Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας; ΑΤΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΤΟΝ ΤΑΦΙΚΟ ΚΥΚΛΟ Α΄ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ !

ΑΤΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ
ΣΤΟΝ ΤΑΦΙΚΟ ΚΥΚΛΟ Α΄ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ

Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας

Προ αμνημονεύτων ετών, όταν φοιτούσα σ’ ένα καλό ιδιωτικό δημοτικό σχολείο, είχαν την κακή συνήθεια να μας πηγαίνουν εκδρομές, σε αρχαιολογικούς χώρους και να μας κάνουν μάθημα επ΄ αυτών πού βλέπαμε, αυτό το έκαναν οι φιλόλογοι, από τις τάξεις του γυμνασίου. Την άλλη ημέρα γράφαμε έκθεση από την εκδρομή μας και τις εντυπώσεις μας. Έτσι από το δημοτικό μου άρεσε να επισκέπτομαι αρχαιολογικούς χώρου και να παρατηρώ όλες τις λεπτομέρειες του χώρου και περίμενα απαντήσεις από τα παρατηρούμενα. ΄Εμαθα να σπάω στα εξ ών συνετέθησαν και να τα εγείρω (Σπαγειρία), έτσι μπορούσα, όσον το δυνατόν, να καταλάβω τι είχαν στον νου τους οι κατασκευαστές των διαφόρων μεγαλουργημάτων τους.

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μου δεν κατάφερα να ασχοληθώ με κάτι αποκλειστικά, εκτός των επαγγελματικών ενδιαφερόντων. Όλα με ενδιέφεραν! Είχα πάθος με την παρατήρηση, την ερμηνεία και την σύνδεση των στοιχείων, των φυτών, των ζώων, των μετάλλων, των φυσικών φαινομένων, του έναστρου ουρανού, τού Κόσμου.

Ζούμε πάνω σ' ένα ζωντανό πλανήτη, μέσα σ' ένα ζωντανό σύμπαν. Αυτός ο πλανήτης ταξιδεύει - μαζί του κι εμείς - μέσα σ' ένα ωκεανό ακτινοβολιών. Ο άνθρωπος ο οποίος ευρίσκεται ανάμεσα σε ουρανό και γη δέχεται επιδράσεις και από τα δύο. Από τον ήλιο, το φεγγάρι, τους πλανήτες, τους απλανείς, τους αστερισμούς, την κοσμική ακτινοβολία αλλά και τη γήινη ακτινοβολία.

Η κοσμική ακτινοβολία βρίσκεται πέρα από την ακτινοβολία (γ) στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, εκπέμπεται από το διάστημα, ταξιδεύει διαμέσου της γήινης ατμόσφαιρας, έχει πολύ μικρό μήκος κύματος και μεγαλύτερη διεισδυτικότητα από τις ακτίνες (Χ).

Η κοσμική ακτινοβολία προσπίπτουσα στο έδαφος του πλανήτη εν μέρει απορροφάται από το έδαφος ή αντανακλάται ανάλογα με την ποιότητα του εδάφους. Σε περίπτωση που αντανακλάται προστίθεται στη γήινη ακτινοβολία αυξάνοντας την επίδρασή της.

Οι αρχαίοι Έλληνες, έκτιζαν τους ναούς τους σε τοποθεσίες που θεωρούσαν ότι είχαν μία θετική ενέργεια για να τους βοηθούν στην εσωτερίκευσή τους. Πάνω σ' αυτούς τους ναούς, πού γκρέμισαν, κτίστηκαν πολλοί από τους σύγχρονους εβραιοχριστιανικούς ναούς. 

Με τις μετρήσεις που έκανε ο Δρ. Ernest Hartman, διαπίστωσε την ύπαρξη ενός δικτύου ακτινοβολίας που ονόμασε κοσμο-τελλουρική και του οποίου οι συνιστώσες έχουν κατεύθυνση από Βορρά προς Νότο και από Δύση προς Ανατολή. Από τη συνάντηση των γραμμών σχηματίζονται ορθογώνια διαστάσεως 2Χ2,5 μέτρα. Το πάχος των αόρατων τοίχων είναι 0,21 του μέτρου. Η ακτινοβολία Hartman αγκαλιάζει όλο τον πλανήτη, βρίσκεται παντού: σε βουνά, πεδιάδες, θάλασσες, έξω και μέσα στα σπίτια.

Οι "τοίχοι" του ανεβαίνουν κατακόρυφα προς τα πάνω. Οι διαστάσεις αλλάζουν όσο πλησιάζουμε στους πόλους όπου τα ορθογώνια επιμηκύνονται. Η μεγίστη ακτινοβολία διαπιστώθηκε στο σημείο συνάντησης των γραμμών του δικτύου όπου σχηματίζονται οι λεγόμενοι γεωπαθολογικοί κόμβοι ή κόμβοι Η. Παρατηρήθηκε επίσης ότι η παρουσία άλλων συνθηκών μπορεί να αυξήσει αυτή την διαταράσσουσα ακτινοβολία. Από αυτές τις συνθήκες σημαντικότερες είναι:

Ύπαρξη υπόγειων ρευμάτων νερού. Διαφορετική είναι η επίδρασή τους ανάλογα με την κατεύθυνσή τους ως προς τα σημεία του ορίζοντα και την καθαρότητά τους.

Ύπαρξη υπόγειων ρηγμάτων 

Τύπος εδάφους. Ορισμένα εδάφη μη απορροφώντας την κοσμική ακτινοβολία, αντίθετα ανακλώντας την, την προσθέτουν στην τελλουρική ακτινοβολία. 

Η διαφορετική δομή και είδος εδάφους έχουν σημασία και για τη ροή των υπόγειων νερών και το ηλεκτρικό φορτίο που δημιουργούν. 

Η ένταση της ακτινοβολίας αυτής επηρεάζεται επίσης από τις κλιματολογικές συνθήκες και την ώρα της ημέρας. Είναι μεγαλύτερη μεταξύ 12:00 και 2:00 το πρωί.

Η ακτινοβολία σε άλλες περιπτώσεις συμπεριφέρεται σαν κύμανση, σε άλλες δε σαν ροή φωτονίων. 

Δεν θα μακρηγορήσω με πολλές αναφορές και παρατηρήσεις γιατί σκοπός του σύντομου αυτού άρθρου είναι ο προβληματισμός, η προτροπή προς μελέτη, διόρθωση και συμπλήρωση. 
Σύμφωνα με τους μελετητές της γεωβιολογίας πρέπει να προσέχουμε ώστε να μην εκθέτουμε τους εαυτούς μας σ' αυτές τις επιδράσεις. 

Να μη χτίζουμε τα σπίτια μας πάνω σε υπόγεια ρεύματα και ρήγματα. Το κρεβάτι δεν πρέπει να τοποθετείται πάνω σ' ένα κόμβο Hartman αλλά σε ουδέτερη ζώνη και η κεφαλή του κοιμώμενου να είναι προς βορά.

΄Ετσι σε μια επίσκεψη μου στις Μυκήνες, με το πού πέρασα την πύλη των Λεόντων και φθάνοντας στον Ταφικό Κύκλο Α΄, στάθηκα και άρχισα να παρατηρώ το κατασκεύασμα. 

Παρατήρησα ότι ο ταφικός περίγυρος διαμέτρου 28 μέτρων, αποτελείτο από δύο ομόκεντρες περιφέρειες σκεπασμένες από πλάκες, του αυτού πετρώματος, με τις κάθετες πλάκες των ομοκέντρων περιφερειών και εντός τους, άγνωστο το περιεχόμενο, ίσως στεγανό δια την δημιουργία κενού, οι πλάκες αποτελούνται από συμπαγές πέτρωμα από χαλαζιακό ψαμμίτη και άλλα πολλά ορυκτά πού παρουσιάζουν μεγάλη αντίσταση στην εξαλλοίωση με ειδικό βάρος 1,8 - 2,7 γραμμάρια ανά κυβ. εκ. και μέγεθος κόκκων 2 χιλ. έως 0,0625 χιλ.. Προσανατολισμένο, ακριβώς προς βορά, υπάρχει ένα άνοιγμα, σαν ακροδέκτες πηνίου.

Μέσα στον ταφικό περίγυρο υπάρχει τοιχοδομή, από την επιφάνεια μέχρις σε αρκετό βάθος, (δεν γνωρίζω το βάθος της τοιχοδομής το πέτρωμα και το είδος) λες και προσπαθεί, να πάει βαθύτερα μέσα στην Γη. Το σχήμα της τοιχοδομής είναι μία κανονική λογαριθμική σπείρα, με λόγο της επιβατικής ακτίνος, τον χρυσό αριθμό. Η λογαριθμική σπείρα εφάπτεται του ταφικό περίγυρου, στην Νότιο πλευρά και το άνοιγμά της είναι ακριβώς Δυτικά. Μέσα δε στην λογαριθμική σπείρα υπάρχουν οι τάφοι, οι οποίοι στο κάτω μέρος, έχουν επίστρωση από βότσαλα, διαφόρων πετρωμάτων. (δεν γνωρίζω το είδος των βοτσάλων)

Αμέσως μου πέρασε, σαν κεραυνός του Διός, η ιδέα ότι αυτό έμοιαζε με ηλεκτρικό πηνίο με δίπολο για την δημιουργία ηλεκτρικού, μαγνητικού και ηλεκτρομαγνητικού πεδίου, πυρηνικό αντιδραστήρα, έναν επιταχυντή, ένα κύκλοτρο ή ένα σύγχροτρο. Σε συνάρτηση τώρα με τα χαλαζιακά ψαμμιτικά πετρώματα των πλακών, το γήϊνο ηλεκτρικό πεδίο και τον γήϊνο μαγνητικό πεδίο επιφανειακού στρώματος, τις κοσμικές και γήϊνες ακτινοβολίες, οι οποίες αναπτύσσουν την μεγίστη τους ένταση κατά τις ισημερίες και τροπές, έχουμε την δημιουργία των κάτωθι αποτελεσμάτων :

Πιεζοηλεκτρισμό (Ο άμεσος πιεζοηλεκτρισμός μπορεί να παραγάγει διαφορές χιλιάδων βολτ. Υψηλή Τάση)

Πυροηλεκτρισμό 
Ηλεκτρικές ιδιότητες 
Μαγνητικές ιδιότητες 
Υπερήχους 

Οι πέντε ποταμοί του Άδη ήταν οι Αχέρων, Κωκυτός, Φλεγέθων, Λήθη και Στύξ.
Η Στύγα : Τα άλλα εννιά φιδώνουν ολόγυρα στη γη και στου υγρού του κάμπου την πλατιά τη ράχη κι ύστερα στη θάλασσα χύνονται και χίλιους ασημένιους στρόβιλους, ρουφήχτρες, σχηματίζουν.

ο Αχέροντας που σχημάτιζε την τελματώδη και πλήρη ελωδών αναθυμιάσεων Αχερουσία, περιγράφονται στην Οδύσσεια ως ποταμοί που χωρίζουν τον Άδη από την γη των ζώντων και υιοθετήθηκαν και από τους μεταγενεστέρους στη μυθολογία τους καθώς και άλλοι δύο ποταμοί, ο Κωκυτός, ρέων τα δάκρυα των θρήνων των στον Άδη, και ο Πυριφλεγέθων. Η Στύξ αναφέρεται στην Ιλιάδα. Στα νερά της ορκίζονταν οι θεοί. Οι άλλοι όμως τρεις αναφέρονται πρώτα στην Οδύσσεια «ἒνθα μέν εἰς Ἀχἐροντα Πυριφλεγέθων τε ρέων Κωκυτός θ’ ὃς δή Στυγός ὓδατος ἐστίν ἀπορρώξ» (Οδύσσεια Κ, 512).

Αναφορές στον Αχέροντα: Ο Όμηρος στην «Οδύσσεια» αναφερόμενος στην κάθοδο του Οδυσσέα στον Άδη για να πληροφορηθεί από το μάντη Τειρεσία για την επιστροφή του στην Ιθάκη περιγράφει λεπτομερώς το σημείο συνάντησης του Αχέροντα με τον Πυριφλεγέθων και τον Κωκυτό:

«… ἄραξ' ἐκεῖ τὸ πλοῖο σου στοῦ Ὠκεανοῦ τὴν ἄκρη,
καὶ στοῦ Ἅδη κίνησε νὰ πᾶς τ' ἀραχνιασμένο σπίτι, 
Ἐκεῖ ὁ Πυριφλεγέθοντας στοῦ Ἀχέροντα τὸ ρέμα 
κυλιέται μὲ τὸν Κωκυτὸ ποὺ πέφτει ἀπὸ τὴ Στύγα, 
κι ὁ βράχος ποὺ βαρύβροντα τὰ δυὸ ποτάμια σμίγουν…» (κ’ ραψωδία) 

Αλλά και ο Σοφοκλής στην «Αντιγόνη» χρησιμοποιεί το όνομα Αχέροντας ως μετωνυμία του Χάρου τη στιγμή που η Αντιγόνη οδεύει προς την τιμωρία του ηθικού της χρέους :

«…ἀλλά μ᾽ ὁ παγκοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγει
τὰν Ἀχέροντος 
ἀκτάν, οὔθ᾽ ὑμεναίων ἔγκληρον, οὔτ᾽ ἐπινύμφειός 
πώ μέ τις ὕμνος ὕμνησεν, ἀλλ᾽ Ἀχέροντι νυμφεύσω…» (4ο επεισόδιο, Α σύστημα, στροφή α) 

Επίσης το έργο του Λουκιανού «Νεκρικοί διάλογοι» όπου σατιρίζει κοινωνικά γεγονότα εμπνεόμενος από τη μεταφορά των νεκρών στον Άδη περιστρέφεται γύρω από τον Αχέροντα Μεγάλος αριθμός ποιητών και συγγραφέων της αρχαίας ελληνικής παράδοσης αναφέρονται στον Αχέροντα καθώς, το όνομα του ποταμού ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με τη μετάβαση των νεκρών στην κοινωνία των ψυχών.

Μυθολογία

Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι ο Αχέροντας αποτελεί τον ποταμό εκείνο, τον διάπλου του οποίου έκανε, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία ο «ψυχοπομπός» Ερμής παραδίδοντας τις ψυχές των νεκρών στον Χάροντα για να καταλήξουν στο βασίλειο του Άδη. Η κάθε ψυχή, περνώντας από το πορθμείο του Χάροντα, έπρεπε να δώσει από έναν οβολό για τη μεταφορά, ενώ αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση του Μένιππου, τον οποίο αναφέρει ο Λουκιανός, ως τον μοναδικό που διέσχισε τον Αχέροντα χωρίς να πληρώσει. 

Στο δρόμο του ο ποταμός διασταυρωνόταν με τους Πυριφλεγέθοντα και Κωκυτό, στο σημερινό χωριό Μεσοπόταμος, στο σημείο όπου βρίσκεται το αρχαίο Νεκρομαντείο του Αχέροντα, το οποίο προωθούσε την επικοινωνία με τις ψυχές. Αχέρων, Κωκυτός και Πυριφλεγέθων συναποτελούσαν τους τρεις ποταμούς του Άδη, και οι τρεις με θλιβερά ονόματα (Αχέρων = χωρίς χαρά, Πυριφλεγέθων = πύρινος, Κωκυτός = θρήνος) συμβολίζοντας την θλίψη και τους θρήνους του θανάτου και δίνοντας το συμβολισμό της πύρινης κολάσεως, όπως διατηρείται και σήμερα στην Χριστιανική θρησκεία. 

Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση τα νερά του ποταμού ήταν πικρά καθώς ένα "στοιχειό" (τέρας) που ζούσε στις πηγές του δηλητηρίαζε τα νερά. Ο Άγιος Δονάτος, πολιούχος της Μητρόπολης Παραμυθιάς Θεσπρωτίας, σκότωσε το στοιχειό και τα νερά του Αχέροντα έγιναν γλυκά. Έτσι πήρε και το όνομά του το χωριό Γλυκή. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο από την αρχαία Ελληνική μυθολογία που μαρτυρά την συνέχεια αυτής στην σύγχρονη πλέον λαϊκή παράδοση είναι το εξής: Κατά την τιτανομαχία οι Τιτάνες έπιναν νερό από τον Αχέροντα για να ξεδιψάσουν γεγονός που προκάλεσε την οργή του Δία ο οποίος μαύρισε και πίκρανε τα νερά του.
Στον Άδη οι ψυχές κατεβαίνουν από τους τρομερούς ποταμούς Αχέροντα και Κωκυτό και από τις λίμνες Αχερουσία και Στύγα. Οι ποταμοί αυτοί βρίσκονται στα σύνορα των δύο κόσμων και περιβάλλονται από ομίχλη. Ο Κωκυτός τοποθετείται στα βουνά της Αρκαδίας και ο Αχέροντας βρίσκεται στη Θεσπρωτία και σχηματίζει, λίγο πριν φτάσει στο Ιόνιο πέλαγος, τη λίμνη Αχερουσία. Στους ποταμούς αυτούς η φαντασία των αρχαίων Ελλήνων έστησε το σκηνικό για το ταξίδι της αναχώρησης για τον κόσμο των νεκρών. Ακοίμητος οδηγός περιμένει στην όχθη ο Χάροντας, τραχύς και σκυθρωπός, για να μεταφέρει με τη βάρκα του, μέσα στην ομίχλη και το βούρκο των ποταμών, τις ψυχές στην αντίπερα όχθη, παίρνοντας ως αμοιβή τον οβολό που οι ζωντανοί έβαζαν στο στόμα των νεκρών για να πληρώσουν τα πορθμεία της μετάβασης στον άλλο κόσμο.

Ιζηματογενή σχιστόλιθος Ψαμμίτης, Ασβεστόλιθος
Γεωύφασμα 
Αμυγδαλόπετρα 
Πωρόλιθος 
Υπό τον νεκρόν, τοποθετούντο χαλίκια 

ΨΑΜΜΙΤΗΣ

Οι χαλαζίτες είναι κρυσταλλοσχιτώδη πετρώματα τα οποία προέρχονται από τη μεταμόρφωση χαλαζιακών ψαμμιτών. Tα πετρώματα αυτά είναι συνήθως συμπαγή και πολύ σκληρά (σκληρότητα χαλαζία 7). Οι χαλαζίτες δημιουργούν συνήθως επιφάνεια θραύσης κογχώδη και δεν παρουσιάζουν τη σχιστοφυή όψη των μεταμορφωμένων πετρωμάτων. Πολλές φορές, πάλι, παρουσιάζουν μορφή αδρομερούς χαλαζιακού ψαμμίτη, οι κόκκοι του οποίου είναι συγκολλημένοι με πυριτική ύλη.

Στην περίπτωση που οι χαλαζίτες προέρχονται από μεταμόρφωση αργιλικών ψαμμιτών, αυτοί συνοδεύονται από μαρμαρυγίες, η παρουσία των οποίων οφείλεται στη μεταμόρφωση των εν αναμίξει αργιλικών προϊόντων του ψαμμίτη.

Οι χαλαζίτες αυτοί, λόγω της παρουσίας των μαρμαρυγιών και της ασθενούς σχιστότητας του πετρώματος, της οποίας η όψη τονίζεται εκ του προσανατολισμού των μαρμαρυγιακών φυλλιδίων, καλούνται χαλαζιτικοί σχιστόλιθοι και παρουσιάζουν ομοιότητα με τους μαρμαρυγιακούς σχιστόλιθους.

Οι χαλαζίτες, μερικές φορές, προέρχονται και από τη μεταμόρφωση αστριούχων ψαμμιτών (αρκόζες) και καλούνται αρκοζικοί χαλαζίτες ή αρκοζίτες.
Τα πετρώματα των χαλαζιτών έχουν συνήθως χρώμα ερυθρωπό ή λευκό. Οι ερυθροί χαλαζίτες οφείλουν το χρώμα τους στην παρουσία οξειδίων του σιδήρου, ενώ οι λευκοί χαλαζίτες στερούνται σιδηρούχων οξειδίων. 

Άλλα μεταμορφωμένα πετρώματα είναι οι σερπεντινίτες, οι αμφιβολίτες, οι πρασινόλιθοι, καθώς και η σμύριδα.

Είναι το πέρασμα από το βασίλειο του ΄Αδη και της Στύγας, πού ανοίγει την πόρτα για την χώρα των αθανάτων.

Κάτω από τη φλόγα του Σειρίου λειώνει η γήϊνη σάρκα, σ’ όσους έρχονται στην περιοχή του ΄Αδη.
Ο χώρος της Στυγός είναι η είσοδος του διαύλου πού οδηγεί μέχρι το Σείριο. 
Η πολιτεία αυτή βρίσκεται ανάμεσα στις Πλειάδες και Υάδες, είναι όμως πολύ πιο χαμηλά στον Γαλαξία. 

Στον Σείριο βρίσκονται τα Ηλύσια πεδία, η Αργώ αποκαθιστά την επικοινωνία με τον ΄Ολυμπο μέσα από τις Πύλες του ΄Αδη. Τις πύλες αυτές τις φυλάει ο Κέρβερος, πού κομματιάζει την υλική υπόσταση στα φοβερά σαγόνια του και χαρίζει πνευματική μεταμόρφωση.
Η ένωση των δύο σκύλων δημιουργεί τον δίαυλο της τετάρτης διαστάσεως, πού χαρίζει την αθανασία.

Ο ηλιοστατικός προσανατολισμός της πύλης του Ηλίου, πού συνδέει με τους ΄Ελληνες θεούς και ήρωες. ΄Εχει αποδειχθεί ότι η πύλη είναι προσανατολισμένη στις Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια.
Το σύστημα των σχεδίων της πύλης αναφέρεται σε στοιχεία της περιφοράς του Ηλίου και των θέσεων της Σελήνης. 

Η τελετουργική πορεία γινόταν κυρίως στις Ισημερίες 21/3 + 21/9, όταν οι τελετουρικοί παλμοί και οι κοσμικές ακτινοβολίες (κυρίως του Σειρίου και του Πολικού) έπαιρναν τις μέγιστες τιμές. Η πορεία τερματιζόταν με το πέρασμα στον αόρατο κόσμο, μέσα από τις πύλες πού άνοιγαν τα ηλεκτρομαγνητικά τέρατα της Μέδουσας.

Σ’ όλα τα έργα τους διαπιστώνεται ότι η τοποθεσία πού έχει επιλεγεί, αποτελεί τόπο μαγνητικό, ότι τα πάντα υποτάσσονται σε αστρικούς νόμους.

Ο Σείριος κυρίαρχος του ζωδιακού και του Ουρανού, ενώνει την ουράνια ακτινοβολία του με την Γη και σχηματίζει τον δίαυλο της Στυγός. 

Συνεχίζοντας την ουράνια τροχιά του ο Σείριος ερχόταν η Φθινοπωρινή Ισημερία 21/9 με ευεργετικές ακτινοβολίες. 

(Ηροδ. Β΄142). Ο Ηρόδοτος άκουσε από τα χείλη Αιγυπτίων ιερέων για την επί τέσσερις φορές, αλλαγή πορείας του Ηλίου καθώς σε διάστημα 11.340 ετών, όπως λέει, δύο φορές ανέτειλε από τη Δύση και δύο απ’ την Ανατολή. Πρέπει δε να επισημανθεί ότι για να γίνει αυτό, προφανώς υπήρξε κάποια εκτροπή της θέσεως της Γης, ώστε να γίνει η Ανατολή Δύση και αντιστρόφως. Και φυσικά τέτοια φαινόμενα δεν έρχονται μόνα τους, αλλά συνοδεύονται από μεγάλες καταστροφές και γήϊνες ανακατατάξεις.

(Ηροδ. Β΄142). «εν τοίνυν τούτω τω χρόνω (εν μυρίοισί και χιλίοισι και προς τριακοσίοισι τε και τεσσεράκοντα [11.340] τετράκις έλεγον εξ ηθέων τον ήλιον ανατείλαι’ ένθα τε νύν καταδύεται, εντεύθεν δις επανατείλαι, και ένθεν νύν ανατέλλει, ενθαύτα δις καταδύναι».

Οι πυκνώσεις του υποκβαντικού πεδίου δημιουργούν τα ατομικά σωματίδια, πυρήνες, ηλεκτρόνια, άτομα. Οι ταλαντεύσεις του ιδίου πεδίου δημιουργούν χάρη στην συμπύκνωση των σωματιδίων τα άστρα και τους πλανήτες. Ακόμα ισχυρότερες ταλαντεύσεις δημιουργούν τα αστρικά νεφελώματα και τους γαλαξίες. Ο απόλυτος αξιωματικός χώρος είναι το περιβάλλον, όπου ασκούνται οι κυματικές ταλαντεύσεις της μεγάλης δύναμις της βαρύτητος. ΄Ένα υλικό σώμα δεν έρχεται σε άμεση επαφή με το απόλυτο κενό. Περιβάλλεται από αέρια βαρύτητος όπως ένας κόκκος κόνις περιβάλλεται από την μάζα του ατμοσφαιρικού αέρος. Αν αφαιρεθεί ο αέρας, ο κόκκος κόνεως πέφτει. Με τον ίδιο τρόπο αν το υποκβαντικό περιβάλλον εξαφανιστεί, η ύλη «πέφτει» στο κενό. Η διατάραξη του πεδίου της βαρύτητος δημιουργεί μια συρρίκνωση, μια πτώση. 

Η ύλη του άστρου συμπυκνώνεται απεριόριστα και το άστρο παύει να υπάρχει για τον τρισδιάστατο χώρο, γίνεται αόρατο. Το ρήμα «πέφτει» από τον τρισδιάστατο χώρο σημαίνει ότι μεταφέρεται σε ένα περιβάλλον, όπου πιθανότατα δεν υπάρχει ούτε απόσταση ούτε χρόνος. Μεταφέρεται σε έναν άλλο κόσμο, με την χρησιμοποίηση μιας χωρικής τρύπας. Στα πλαίσια αυτής της υποθέσεως μπορούμε να δεχθούμε πώς η ύλη έχει τη δυνατότητα να επανεμφανισθεί σε κάποιο άλλο σημείο του τρισδιάστατου χώρου, μετά από μια μηδενική απουσία από την άποψη του χρόνου και ύστερα από μια μηδενική διαδρομή από την άποψη του χώρου (επαναϋλοποίηση). Η χρησιμοποίηση της χωρικής τρύπας ή της αναδιπλώσεως της χωροχρονικής συνεχείας, σαν μέσον για την πραγματοποίηση ενός ταξιδιού στον χρόνο παραμένει για την ώρα στην περιοχή της φαντασίας.

Οι παλμικές κινήσεις έχουν σαν αποτέλεσμα τη μεταβολή της μοριακής δομής.
΄Όταν η μαγνητική ροή περνάει μέσα από τους ιστούς, γύρω από τις μαγνητικές γραμμές δημιουργείται δύναμις στα κύτταρα των ιστών, δημιουργείται ένα δευτερεύον ηλεκτρικό ρεύμα (δυνόρευμα), το οποίο ιονίζει το πρωτόπλασμα και ανανεώνει τους ιστούς, όπως ο σίδηρος στο αίμα. ΄Αν μπορέσει κανείς να ακτινοβολήσει τους ιστούς ή τα όργανα με την σωστή συχνότητα ηλεκτρομαγνητικού κραδασμού, τότε αυτά θα χρησιμοποιήσουν τη δύναμη για να αυξήσουν την κραδασμική τους συχνότητα και θα επέλθει η αναγέννηση. 

Ο φυσικός λαβύρινθος αποτελείται από ασβεστολιθικά και γρανιτικά, κυρίως, πετρώματα και (φτιαγμένος με θεία μέτρα και αναλογίες) τα πηγάδια φέρνουν μέχρι το εσωτερικό του λαβυρίνθου τις γήϊνες ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις.

Η εναλλαγή του γρανίτου με τον ασβεστόλιθο ή η εναλλαγή άλλων παρομοίων υλικών, δεν είναι τυχαία. Σκοπός τους είναι η δημιουργία ηλεκτρομαγνητικών κυκλωμάτων. 

Στον χαλαζία, γρανίτη κ.τ.λ. οι οποίοι είναι κακοί αγωγοί του ηλεκτρισμού μπορούμε να αναπτύξουμε ηλεκτρικά φορτία, είτε με πίεση (πιεζοηλεκτρισμός) ή με θέρμανση (πυροηλεκτρισμό). ΄Αν πάλι σ’ ένα ηλεκτροστατικό πεδίο, πού σχηματίζεται ανάμεσα σε δύο παράλληλες πλάκες φέρουμε πλάκα από χαλαζία, θα παρατηρήσουμε ότι το πάχος της πλάκας μεταβάλλεται. Το φαινόμενο των συστολών και διαστολών (ηλεκτροσυστολή) παράγει υπερήχους. Η διάταξη των γρανιτικών πλακών πάνω από το θάλαμο του βασιλιά (στην Μεγάλη Πυραμίδα) σκοπό έχει να παράγει υπερήχους.

Πιστεύεται ότι η πτήση τους ρυθμιζόταν από ηλεκτρομαγνητικά πεδία του Γεωδαιτικού Συστήματος και όχι από τον αέρα.

Το μαγνητικό πεδίο αντιστρέφεται περιοδικά. Είναι πολύ πιθανόν το μαγνητικό πεδίο της γης ν’ αυξομειώνεται από ένα ελάχιστο μέχρι ένα μέγιστο.
Στην Επίδαυρο τάϊζαν τα φίδια με γάλα δια ν’ αυξήσουν τον φυσικό ηλεκτρομαγνητισμό, με σκοπό να τον χρησιμοποιήσουν δια θεραπευτικούς σκοπούς. 

Ταξίδευαν με μεγάλους δίσκους, που κινούνταν στον αέρα με ηχητικούς παλμούς ορισμένης εντάσεως. Οι παλμικές κινήσεις έχουν σαν αποτέλεσμα τη μεταβολή της μοριακής δομής του δίσκου της Αργούς, να μειώνουν το βάρος της και να την καθιστούν ικανή να υπερνικήσει την δύναμη της βαρύτητος.

Ο ασβεστόλιθος περιέχει μέσα στην πέτρινη μάζα του νερό, πού διατηρεί στη διασπασμένη μοριακή μορφή του υδρογόνου και του οξυγόνου. Κάτω από έντονες ηλεκτρομαγνητικές συνθήκες γίνεται η ένωση των μορίων του υδρογόνου με το οξυγόνο και τότε παράγεται μέσα στο βράχο νερό. Το νερό πού βγαίνει από τον ασβεστόλιθο και τον γρανίτη ήταν κάποτε ορυκτό και εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά ιονισμένο. Οι ιδιότητες του είναι τελείως διαφορετικές από το κοινό νερό, βράζει στους 600 οC και παγώνει στους -40 οC. Το σημείο βρασμού μπορεί να φθάσει στους 1200 οC. Τα μόρια του νερού αυτού σχηματίζουν ΕΞΑΓΩΝΑ, αντί της γνωστής αλυσίδας του κοινού νερού.

Στα Πυρηναία, υπάρχει μία σαρκοφάγος από γκρίζο ακατέργαστο μάρμαρο, παράγει κάθε χρόνο μια μεγάλη ποσότητα από αυτό το ιονισμένο νερό.
Τα δωμάτια αυτά καλύπτονται από μαρμαρυγία και ασβεστολιθικούς βράχους. Η μαρμαρυγία, με την ελαστικότητα και την μεγάλη της αντοχή σε υψηλές θερμοκρασίες, είναι εξαίρετο μονωτικό για ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα. 

Ο χαλαζίας, εμφανίζεται στις σαρκοφάγους ή κιβωτούς των πυραμίδων, σε συνδυασμούς με γρανίτες και βαλσάτη για την δέσμευση κοσμικής ακτινοβολίας και την παραγωγή ενέργειας.
Πολλές φορές στον βασιλικό θάλαμο, αντί για σαρκοφάγο των πυρηνικών μας διασπάσεων, βρέθηκαν μονόλιθοι από χαλαζία, κρύσταλλοι και ασημένιες κατασκευές. Ο χαλαζίας, οι κρύσταλλοι και το γυαλί έχουν εφαρμογή στις μεθόδους του πιεζοηλεκτρισμού και ηλεκτροσυστολής για την παραγωγή ηλεκτρισμού και υπερήχων. 

Κάτι θα άκουσαν, ενδεχομένως, οι απλοί αυτοί άνθρωποι για βαρυτικά πεδία, μέταλλα, ηλεκτρόνια, έλξεις πού τελικά το υλοποίησαν μ’ ένα φύλλο χαλκού ή χρυσού (και τα δύο καλοί αγωγοί του ηλεκτρισμού) στο στόμα του νεκρού.

΄Ένα λεπτό φύλλο χαλκού βρέθηκε στο στόμα ορισμένων μουμιών πού προφανώς είχε σκοπό να χρησιμοποιηθεί ως πληρωμή για την μεταφορά τους προς τις σκιές του κάτω κόσμου, με τον ίδιο τρόπο πού χρησιμοποιούσαν τον οβολό ως αμοιβή του Χάροντα στην αρχαία Ελλάδα. 
΄Όπως ακριβώς τα πρωτόνια πρέπει να τιναχθούν στο διάστημα με την φυγόκεντρο δύναμη, έτσι ήταν απαραίτητο να δώσουν στην ψυχή αρκετή ενέργεια, για να ξεπεράσει και την ηλιακή ακτινοβολία (κεντρομόλο δύναμη) και την βαρύτητα της γης.

Ο ταφικός περίγυρος στις Μυκήνες αποτελεί ένα κύκλοτρο, που με τις χρυσές μάσκες των νεκρών, έδινε λόγω της φυγοκέντρου δυνάμεως μεγάλη ταχύτητα στην ψυχή για να φύγει από την γήινη βαρυτική έλξη. 

Η γήινη ακτινοβολία μελετάται από μια επιστήμη τη γεωβιολογία, που βρίσκεται στα σπάργανα αλλά και στις παρυφές της κατεστημένης επιστημονικής σκέψης. Αυτό δεν την υποβαθμίζει καθόλου. Τα ευρήματά της είναι πολύτιμα αν και πολλά μένουν ακόμα να μελετηθούν.

Οι αρχαίοι Ετρούσκοι, οι Κέλτες, οι Ρωμαίοι, πριν κατοικήσουν σ' ένα τόπο άφηναν μερικά πρόβατα να βοσκήσουν πάνω σ' αυτόν και ύστερα από μερικούς μήνες εξέταζαν την κατάσταση της υγείας τους. Αν ήταν καλή, τότε έκτιζαν τα σπίτια τους στην περιοχή αυτή. 

Οι νομάδες της Ασίας εγκαθιστούν τους καταυλισμούς τους εκεί που τα σκυλιά, κουρασμένα από την πορεία μαζεύονται για να ξεκουραστούν. Οι αρχαίοι λαοί, Έλληνες, Αιγύπτιοι και άλλοι, έκτιζαν τους ναούς τους σε τοποθεσίες που θεωρούσαν ότι είχαν μία θετική ενέργεια για να τους βοηθούν στην εσωτερίκευσή τους. Πάνω σ' αυτούς τους ναούς κτίστηκαν πολλοί από τους σύγχρονους εβραιοχριστιανικούς ναούς.

Η επίδραση των κόμβων "Η", αποκτά φυσικά μεγαλύτερη σημασία στους χώρους κατοίκησης και ιδιαίτερα εκεί όπου μένουμε πολλές ώρες σχεδόν ακίνητοι, π.χ. κρεβάτι, καρέκλα γραφείου, πολυθρόνα μπροστά στην τηλεόραση. Διαπιστώθηκε ότι σε περιπτώσεις ανεξήγητων διαταραχών υγείας - πονοκέφαλοι, εξάντληση μέχρι βαρύτερες παθολογίες - πολλές φορές οι ασθενείς ήταν εκτεθειμένοι για πολλές ώρες κάθε μέρα μέσα στην ακτινοβολία ενός κόμβου "Η". Η μετακίνηση του κρεβατιού στην ουδέτερη ζώνη πολλές φορές έλυνε το πρόβλημα.

Στην τότε Σοβιετική Ένωση και στην Ευρώπη, έγιναν πειράματα με ζώα, έντομα και φυτά που εκτέθηκαν σε γεωπαθολογική ακτινοβολία. Παρατηρήθηκε ότι τα μυρμήγκια κτίζουν τις φωλιές τους πάνω σε διαταραγμένες ζώνες και ότι οι γάτες τις αποζητούν. Οι σκύλοι, όπως είδαμε και πριν, αποφεύγουν αυτές τις ζώνες. (Οι σκύλοι είναι ευαίσθητοι και στους επερχόμενους σεισμούς). Οι μέλισσες αν τοποθετηθούν πάνω σ' ένα γεωπαθολογικό κόμβο έχουν μια φρενήρη συμπεριφορά και παράγουν τριπλή ποσότητα μελιού. Αν δε αφεθούν μόνιμα σ' αυτό θα εξαντληθούν και θα πεθάνουν.

Δεν θα μακρηγορήσω με πολλές αναφορές και παρατηρήσεις γιατί σκοπός του σύντομου αυτού άρθρου είναι ο προβληματισμός και η προτροπή προς μελέτη.

Σύμφωνα με τους μελετητές της γεωβιολογίας πρέπει να προσέχουμε ώστε να μην εκθέτουμε τους εαυτούς μας σ' αυτές τις επιδράσεις. 

Να μη χτίζουμε τα σπίτια μας πάνω σε υπόγεια ρεύματα και ρήγματα. Το κρεβάτι δεν πρέπει να τοποθετείται πάνω σ' ένα κόμβο Hartman αλλά σε ουδέτερη ζώνη.

ΚΥΚΛΟΤΡΟΝ : Η συσκευή αυτή αποτελείται από δύο ηλεκτρόδια σε σχήμα κοίλου κυλινδρικού τυμπάνου, χωρισμένο στην μέση. Εις τα ηλεκτρόδια αυτά εφαρμόζεται εναλλασσόμενη ηλεκτρική τάση, οπότε εις το διάκενον σχηματίζεται εναλλασσόμενο ηλεκτρικό πεδίο, ενώ το κοίλο εσωτερικό αυτών είναι ελεύθερον πεδίου. Η όλη συσκευή είναι αερόκενος και ευρίσκεται μεταξύ των πόλων ισχυρότατου ηλεκτρομαγνήτου. Εις το κέντρον του ζεύγους των ηλεκτροδίων τοποθετείται η πηγή των ιόντων. Υπό την επίδραση του ηλεκτρικού πεδίου, τα ιόντα αυτά κινούνται προς το ένα από τα ηλεκτρόδια και μπαίνουν εις το εσωτερικό του. Κατά την κίνησή τους αυτή αναγκάζονται υπό του μαγνητικού πεδίου να διαγράψουν ημικύκλιον, οπότε, εξερχόμενα εκ του ηλεκτροδίου, ευρίσκονται, εκ νέου, εντός του ηλεκτρικού πεδίου, εν τω μεταξύ, όμως, έχει αναστραφεί η φορά του ηλεκτρικού πεδίου, ούτως ώστε το σωμάτιον να επιταχύνεται εκ νέου. Οσάκις, λοιπόν, το σωμάτιον μεταβαίνει από το ένα ηλεκτρόδιο στο άλλο θα υφίσταται αύξηση της ταχύτητάς του. 

Λόγω της διαρκώς αυξανόμενης ταχύτητος, οι κυκλικές τροχιές, τις οποίες διαγράφει διαδοχικώς το σωμάτιον, γίνονται μεγαλύτερες, αλλά ο χρόνος διαδρομής ενός ημικυκλίου παραμένει σταθερός και τα σωμάτια επιταχύνονται διαρκώς και σε συντονισμό με τις εναλλαγές του πεδίου. ΄Όταν η ακτίνα της τροχιάς γίνει ίση με την ακτίνα των ηλεκτροδίων, η δέσμη των σωματιδίων έλκεται ηλεκτροστατικά, δια ειδικού ηλεκτροδίου, και εξέρχεται από ένα λεπτό παράθυρο.

Η χρησιμοποιούμενη εναλλασσόμενη τάση είναι μεγάλης συχνότητος, παράγεται δε από πομπό βραχέων κυμάτων. Είναι, λοιπόν, δυνατόν, δια χρησιμοποιήσεως χαμηλής, σχετικώς, εναλλασσομένης τάσεως και μαγνητών μεγάλης διαμέτρου, να επιτύχουμε ώστε τα σωμάτια να περιστραφούν 300 και πλέον φορές.

ΣΥΓΧΡΟΤΡΟΝ : Σε αντίθεση με το συγχροκύκλοτρον, εις το οποίον η μεταβολή της μάζας αντισταθμίζεται με την μεταβολή της συχνότητος, εις το σύγχροτρον η αντιστάθμιση αυτή γίνεται με την μεταβολή της εντάσεως του μαγνητικού πεδίου. Ο μαγνήτης έχει υποδιαιρεθεί εις τέσσερα μέρη, κάθε ενός των οποίων η διατομή έχει το σχήμα του γράμματος C. Εις το διάκενο υπάρχει πεπλατυσμένος σωλήνας, ο οποίος σχηματίζει δακτύλιον. Εντός του δακτυλίου τούτου κινούνται τα σωμάτια, διαγράφοντα τροχιά, της οποίας το σχήμα συμπίπτει με το σχήμα του δακτυλίου. Η συσκευή λειτουργεί ως εξής : Κατ’ αρχάς γίνεται προβολή σωματίων, τα οποία έχουν επιταχυνθεί μέσω μιας γεννήτριας Van de Graaff εις ενέργειαν 10 MeV. 

Δια ηλεκτροστατικής αποκλίσεως φέρεται η δέσμη στην κανονική τροχιά. Την στιγμή αυτή το μαγνητικό πεδίο είναι ασθενές και κατάλληλο ώστε η τροχιά του σωματίου να έχει, ακριβώς, την απαιτουμένη καμπυλότητα, το δε σωμάτιον να κινείται διαρκώς εις το κέντρο του πεπλατυσμένου σωλήνος. Εντός του σωλήνος αυτού υπάρχουν δύο ηλεκτρόδια, μεταξύ των οποίων δημιουργούμε εναλλασσόμενον ηλεκτρικό πεδίο σταθερής συχνότητος. Σε κάθε περιφορά τα σωμάτια, διερχόμενα δια του ηλεκτρικού πεδίου, υφίστανται αύξηση της ενεργείας τους. Η όλη επιταχυντική φάση διαρκεί περίπου 1 sec, η δε μεγίστη ενέργεια ανέρχεται σε μερικά BeV (1 BeV=1000 MeV). Λόγω της μεγάλης αυτής ενεργείας, η οποία προσεγγίζει την ενέργεια των σωματίων των κοσμικών ακτίνων, ορισμένα σύγχροτρα ονομάζονται Κόσμοτρον ή Μπέβατρον.

Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας
                                                Οι Μυκήνες σε τρισδιάστατη αναπαράσταση.
*ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ !!
  Design & Hosting by : https://foxhost.gr/ 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου