση επανεκκίνηση της μνήμης και των αξιών τις οποίες αποποιηθήκαμε για να μοιάσουμε στους πολιτισμικώς υποδεέστερους της Εσπερίας. 

Και είναι επιτακτικό επειδή ο επανελληνισμός έχει οικουμενική αξία, αναγνωρισμένη από την πεμπτουσία της ανθρώπινης διανόησης. 

Η ειρωνεία είναι ότι ξένοι μελετητές του Ελληνικού κόσμου έχουν ήδη ιδρύσει έναν οργανισμό ονόματι Startup societies (εναρκτήριες κοινότητες) που βασίζεται στην θεωρία των Ελληνικών πόλεων κρατών. Στόχος είναι η εγκαθίδρυση μικρών κοινωνιών που θα αναπτύσσονται με το Ελληνικό πρότυπο. Ήδη διεξάγονται ημερίδες παγκοσμίως, όπου συζητούνται εναλλακτικές λύσεις χειραφετημένων τοπικών οικονομιών όπου θα παίζει ρόλο η σωστή περιβαλλοντολογική, κοινωνική και ανταγωνιστική τεχνολογική ανάπτυξη με στόχο την αυτάρκεια.Εάν εμείς θεσπίσουμε προγράμματα αποκέντρωσης και ανακατανομή γης, υπάρχουν αρκετοί ακατοίκητοι χώροι σε χωριά, όπου νέοι άνθρωποι θα μπορούσαν να καινοτομήσουν και να δημιουργήσουν.

Ωστόσο, το σχολείο θα πρέπει επίσης να επανακτήσει την αρχική του αξία. Εάν αναλογιστούμε ότι το «σχολείο» παράγεται από το λήμμα «σχόλη» δηλαδή ξεκούραση, η λέξη μας καθοδηγεί προς το είδος παιδείας που θα πρέπει να υιοθετήσουμε για τα παιδιά μας. Και «σχόλη» μπορεί να απολαύσει κάποιος μόνον κατόπιν της κοπώσεως, δηλαδή της σωματικής άσκησης και εργασίας. Γνωρίζοντας αυτό, η αφρόκρεμα των αρχαιοελληνικών πόλεων εστίαζε στην σωματική εκτόνωση των νέων δια της αθλήσεως και της κοινωνικής εργασίας σε συνδυασμό με την «σχολική» μάθηση μετά από την κόπωση.Μία τέτοια μετάβαση απαιτεί Σπαρτιάτικη πειθαρχία για αρκετά χρόνια έως ότου επαναφέρουμε την μνήμη αυτών των ανθρωποκεντρικών κοινοτήτων. Και πραγματικά θα αξίζει, εφόσον αυτό που μας περιμένει εάν δεν προβούμε σε τέτοιες ενέργειες θα είναι ο απόλυτος ξεπεσμός, δείγμα του οποίου «απολαύσαμε» στην Πλατεία Συντάγματος 9 Ιουνίου, 2018.

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΥ ΖΑΧΑΡΙΟΥ

      H ΕΛΛΗΝΙΚΗ "ΑΝΘΡΩΠΙΑ" ΚΑΙ Ο ΚΙΝΑΙΔΙΟΣ ΤΕΡΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ.(video)

                       * ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ !                             Design & Hosting by : https://foxhost.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου