Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Ελληνισμός και Δόγμα είναι ασύμβατες έννοιες, όπως και το Έλλην Χριστιανός (κάτι σαν το ξανθός Αράπης...).


ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ως Παναγιώτης (αν και Πυθαγορικώς «Θρασύμαχος») σήμερα εορτάζω μετά πλήρους συνειδήσεως την Ελληνική Παναγία φίλοι μου. Την Υπερμάχο Στρατηγό του εμού πολιτισμού της οποίας την περικεφαλαία κάποιοι επιτήδιοι αφαίρεσαν για να τον ταπεινώσουν. Κάτω από το Ιουδαϊκό πέπλο, όμως, το Ελληνικό βλέμμα της αγνότητος, της ευπρέπειας, της μαχητικότητος και της σοφίας είναι έκδηλο στις εικόνες που αντικατέστησαν την τρισδιάστατη μορφή των αγαλμάτων της.

Είναι σύμπτωση ότι η μεγάλη γιορτή της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο συμπίπτει με τα γενέθλια της θεάς Αθηνάς στις 28 του αρχαίου μήνα Εκατομβαιώνα (μέσα Ιουλίου - μέσα Αυγούστου), όταν τελούνταν τα Παναθήναια, η μεγαλύτερη γιορτή της αρχαίας Αθήνας; Ή μήπως είναι τυχαίο ότι ο ναός της παρθένου Αθηνάς στην Ακρόπολη, ο Παρθενών, μετατράπηκε σε ναό της Παναγίας Παρθένου;

Και όχι, φίλοι μου, ούτε ειδωλολάτρης είμαι, ούτε πολυθεϊστής, ούτε δογματοκολλημένος σε κάποια «μεταφυσική» θρησκεία υποσχόμενη νεκραναστάσεις. Εξ άλλου, Ελληνισμός και Δόγμα είναι ασύμβατες έννοιες, όπως και το Έλλην Χριστιανός (κάτι σαν το ξανθός Αράπης...). Τότε τί εορτάζω, αναρωτιέστε... Μα τί άλλο, πέραν αυτού που αλληγορικώς και καλλιτεχνικώς προσωποποιεί η Αθηνά μας: την Προστασία των θεσμών (πανοπλία και περικεφαλαία), την Αγνότητα (παρθενία) και την Σοφία (γεννημένη από το κεφάλι του Διός).

Σε αυτά τα στοιχεία της Παναγίας ημών κάνω έκκληση, ημέρα που είναι. Θα βάλω την ψησταριά μπροστά (σχετικά ταπεινό θυμίαμα εν σχέσει με την Εκατόμβη που τελούσαν οι Αθηναίοι σαν σήμερα) και με εκλεκτούς φίλους τε και μετ’ οινοσπονδής θέλω ποιήση επίκληση στην Σοφία της Παναγίας Αθηνάς Παρθένου όπως φωτίσει τον λαόν της φυλής μου να αντισταθεί με σύνεση και ομόνοια κατά της μισελληνικής Τυραννίας οία ευρίσκεται στην Βουλή βουλευόμενη την καταστροφή του έθνους. Όπως προστατεύση από τους όνυχες των τραπεζών και των πολυεθνικών (επικουρόμενων από τους πολιτικούς) την εδαφική περιουσία των Ελλήνων. Όπως διατηρήση αμόλυντο το έθνος από την εισβολή/επιβολή ασύμβατων πληθυσμών από τους προαναφερόμενους με σκοπό την διάλυσή του.

Αυτά φίλοι μου...

Όσον αφορά την έννοια της Παρθενογεννήσεως.... Το μόνο που μπορεί να γεννήσει μία παρθένα είναι η Αξιοπρέπεια. Και αυτό δεν είναι λίγο πράγμα. Αυτόν τον Χριστούλη θέλουμε.

Παναγιώτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου, 15/08/2016

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΜΟΥ

Ως Έλλην εγεννήθηκα, μα πάντα αναρωτιόμουν
τι σχέση είχα εγώ με ξακουστούς προγόνους
αείποτε κατώτερος της ένδοξής τους αίγλης. 
Η σύγκριση μ’ αυτούς εμέ ανάξιο καθιστούσε 
Απέπλευσα στα νοερά, σε ψυχική Oδύσσεια
Eπιστροφή αγνάντευα σε μια θολή πατρίδα
Τι ήτανε δεν ήξερα που με καθοδηγούσε
Aόριστο, απόκρυφο, γλυκόπικρο το πάθος...
Μιας μυρωδιάς απαύγασμα, μιας μελωδίας κι όψης
Το άρωμα του πεύκου μου πως θύμιζε το βράχο!
Πεντέλης μάρμαρο λευκό και Aθηνά Παρθένα!
Ποιμένα που ξαπόσταινε και έπαιζε το σουραύλι
μορφή του Πάνα έπαιρνε σε μια συκιάς τον ίσκιο
ενώ μορφές κυπαρισσιών στηρίζανε μετόπη.
Σαν άκουγα Ελληνικά με ήγαγαν οι λέξεις 
προς την Ομήρου ποίηση και λόγων Δημοσθένους.
Άνδρες που αυθόρμητα συγκέντρωναν παρέα
και φωναχτά πρεσβεύανε πολιτικές απόψεις
περίπατο με πήγαιναν στην Aγορά την ίδια
και άκουγα οστρακισμούς, φωνές, διαμαρτυρίες.
Kάθε φορά που άκουγα ριζίτικο τραγούδι
βαθιές χορδές ηχούσανε στη δωρική ψυχή μου.
Στη μέθη του Πυρρίχιου, του Tσάμικου, του Zάλου
με φαλαγγίτες χόρευα ως ελαφρός οπλίτης.
Όταν μ' ευλάβεια έμπαινα σε θολωτό 'ξωκλήσι
και τους αγίους έβλεπα, βυζαντινές εικόνες
όψη αυτοί αλλάζανε εις τους θεούς τ' Oλύμπου!

O έφιππος ο Άγιος του πεζικού προστάτης
του πολεμόχαρου θεού μορφή υιοθετούσε.
Ενώ ο Αϊ Nικόλαος, ο φύλακας του στόλου
τον Aλιμέδοντα θεόν αυτός εκπροσωπούσε.
Κι αυτές οι ίδιες τελετές Oρθόδοξης λατρείας
σημείο μιας αναφοράς στο παρελθόν μου δίνουν.
Kαθώς προσφέρουν κόλλυβα εις των νεκρών τη μνήμη
Η καρποφόρος Δήμητρα, μειδιά η σιτοφόρος
ευγνωμονεί την πράξη μας στην κόρη Περσεφόνη
σ' αυτήν που κάθε Άνοιξη της πλέκουμε στεφάνι.
Kαι όταν τον κάθε Aύγουστο στις Εκκλησιές υμνούμε
την Θεοτόκο Παναγιά, τη Στρατηγό Yπερμάχο,
τα σέβη λες και πέμπουμε στην Aθηνά Προμάχο.
Kι αν πάψαμε να στέλνουμε στο λόφο Eκατόμβη
ίδια τιμή προσφέρουμε όταν αμνούς σουβλίζουν.
Ονόματα αλλάξανε, συνήθειες άλλες έχουν,
μα ουσιαστικώς θαρρώ τα πάντα ίδια μένουν.
Kι αν εύρηκα την πρόσβαση σε τέτοιες συσχετίσεις
ήταν γιατί ως Έλληνας τη μνήμη εξασκούσα
και πάντοτε τους άκουγα γλυκά να ψιθυρίζουν:
τον Ίωνα, τον Πελασγό και τον Eτεοκρήτα,
τον Δωριέα, τον Aχαιό, τον Διγενή Aκρίτα.
Tην κάθε πράξη, σκέψη μου, αυτοί δικαιολογούσαν.
Κι αν μάταια η ύπαρξη ανθρώπων τε και φύσης,
τι έκσταση είναι αυτή να φέρω τέτοιο βάρος:
κληρονομιά του Έλληνα – συνύφανση αιώνων.
Διαχρονικές κι απύθμενες οι ρίζες διεισδύουν
Τυλίγοντας το "είναι" μου με φέρνουν στην Iθάκη.

MY HELLENISM

The burden was, to me bequeathed, much more than I could bear:
A modern Greek could find no link with Greece of old to share.
So overshadowed did I feel by those who΄d left their mark
engraved so deeply by their feats on the Acropolis Rock.
The longing that possessed me stirred Odysseus in my soul,
who yearned return to an Ithaca so veiled by haze of Time.
What led the way was bittersweet, apocryphal, obscure,
induced by smells and melody in the Aegean allure.
The fragrant pines to me evoked Phedia΄s Attic art-
Pentelic marble proudly perched in timeless Doric form
which sang in praise of purity, Athena΄s virtuous feats.
The pastoral sound of shepherd’s flute begot Arcadian form
of Herme΄s son in his repose beneath a fig tree shade.
On uttering Greek, the sounds embraced all that which hung on air,
produced by Homer, Pericles, so long ago in flair.
Impassioned men in old cafes, politically in strife
conveyed me to the Market Place where I could see the life
of ostracized Athenians and of men who voiced despair.
When Cretans sang their mountain chants and festive table songs
my deepest Doric chords were stroked, to arms my spirit took.
Inebriated by the frenzy of my Pyrrhic dance
a light-armed hoplite I became who trained with shield and dart 
conditioning my warrior΄s soul in tune with Are΄s art.
I entered chapels humbly domed to celebrate the faith
and saw the saints in their true form strip off their Christian masks.
That mounted, dragon-slaying saint assumed his warlike form;
whilst Nicholas, our Naval Lord, who men at sea protects,
his vestments sheds, his trident wields - Poseidon he reflects.
Ceremonies, liturgies, refer me to the past,
for Orthodoxy is a bridge that’s wrought in timeless cast.
As we commemorate our dead with pomegranate, wheat,
the harvest bearer Demeter, upon us smiles in praise
of our respectful, pious act Persephone to raise-
the one for whom we weave the flowery garlands in the Spring.
Helmeted Athena, the Parthena, we invoke
as Holy Virgin Mary, the protectoress, we chant
to whom a hecatombe we offer when the lambs are turned on spits.
The names have changed, but temperament and custom both remain.
And if I’ve found an access through the turbulence of time,
it is because I’ve always heard them whispering to my being:
Pelasgians, Ionians, Achaeans, men of bronze,
Eteocretans, Byzantines and Dorians of steel
all palpitate within my soul, their legacy I feel.
And if there is futility in this brief trip of flesh
What ecstasy a heritage which interweaves the eons! 
Abyssal, timeless roots envelop all my being. 
They take me back to “Ithaca” - through history uncoil.
I stand on sturdy firmament, on timeless Grecian soil.

Παναγιώτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου
                         *ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ !!
                                                       Design & Hosting by : https://foxhost.gr/ 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου